اوسیمرتینیب پس از شیمی‌پرتودرمانی در سرطان ریه مرحله-3 تأیید FDA گرفت
در این مقاله
در 25 سپتامبر 2024، سازمان غذا و داروی ایالات متحده (FDA) برای بیمارانی که طی شیمی‌پرتودرمانی مبتنی بر پلاتین یا پس از آن پیشرفت بیماری نداشته‌اند و تومورشان دارای حذف‌های اگزون 19 یا جهش‌های اگزون 21 L858R در EGFR است، در سرطان ریه غیرسلول‌کوچک (KHDAK) موضعی پیشرفته و غیرقابل‌جراحی (مرحله 3)، اوسیمرتینیب (Tagrisso، AstraZeneca) را تأیید کرد.
با این تأیید، اوسیمرتینیب برای سرطان‌های ریه دارای جهش‌های مشخص EGFR در همه مراحل تأیید FDA دریافت کرده است.
سرطان ریه غیرسلول‌کوچک مرحله III غیرقابل برداشت با جراحی مرحله‌ای است که سرطان به ریه و غدد لنفاوی اطراف آن گسترش یافته، اما با جراحی کاملاً برداشته نمی‌شود. در این مرحله، به‌دلیل گسترش سرطان معمولاً جراحی ممکن نیست و گزینه‌ها اغلب به شیمی‌درمانی، پرتودرمانی و روش‌های دیگری مانند ایمنی‌درمانی دوروالوماب پس از شیمی‌پرتودرمانی محدودند.
نخستین درمان تأییدشده پس از شیمی‌پرتودرمانی در سرطان ریه مرحله 3 دارای جهش EGFR
جهش‌های EGFR تغییرات ژنتیکی هستند که رشد کنترل‌نشده سلول‌های سرطانی و گسترش سریع سرطان را تحریک می‌کنند. اوسیمرتینیب، مهارکننده نسل سوم تیروزین‌کیناز است که رشد تومور را به‌ویژه در بیماران KHDAK دارای حذف اگزون 19 یا جهش اگزون 21 L858R در EGFR مهار می‌کند.
این تأیید FDA برای Tagrisso با ماده مؤثره اوسیمرتینیب ، آن را به درمان سرطان ریه غیرسلول‌کوچک مرحله 3 دارای جهش EGFR برای بیمارانی که پس از شیمی‌پرتودرمانی پیشرفت نداشته‌اند تبدیل می‌کند و ویژگی نخستین درمان تأییدشده برای این گروه را دارد.
پیش از این مطالعه
تا پیش از این مطالعه، درمان استاندارد پس از شیمی‌پرتودرمانی برای بیماران سرطان ریه غیرسلول‌کوچک (KHDAK) مرحله III دارای جهش EGFR و غیرقابل برداشت با جراحی، دوروالوماب بود. دوروالوماب پس از شیمی‌پرتودرمانی به‌مدت 1 سال به‌عنوان ایمنی‌درمانی استفاده می‌شد. اما مشخص است که اثر دوروالوماب در بیماری دارای جهش EGFR محدود است و معمولاً برای این بیماران استفاده نمی‌شود. بنابراین تصور می‌شود اوسیمرتینیب گزینه مؤثرتری برای این گروه باشد.
تأیید FDA بر اساس مطالعه LAURA
مطالعه LAURA را که در ASCO 2024 با تشویق ایستاده روبه‌رو شد، می‌توان با 3 نکته مهم خلاصه کرد:
1. افزایش چشمگیر بقای بدون پیشرفت:
مطالعه LAURA نشان داد که اوسیمرتینیب در بیماران سرطان ریه غیرسلول‌کوچک (KHDAK) مرحله III مثبت از نظر EGFR و غیرقابل برداشت با جراحی، میانه بقای بدون پیشرفت را در مقایسه با دارونما 33.5 ماه افزایش داده و به 39.1 ماه رسانده است (39.1 ماه در برابر 5.6 ماه). این داده‌ها به معنای کاهش 84% خطر پیشرفت سرطان یا مرگ هستند. این افزایش چشمگیر، کیفیت زندگی و مدت بقای بیماران را به‌طور قابل‌توجهی بهبود می‌دهد.
2. درمان استاندارد جدید در بیماران دارای جهش EGFR:
نتایج مطالعه، اوسیمرتینیب را پس از شیمی‌پرتودرمانی برای بیماران KHDAK مرحله III دارای جهش EGFR به درمان استاندارد جدید تبدیل کرد. با توجه به اثر محدود دوروالوماب در بیماری دارای جهش EGFR، اوسیمرتینیب با ارائه گزینه مؤثرتر برای این گروه، تغییر بزرگی در پروتکل‌های درمان ایجاد می‌کند.
3. کاهش متاستازهای مغزی:
مشاهده شد که اوسیمرتینیب در طول مطالعه، تشکیل ضایعات جدید و به‌ویژه متاستازهای مغزی را به‌طور معناداری کاهش داد. در 29% بیماران دریافت‌کننده دارونما متاستاز مغزی ایجاد شد، اما این میزان در بیماران دریافت‌کننده اوسیمرتینیب 8% بود. این یافته بهبود قابل‌توجه کیفیت زندگی را نشان می‌دهد و بر اثر محافظتی اوسیمرتینیب در برابر متاستازهای مغزی تأکید می‌کند.
