3 توصیه حیاتی برای بهبود نتایج درمان سرطان

دکتر لیز اوریوردان پس از سال‌ها کار در سافک انگلستان، به جراح انکولوژی شایسته، توانمند و بسیار آگاهی تبدیل شد.

ماه گذشته، در ecancer ، یک مجله علمی آنلاین، دکتر لیز اوریوردان در نوشته خود توضیح می‌دهد: «فکر می‌کردم هر چیزی را که یک انسان ممکن است درباره سرطان پستان بداند می‌دانم. جراح مشاور سرطان پستان بودم. حتی تحصیلات تکمیلی‌ام را در جراحی انکوپلاستیک پستان انجام داده بودم.» و اضافه می‌کند: «اشتباه می‌کردم!»

این جراح انگلیسی قرار بود چیزهای دیگری نیز بیاموزد. در 2015، در سن 40 سالگی، دکتر الیزابت لوئیز اوریوردان، که آن زمان و در شبکه‌های اجتماعی با نام لیز اوریوردان (@Liz_ORiordan) شناخته می‌شد، تشخیص سرطان پستان مرحله 3 دریافت کرد.

این درس تازه زندگی که با تشخیص سرطان پستان آمد سریع و سخت بود و دکتر لیز برای کمک به آموزش پزشکی همکارانش، «سه کار ساده که همه می‌توانند برای بهبود مراقبت سرطان انجام دهند» را توضیح داد.

لیز بیان می‌کند انکولوژی «در ارائه درمان‌های مؤثر از نظر بالینی و ایمن بسیار خوب» است، اما معمولاً به‌تنهایی کافی نیست .

«حوزه‌ای که ارائه‌دهندگان خدمات سلامت در آن کم می‌آورند... تجربه بیمار است.» او می‌نویسد.

مارک لوئیس، متخصص انکولوژی پزشکی در Intermountain Healthcare در موری ایالت یوتا، مقاله لیز را خواند و بی‌همتایی آن را این‌گونه خلاصه کرد: «نویسنده شکاف میان آموزشی که پزشکان دریافت می‌کنند و آنچه بیماران باید بدانند را بررسی می‌کند.»

سرشار بودن نوشته از همدلی، تأثیرگذاری و به‌یادماندنی بودنش را خوانندگان تأیید کردند؛ در نیوکاسل انگلستان، متخصص مراقبت تسکینی و نویسنده کتاب «With the End in Mind: Dying, Death, & Wisdom» (با آگاهی از پایان: مرگ، مردن و خرد)، دکتر کاترین منیکس، در میان ده‌ها خواننده‌ای بود که این ویژگی‌ها را تأیید کردند.

او (@drkathrynmannix) درباره مقاله نوشت: «ممکن است در قطار گریه کنم، اما ارزشش را داشت.» و این توییت را منتشر کرد. «هر یک از کارکنان سلامت باید این نوشته را بخواند و درباره آن فکر کند. واقعاً درباره تجربه بیمارانی که امیدواریم به آن‌ها کمک کنیم چه می‌دانیم؟»

توصیه ساده شماره 1

دکتر لیز نوشته خود را با بررسی نگرانی‌های عمیقی آغاز می‌کند که هنگام پزشک جوان بودن، دادن خبر بد به بیماران در او ایجاد می‌کرد. «هیچ چیز شما را برای نخستین بار آماده نمی‌کند.» او می‌گوید. «سخت است.»

در سال‌های بعد، کارآمدی جای نگرانی را گرفت.

«بیش از نیمی از زمانی که جراح پستان بودم در درمانگاه گذشت و بیشتر روزها به زنان بسیاری می‌گفتم سرطان پستان دارند. اغلب احساس می‌کردم زنی را می‌شکنم، تکه‌هایش را جمع می‌کنم، رهایش می‌کنم و این روند را تکرار می‌کنم. این به روال عادی تبدیل شده بود...» او می‌نویسد.

لیز به‌عنوان فردی باتجربه توانایی خود را چنین خلاصه می‌کند: «فکر می‌کردم در گفتن اینکه افراد سرطان دارند خوب هستم.»

اکنون اشتباه خود را می‌داند: «... تا وقتی در سوی دیگر میز قرار نگیرید، هیچ تصوری از اثر کلماتتان ندارید.»

لیز به اشتباهی نیز اشاره می‌کند که خود اغلب مرتکب می‌شد: «به زنانی که تومور کوچکی داشتند می‌گفتم خوش‌شانس‌اند که سرطان را زود پیدا کرده‌ایم. هیچ‌کس به خاطر سرطان داشتن خوش‌شانس نیست.»

لحظه‌ای را به یاد می‌آورد که فهمید سرطان دارد.

«مثل بیشتر بیماران در سراسر جهان، مجبور بودم ناامیدانه از راهروهای بلند بیمارستان بگذرم، جلوی جیغ زدن، فریاد کشیدن و ناسزا گفتن خود را بگیرم و با عبور از مقابل همه کسانی که منتظر دیدن پزشک بودند، راهپیمایی شرمساری را انجام دهم.» او می‌گوید.

