ایمنی‌درمانی پمبرولیزومب برای درمان سرطان معدهٔ HER2 مثبت تأیید FDA را گرفت

در %15 تا 20 از سرطان‌های معده و محل اتصال معده به مری، گیرندهٔ 2 فاکتور رشد اپیدرمی انسانی (HER2) روی سطح سلول سرطانی بیش‌ازحد وجود دارد و به این سرطان‌ها HER2 مثبت معده گفته می‌شود. برای بیماران مبتلا به سرطان معدهٔ پیشرفته و HER2 مثبت، تا پیش از این تأیید، درمان استاندارد خط 1 شیمی‌درمانی همراه با پادتن ضد HER2 بود که سال‌هاست از آن استفاده می‌کنیم و تراستوزومب نام دارد.

به‌روزرسانی مهم مورخ 19 مارس 2025

در 19 مارس 2025، FDA (سازمان غذا و داروی آمریکا) برای درمان خط اول بیماران مبتلا به آدنوکارسینوم HER2 مثبت معده یا محل اتصال معده به مری، در مرحلهٔ پیشرفتهٔ موضعی غیرقابل‌برداشت یا متاستاتیک، ترکیب پمبرولیزومب (Keytruda) با تراستوزومب، فلوروپیریمیدین و شیمی‌درمانی حاوی پلاتین را در چارچوب تأیید کامل قرار داد. این تأیید برای بیمارانی است که تومور آن‌ها PD-L1 (CPS ≥1) را بیان می‌کند.

FDA پیش‌تر پمبرولیزومب را در 5 مه 2021، در چارچوب تأیید تسریع‌شده بر اساس نتایج نرخ پاسخ کلی تأیید کرده بود. تأیید معمول مورخ 19 مارس 2025، بر داده‌های نهایی پژوهش KEYNOTE-811 (بقای کلی) متکی است که شواهد قوی‌تری دربارهٔ اثربخشی و ایمنی پمبرولیزومب ارائه می‌کند.

به‌روزرسانی قبلی مورخ 07.11.2023

در 7 نوامبر 2023، FDA اندیکاسیون موجود پمبرولیزومب برای درمان خط اول بیماران با همین وضعیت را بازنگری کرده بود. اندیکاسیون به‌روزشدهٔ قبلی که همچنان در چارچوب مقررات تأیید تسریع‌شده تأیید می‌شد، مصرف را به بیمارانی محدود کرده بود که تومورشان، طبق آزمایش مورد تأیید FDA، PD-L1 (CPS ≥ 1) را بیان می‌کرد. پیش از آن شرط مثبت‌بودن PD-L1 وجود نداشت.

تأیید FDA بر پایهٔ پژوهش KEYNOTE-811

این تأیید بر پژوهشی در بیماران مبتلا به آدنوکارسینوم HER2 مثبت و پیشرفتهٔ معده یا محل اتصال معده به مری استوار است؛ پژوهش چندمرکزی، تصادفی، دوسوکور و کنترل‌شده با دارونمای KEYNOTE-811. در این پژوهش، 698 بیمار که درمان سیستمیک دریافت نکرده بودند وارد شدند. از میان آن‌ها، 594 نفر (%85) تومورهایی با PD-L1 CPS ≥1 داشتند.

بیماران به نسبت 1:1 به‌طور تصادفی به دو گروه تقسیم شدند:

• پمبرولیزومب (200 mg) یا دارونما + تراستوزومب و شیمی‌درمانی مبتنی بر فلوروپیریمیدین و پلاتین به‌صورت ترکیبی تجویز شدند.

نتایج اصلی پژوهش:

• میانهٔ بقای بدون پیشرفت (PFS):

  • در گروه پمبرولیزومب 10.9 ماه (95% CI: 8.5, 12.5)

  • در گروه دارونما 7.3 ماه (95% CI: 6.8, 8.4)

  • نسبت خطر (HR): 0.72 (95% CI: 0.60, 0.87)

• میانهٔ بقای کلی:

  • در گروه پمبرولیزومب 20.1 ماه (95% CI: 17.9, 22.9)

  • در گروه دارونما 15.7 ماه (95% CI: 13.5, 18.5)

  • HR: 0.79 (95% CI: 0.66, 0.95)

• نرخ پاسخ کلی:

  • در گروه پمبرولیزومب %73 (95% CI: 68, 78)

  • در گروه دارونما %58 (95% CI: 53, 64)

• میانهٔ مدت پاسخ:

  • در گروه پمبرولیزومب 11.3 ماه (95% CI: 9.9, 13.7)

  • در گروه دارونما 9.6 ماه (95% CI: 7.1, 11.2)

این داده‌ها نشان می‌دهد پمبرولیزومب در ترکیب با تراستوزومب و شیمی‌درمانی، بقای کلی و بقای بدون پیشرفت را به‌طور معنی‌داری بهبود می‌دهد.

عوارض جانبی و ایمنی

در این پژوهش، الگوی واکنش‌های نامطلوب مشاهده‌شده در بیماران دریافت‌کنندهٔ پمبرولیزومب، با نمایهٔ ایمنی شناخته‌شدهٔ قبلی این دارو سازگار بود.

دوز

دوز پیشنهادی پمبرولیزومب همراه با تراستوزومب و شیمی‌درمانی، برای بیماران بزرگسال مبتلا به آدنوکارسینوم HER2 مثبت معده یا GEJ در مرحلهٔ پیشرفتهٔ موضعی غیرقابل‌برداشت یا متاستاتیک عبارت است از:

• هر 3 هفته 200 mg یا

• هر 6 هفته 400 mg.

این تأیید معمول، جایگاه پمبرولیزومب را در درمان سرطان معدهٔ HER2 مثبت بیش‌ازپیش تقویت می‌کند. داده‌های بالینی نشان می‌دهد این درمان ترکیبی، بقا را طولانی می‌کند و برای بیماران سود مهمی دارد.