اسهال و کولیت مزمن در دریافت‌کنندگان ایمنی‌درمانی با بقای طولانی‌تر مرتبط بود

Journal of the National Comprehensive Cancer Network نتایج تحلیل گذشته‌نگری را گزارش کرده که بر اساس آن مصرف مهارکننده پمپ پروتون (PPI)، کاهنده اسید معده، در بیماران سرطانی تحت درمان با ایمنی‌درمانی گروه مهارکننده نقاط وارسی ایمنی عامل خطر اسهال و کولیت مزمنِ با واسطه ایمنی است. یافته مهم دیگر این تحلیل، پیشرفت کمتر سرطان در افرادی بود که اسهال و کولیت با واسطه ایمنی (BADK) مزمن داشتند.

اسهال و کولیت با واسطه ایمنی، عارضه شایع ایمنی‌درمانی است

شدت این عارضه ایمنی از اسهال خفیف خودمحدودشونده تا وضعیتی با عوارض تهدیدکننده زندگی، مانند سوراخ شدن روده، تغییر می‌کند. همچنین BADK ممکن است سیر محدود (BADK حاد) یا طولانی (BADK مزمن) داشته باشد.

• موضوع مرتبط: عوارض داروهای ایمنی‌درمانی چیست و چگونه درمان می‌شود؟ 

رابطه اسهال و کولیت مزمن با واسطه ایمنی با بقا 

اگرچه پژوهش‌های قبلی میان BADK و بقای طولانی در بیماران سرطانی دریافت‌کننده ایمنی‌درمانی ارتباط یافته‌اند، درباره اثر BADK مزمن بر بقا یا عوامل خطر کمتر می‌دانیم.

پژوهش شامل بیماران بزرگسال متوالی سرطان است که از ژانویه 2018 تا اکتبر 2019، هنگام ایمنی‌درمانی در مرکز سرطان MD Anderson دانشگاه تگزاس، دچار اسهال / کولیت درجه 2. یا بالاتر شدند. معیار دیگر ورود، درمان مهارکننده ایمنی برای مدیریت این عوارض بود؛ استروئید، iximab یا ودولیزوماب به‌عنوان بخشی از مدیریت BADK. بیماری التهابی روده و دیگر اختلال‌های گوارشی هم‌زمان از معیارهای خروج بودند.

بیماران بر اساس BADK حاد یا مزمن دسته‌بندی شدند. وجود وضعیت برای بیش از 3 ماه مزمن را از حاد جدا می‌کرد. بیماران BADK مزمن نیز به علامت‌دار پایدار، عودکننده (بازگشت نشانه پس از بی‌علامتی به مدت 1 ماه یا بیشتر) و BADK بافت‌شناختی پایدار تقسیم شدند.

از 88 بیمار، 43 نفر BADK مزمن و 45 نفر BADK حاد داشتند. در ابتدا میانه سن گروه مزمن 66 و گروه حاد 65 بود. در هر دو گروه، سرطان مجاری ادراری (مثانه) و ملانوما رایج‌ترین تشخیص‌ها بودند.

نتایج

عوامل خطر BADK مزمن شامل این موارد بود؛

• مصرف PPI (نسبت شانس [OR]، 3.96؛ P = .026),
• مدت نشانه‌های BADK (OR، 1.05؛ P <.001),
• مدت بستری نخستین دوره (OR، 1.07؛ P = .043),
• ویژگی بافت‌شناختی کولیت فعال مزمن (OR، 4.8؛ P = .025) یا کولیت میکروسکوپی (OR، 5.0؛ P = .045) و
• تأخیر در درمان مهارکننده ایمنی انتخابی BADK (OR، 1.06؛ P = .047) بودند.

درباره مصرف PPİ به‌عنوان عامل خطر BADK مزمن، پژوهشگران گفتند: «یافته‌ها از اثر شناخته‌شده این گروه دارویی رایج بر میکروبیوتای روده ناشی می‌شود؛ به‌ویژه افزایش خطر عفونت روده، جابه‌جایی باکتری و بیماری‌زایی کولیت میکروسکوپی (یکی از انواع بافت‌شناختی BADK).»

چشمگیرترین ویژگی پژوهش این بود که در مقایسه با BADK حاد (% 33؛ P = .019)، در موارد مزمن (% 14) به‌طور معنادار پیشرفت سرطان کمتر بود.

نتایج 2 عامل مهارکننده ایمنی در BADK مزمن شگفت‌آور بود. تحلیل چندمتغیره نشان داد مصرف درمان مبتنی بر اینفلیکسیماب نسبت به ودولیزوماب (OR، 5.10؛ P = .004) مستقل از عوامل دیگر با پیشرفت سرطان مرتبط است.

پژوهشگران درباره این یافته گفتند: «ودولیزوماب بخش بزرگی از [درمان‌های مهارکننده ایمنی انتخابی] پژوهش ما بود و ممکن است محافظ باشد، چون اثر ضدتوموری ایمنی‌درمانی را کمتر از اینفلیکسیماب کاهش می‌دهد.»

پژوهشگران در تفسیر نتیجه گفتند BADK مزمن «احتمالاً بازتاب اثر طولانی مهارکننده نقاط وارسی ایمنی است و با نتیجه بهتر سرطان و بقای کلی ارتباط دارد».

با این حال، افزودند: «پژوهش‌های بزرگ‌تر آینده برای روشن کردن ارزش پیش‌بینی ویژگی‌های بافت‌شناختی BADK مزمن و پیامدهای درمان سرطان لازم‌اند».

موضوع مرتبط:

- ایمنی‌درمانی و واکسن سرطان