تراستوزوماب دروکستکان در بیماران سرطان پستانِ دریافت‌کننده تراستوزوماب امتانسین نیز مؤثر است

داروی نسل جدید سرطان با نام Enhertu و ماده مؤثر تراستوزوماب دروکستکان، در بیماران مبتلا به سرطان پستان متاستاتیک HER2 مثبت که پیش‌تر تراستوزوماب امتانسین (Kadcyla) گرفته بودند، نتایج برتری نشان داد.

The Lancet کارآزمایی فاز III با نام DESTINY-Breast02 را به گزارش آندره و همکاران منتشر کرد. این مطالعه نشان می‌دهد در بیماران مبتلا به سرطان پستان متاستاتیک HER2 مثبت که پیش‌تر ado-trastuzumab emtansin گرفته‌اند، fam-trastuzumab deruxtecan-nxki نسبت به درمان منتخب پزشک، بقای بدون پیشرفت بهتری فراهم می‌کند.

نتایج مطالعه نشان می‌دهند تراستوزوماب دروکستکان در سرطان پستان متاستاتیک HER2 مثبت مزیت بقای مهمی فراهم می‌کند. همچنین این مطالعه، نخستین کارآزمایی تصادفی‌شده‌ای است که نشان می‌دهد یک کونژوگه آنتی‌بادی–دارو (AİK) می‌تواند بر مقاومت به AİK قبلی غلبه کند و این برای بیماران مبتلا به سرطان پستان متاستاتیک HER2 مثبت که پیش‌تر چند خط درمان گرفته‌اند، پیشرفتی مهم است.

جزئیات مطالعه DESTINY-Breast02

در این مطالعه با برچسب باز، بین سپتامبر 2018 و دسامبر 2020، تعداد 608 بیمار از مراکز آمریکای شمالی، اروپا، آسیا، استرالیا، برزیل، اسرائیل و ترکیه با نسبت 2:1 به تراستوزوماب دروکستکان (406 بیمار) یا درمان منتخب پزشک (202 بیمار) تخصیص تصادفی یافتند.

گزینه‌های منتخب پزشک شامل کاپسیتابین خوراکی همراه تراستوزوماب وریدی، یا کاپسیتابین خوراکی همراه لاپاتینیب بود.

بیش از 99% بیماران قبلاً تراستوزوماب و تراستوزوماب امتانسین گرفته بودند و 77-78% پرتوزوماب دریافت کرده بودند. هدف اصلی مطالعه، مدت بقای بدون پیشرفت بود.

بقای بدون پیشرفت

میانه پیگیری در گروه تراستوزوماب دروکستکان 21,5 ماه (IQR = 15,2-28,4 ماه) و در گروه درمان منتخب پزشک 18,6 ماه (IQR = 8,8-26,0 ماه) بود.

میانه بقای بدون پیشرفت در گروه تراستوزوماب دروکستکان 17,8 ماه (95% CI = 14,3-20,8 ماه) و در گروه درمان منتخب پزشک 6,9 ماه بود (95% CI = 5,5-8,4 ماه) (HR = 0,36, 95% CI = 0,28-0,45, P <0,0001).

میزان بقای بدون پیشرفت در 12 و 24 ماه، به‌ترتیب 62,3% در برابر 27,2% و 42,2% در برابر 13,9% بود.

میانه بقای کلی در گروه تراستوزوماب دروکستکان 39,2 ماه (95% CI = از 32,7 ماه تا حدی که قابل‌برآورد نبود) و در گروه درمان منتخب پزشک 26,5 ماه بود (95% CI = از 21,0 ماه تا حدی که قابل‌برآورد نبود) (HR = 0,66, 95% CI = 0,50-0,86, P = 0,0021؛ این نتیجه از آستانه معناداری این تحلیل، P = 0,0040، عبور کرد).

میزان بقای کلی در 12 و 24 ماه، به‌ترتیب 89,4% در برابر 74,7% و 65,9% در برابر 54,3% بود.

عوارض جانبی

عوارض شدید با درجه ≥ 3 در 53% گروه تراستوزوماب دروکستکان و 44% گروه درمان منتخب پزشک دیده شد. از شایع‌ترین عوارض گروه تراستوزوماب دروکستکان، نوتروپنی (11% در برابر 2%)، کم‌خونی (8% در برابر 3%)، تهوع (7% در برابر 3%)، اسهال (3% در برابر 7%) و اریترودیس‌استزی کف دست و پا (1% در برابر 10%) بودند.

بیماری بینابینی ریه مرتبط با دارو (IAH) در 42 بیمار گروه تراستوزوماب دروکستکان (10%، شامل 2 بیمار با درجه 5) و تنها در 1 بیمار گروه درمان منتخب پزشک (<1%) دیده شد. عوارض مرتبط با دارو در گروه تراستوزوماب دروکستکان موجب مرگ چهار بیمار (<1%) شد: دو نفر بر اثر IAH و هرکدام یک نفر بر اثر لوسمی میلوئیدی حاد و پنومونی. در گروه درمان منتخب پزشک هیچ مرگ مرتبط با درمانی رخ نداد.

خلاصه

مطالعه DESTINY-Breast02 نشان می‌دهد تراستوزوماب دروکستکان برای بیماران مبتلا به سرطان پستان متاستاتیک HER2 مثبت که پیش‌تر trastuzumumab emtansin گرفته‌اند، مؤثر و ایمن است. این مطالعه اثبات می‌کند تراستوزوماب دروکستکان عمر بیماران را به‌طور چشمگیری طولانی می‌کند و از دیگر درمان‌های منتخب پزشک برتر است.

از نظر عوارض، میزان عوارض شدید مرتبط با تراستوزوماب دروکستکان کمی بیشتر از درمان‌های منتخب پزشک بود. بااین‌حال، مرگ‌های مرتبط با این دارو در سطح بسیار پایینی باقی ماند. یافته‌ها از نقش مهم تراستوزوماب دروکستکان در درمان سرطان پستان متاستاتیک HER2 مثبت حمایت می‌کنند. بااین‌وجود، برای بیماران مبتلا به سرطان پستان متاستاتیک HER2 مثبت که هنوز تراستوزوماب امتانسین نگرفته‌اند، تراستوزوماب دروکستکان گزینه‌ای با اولویت بالاتر است.

این نتایج به گسترش گزینه‌های درمانی این بیماران کمک می‌کنند و ارزش بالقوه کونژوگه‌های آنتی‌بادی–دارو را در درمان آینده سرطان برجسته می‌سازند.