جزئیات مطالعه
در مطالعه، 216 بیمار KHDAK مرحله III دارای جهش EGFR و بدون پیشرفت بیماری، به‌طور تصادفی برای دریافت 80 mg اوسیمرتینیب (143 بیمار) یا دارونما (73 بیمار) تقسیم شدند. ویژگی‌های پایه عموماً میان بازوها متوازن بود و زیرنوع‌های مرحله III عمدتاً توزیع یکسانی داشتند.
بیماران با بیوپسی یا CT و MRI مرحله‌بندی شدند تا نبود متاستاز مغزی تأیید شود. تصویربرداری‌های پیگیری در فواصل منظم تکرار شدند.
بقای بدون پیشرفت در 12 ماه توسط بازبینی مرکزی مستقل کور ارزیابی شد و با اوسیمرتینیب 74% و با دارونما 22% بود. در 24 ماه، این میزان‌ها به‌ترتیب 65% و 13% بودند.
فایده بقای بدون پیشرفت در زیرگروه‌های متعدد ادامه داشت، اما از نظر آماری تنها در افراد آسیایی معنادار بود؛ گروهی که بیش از 80% هر دو بازوی مطالعه را تشکیل می‌داد.
اگرچه داده‌ها هنوز بالغ نشده‌اند، اوسیمرتینیب در بقای کلی نیز گرایش به بهبود نشان می‌دهد، اما به‌دلیل تغییر درمان 81% بیماران دارونما به اوسیمرتینیب پس از پیشرفت، این گرایش روشن نیست. انتظار می‌رود نتایج بالغ بقای کلی طی 2 سال آماده شوند.
دوز توصیه‌شده اوسیمرتینیب، 80 mg یک بار در روز تا پیشرفت بیماری یا بروز سمیت غیرقابل‌قبول است و می‌توان آن را همراه یا بدون غذا مصرف کرد.
نتیجه و تفسیر
آزمایش جهش EGFR اکنون «برای ارائه درمان بهینه به بیماران مرحله III حیاتی» شده است. نزدیک به یک‌سوم بیماران KHDAK با بیماری مرحله III مراجعه می‌کنند و بیشتر آنها قابل‌جراحی نیستند. حدود یک‌سوم این افراد جهش EGFR دارند.
دارونما در این مطالعه مقایسه‌گر منصفانه‌ای بود. درمان استاندارد فعلی، استفاده از دوروالوماب به‌مدت 1 سال پس از شیمی‌پرتودرمانی است. اما چون دوروالوماب در بیماری دارای جهش EGFR مؤثر نیست، معمولاً در این وضعیت استفاده نمی‌شود.
اگر بیماران گروه شاهد دوروالوماب می‌گرفتند، برای تجویز ایمن مهارکننده تیروزین‌کیناز EGFR یا TKI باید منتظر پیشرفت می‌ماندند که به نفع بیماران نبود.
در 68% بیماران دریافت‌کننده دارونما، طی مطالعه ضایعات جدید ایجاد شد که 29% آنها متاستاز مغزی بود. در 22% دریافت‌کنندگان اوسیمرتینیب ضایعات جدید ایجاد شد که 8% آنها ضایعات مغزی بودند.
فراوانی پنومونیت پرتویی، شایع‌ترین عارضه، با اوسیمرتینیب 48% و با دارونما 38% بود. بثورات پوستی، اسهال و دیگر عوارض شناخته‌شده TKI نیز با اوسیمرتینیب بیشتر بودند.
عوارض مرتبط با درمان با درجه 3 یا بالاتر، در 13% بیماران اوسیمرتینیب و 3% بیماران دارونما رخ دادند. در مجموع، 8% بیماران اوسیمرتینیب دچار بیماری بینابینی ریه شدند؛ بیشتر موارد کم‌درجه بودند، اما یک نفر درگذشت.
به‌دلیل عوارض، حدود نیمی از بیماران وقفه در دوز اوسیمرتینیب داشتند و در اقلیتی دارو قطع شد.
درمان طولانی‌مدت و هزینه
بیماران به‌جای مدت محدود، مانند مطالعات پیشین EGFR TKI، تا زمان پیشرفت با اوسیمرتینیب درمان شدند. این رویکرد، هرچند نامشخص، احتمال درمان مادام‌العمر را افزایش می‌دهد.
درمان تا پیشرفت، واقعیت غیرقابل‌درمان بودن KHDAK مرحله III غیرقابل‌جراحی را در بیشتر بیماران می‌پذیرد. اما شمار کمی از بیماران ممکن است به درمان نیاز نداشته باشند و این موضوع مهم است؛ زیرا دارو ماهانه حدود 180 هزار TL هزینه دارد.
در نتیجه، اوسیمرتینیب پیشرفت مهمی در درمان KHDAK مرحله III دارای جهش EGFR و غیرقابل برداشت با جراحی ایجاد کرده است. نتایج LAURA نشان می‌دهند که اوسیمرتینیب بقای بدون پیشرفت این بیماران را به‌طور قابل‌توجهی طولانی می‌کند و به‌عنوان درمان استاندارد جدید پذیرفته شده است. این نتایج برای بهبود کیفیت زندگی و گسترش گزینه‌های درمانی امید فراوانی ایجاد می‌کنند. همچنین کاهش متاستازهای مغزی و بهبود گرایش بقای کلی، اثربخشی اوسیمرتینیب را در این گروه بیشتر تقویت می‌کنند.
منابع
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک می‌کند.
نظرهای خوانندگان
نظر خود را بنویسید
نام و دیدگاه شما فقط پس از تأیید مدیر منتشر می‌شود. نشانی ایمیل شما هرگز به بازدیدکنندگان نمایش داده نمی‌شود.
اولین نظر را شما بنویسید.