این لیز را به «نخستین کار ساده» می‌رساند: بیماران را به اطلاعات ایمن، درست و دوستانه هدایت کنید.

«کتاب‌ها، وب‌سایت‌ها، انجمن‌ها و برنامه‌های مفیدی را پیشنهاد کنید که بتوانند همراه عزیزانشان بررسی کنند و هنگامی که بیمارستان را ترک می‌کنند حمایتی را فراهم کنید که هنوز نمی‌دانند به آن نیاز دارند.»

لیز می‌گوید اگر این کار پرزحمت به نظر می‌رسد، چنین نیست.

«از بیماران فعلی خود بخواهید فهرستی از وب‌سایت‌هایی که مفید یافته‌اند به شما بدهند. باور کنید، بخش دشوار را از پیش برایتان انجام می‌دهند.» او توضیح می‌دهد.

لیز بر تفاوت میان اطلاع داشتن درباره سرطان و تجربه زندگی با سرطان تأکید می‌کند!

پرتودرمانی (فرایندی که با وجود ارجاع بیماران فراوان، خودش قبلاً هرگز ندیده بود) و سپس تاموکسیفن به شکل قرص برای او لازم بود.

«عوارض یائسگی را بررسی می‌کردم؛ نوشته بود بیشتر زنان طی 6 ماه به آن عادت می‌کنند. چه کسی را فریب می‌دادم؟ یائسگی وحشتناک بود؛ یک‌شبه اتفاق افتاد.» لیز می‌گوید. برای کمک به وب‌سایتی ویژه مادران جوان مبتلا به سرطان و به بیماران دیگر مراجعه کرده بود.

- موضوع مرتبط: لحظه‌ای که زمان می‌ایستد: دریافت تشخیص سرطان!

توصیه ساده شماره 2

«دوم، مطمئن شوید هر بیمار می‌داند علائم عود (بازگشت سرطان) چیست و هنگام نگرانی باید چه کند.» لیز می‌نویسد. این نیز شامل ارائه اطلاعات به بیماران پس از پایان درمان اولیه است. همچنین باید در هر پیگیری مرور شود. لیز به این نکته اشاره می‌کند: «بسیاری از بیماران نمی‌دانند سرطان می‌تواند سال‌ها بعد بازگردد.» او این موضوع را یادآوری می‌کند.

«بیماران هر روز باید با نگرانی از بازگشت بیماری دست‌وپنجه نرم کنند.» او می‌گوید و اضافه می‌کند که اطلاعات می‌تواند کمک‌کننده باشد. همچنین معتقد است باید بیماران را با مفهومی آشنا کرد که برای رنج روانی اغلب ایجادشده هنگام انتظار نتایج تصویربرداری پیگیری به کار می‌رود: scanxiety (اضطراب اسکن پیگیری).

- موضوع مرتبط: 6 توصیه برای کنار آمدن با ترس از عود سرطان

توصیه ساده شماره 3

دکتر لیز به‌عنوان فردی که با سرطان زندگی می‌کند، بیان می‌کند زندگی پس از درمان فقط اسکن سالانه نیست. اما به‌عنوان جراح سرطان، می‌گوید «هرگز به بازگشت [بیماران] به کار، ورزش کردن یا رابطه جنسی برای کاهش بازگشت بیماری‌شان فکر نکرده بودم.» او این موضوع را بیان می‌کند.

این کار ساده شماره 3 است: با رسیدگی به این مشکلات، بیماران را به دوباره زندگی کردن تشویق کنید.

«داروهایی که بیماران تا 10 سال دریافت می‌کنند، با عوارض یائسگی و در نتیجه کاهش میل جنسی، خشکی واژن و رابطه جنسی دردناک، ممکن است روابط انسانی و زندگی‌ها را ویران کنند. به‌ویژه اگر جوان و مجرد باشید.» لیز می‌گوید.

او درباره خودِ گذشته‌اش اعتراف می‌کند که «هرگز با بیمارانش درباره رابطه جنسی پس از سرطان پستان صحبت نکرده بود.» او این را می‌پذیرد. «فکر نمی‌کردم این وظیفه من باشد.» اکنون معتقد است در صورت امکان، این مسئولیت پزشک است.

- موضوع مرتبط: 5 چیزی که بیمار مبتلا به سرطان و همسرش باید درباره مسائل جنسی بدانند

"هنگامی که واقعیت آنچه گذرانده‌اید، ظاهرتان و آنچه ممکن است در آینده رخ دهد کم‌کم در ذهن می‌نشیند، اضطراب، افسردگی و اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) ممکن است ماه‌ها یا حتی سال‌ها بعد ظاهر شوند.» لیز با حمایت از آگاهی، به این نکته نیز توجه می‌دهد.

کمی بیشتر تلاش کنید؛ لیز می‌گوید خسته‌کننده نیست. «بهبود مراقبت سرطان واقعاً آسان است و اغلب چیزهای کوچک می‌توانند بزرگ‌ترین تفاوت را ایجاد کنند. فقط کافی است از متخصصان بپرسید.»