بیماران سرطانی علاوه بر فناوری به مراقبت خوب نیز نیاز دارند

هزینه درمان سرطان با تازهترین دارو و فناوری هر روز بیشتر میشود. حتی کشورهای پیشرفته نگران ناتوانی در تأمین آناند. بحث میکنیم آیا درمانهای تازه طول عمر را متناسب با قیمت بالا افزایش میدهند. در عین حال تلاش برای مراقبت و خدمات بهتر به بیمار بسیار کمتر از تلاش کشورهای پیشرفته برای توسعه دارو و فناوری است؛ در حالی که مراقبت حمایتی خوب میتواند بهاندازه داروی سرطان به طول عمر و کیفیت زندگی کمک کند. شاید چیزهای مهمی را از قلم میاندازیم…
بیماری که با امید(یا ناامیدی) منتظر فرصت درمان سرطان است
اگر مشکلات پزشکی سرطان کشورهای پیشرفته سلامت، از جمله خودمان، را کنار بگذاریم، در نیجریه، مالزی، هند و بیشتر کشورهای کمدرآمد و متوسط، صف صدها نفر در خیابان برای دیدن پزشک سرطان رایج است. شیمیدرمانی اولویت دارد و پرتودرمانی و جراحی کمتر انجام میشوند. در واقع %90 مردم کشورهای کمدرآمد حتی به پرتودرمانی پایه دسترسی ندارند.
آیا زیان رویکرد فناوریمحور سرطان در کشورهای کمدرآمد و متوسط از فایده بیشتر است؟
برای ارزیابی سیاست سرطان، در 15 سال اخیر از 40 کشور بیش از دوازده گروه پژوهشگر بالینی مطالعهای دارند. دادهها خلاصه میگویند همه فعالان انکولوژی، پژوهشگر، پزشک، سیاستگذار و جامعه مراقبت بیمار باید بر آموزش و نیروی انسانی تمرکز کنند تا مراقبت درست در زمان درست برای هر بیمار تضمین شود.
مشکلی رو به رشد
سرطان تازهتشخیص سالانه بیشتر میشود. ده سال پیش در جهان 12.7 میلیون نفر با سرطان زندگی میکردند و اثر اقتصادی حدود 290 میلیارد دلار بود. تا 2030 انتظار میرود 21.7 میلیون نفر با هزینه برآوردی 458 میلیارد دلار درگیر شوند؛ علت، افزایش میانگین سن، رشد جمعیت و تغییر سبک زندگی است. اما این اعداد میان کشورها تفاوت چشمگیر دارند.
طبق پایگاه EUROCARE-5، حتی کشورهای اروپایی از نظر مرگومیر و ابتلا تفاوت بزرگ دارند. مثلاً در 2014، بقای سرطان پستان در دانمارک، از بهترین ارائهدهندگان خدمات، و لیتوانی، از بدترین، % 14.5 تفاوت داشت. بقای سرطان رکتوم میان کشورها تا % 32 متفاوت بود.
نرخ مرگومیر، نسبت مرگهای تازه سالانه به ازای هر 1000 نفر است و نرخ خام مرگ نیز نامیده میشود.
نرخ بیماریزایی، نسبت افراد بیمار در جمعیت مشخص طی زمان معین به جمعیت سالممانده است. نرخ مرگومیر هم نامیده میشود. همچنین واژه مرگومیر برای حالت بیماری نیز استفاده میشود.
در آسیا نیز تفاوت جدی است: برای سرطان پستان یا سرطان کولورکتال ، نسبت مرگ طی 1 سال پس از تشخیص، طبق پژوهش 2012، در مالزی %12 و میانمار %45 بود. در همین زمان در تایلند 1/4 بیماران و در ویتنام 2/3 به دلیل هزینه درمان مشکل مالی جدی داشتند.
بیمارستانهای کمدرآمد زیرساخت و نیروی پایه لازم برای درمان سرطان ندارند. مرکز سرطان Tata بمبئی، کهنترین و بزرگترین مرکز درمان و پژوهش هند، سالانه حدود 40.000 بیمار را با 164 استاد ارشد میبیند. در مقایسه، مرکز برجسته آمریکایی MD Anderson سالانه 33.000 بیمار میبیند، اما استاد ارشد آن 11 برابر است (1.834).
در آفریقای زیر صحرا نیز فقط 16 کشور به خدمات پایه پاتولوژی دسترسی دارند. برای تشخیص سرطان تجهیزات و نیروی آموزشدیده لازم است. در آفریقا بهطور کلی برای هر 2.3 میلیون نفر یک پاتولوژیست است؛ در کشورهای پردرآمد معمولاً هر 15.000 تا 20.000 نفر یک نفر.
مشکل دیگر تشخیص بیشتر سرطانها در مرحله پیشرفته است. بقای پنجساله پستان در تونس فقط % 68.4 است (در کشورهای پیشرفته سلامت از جمله ما بالای %85). یک علت، احتمال انگ اجتماعی به زنان سرطانی در بسیاری کشورهای کمدرآمد و متوسط است. بیشتر زنان برای پزشک رفتن نیاز به اجازه همسر دارند و از طلاق پس از تشخیص میترسند.
کمبود آموزش و آگاهی، ناتوانی مالی و نبود درمان، عوامل اصلی مانع تشخیص زودهنگاماند. با این شرایط اختصاص بودجه سرطان به فناوری در بسیاری از این کشورها با وجود کمبودها نگرانکننده است.
به هزینه فکر کنیم
ده سال اخیر انفجار داروهای هدفمند و ایمونوتراپی سرطان دیده شده است. فناوریهای جراحی و رباتیک هم بیشتر شدهاند. روشهای جدید مانند توموتراپی و پروتوندرمانی هر سال رواج مییابند.
بیشتر اقتصادهای در حال توسعه اکنون در مداخلات پیشرفته سرمایهگذاری میکنند، با اینکه قدرت خرید و مذاکره کشورهای پردرآمد و سامانه تعیین هزینهاثربخشی محصولات را ندارند.
نمونه چشمگیر، فناوری تازه پرتودرمانی، یعنی پروتوندرمانی است. با وجود اثبات نشدن برتری بر پرتودرمانی معمول در بسیاری سرطانها و هزینه بسیار بیشتر، نصب دستکم 18 دستگاه در برزیل، روسیه، هند، چین و آفریقای جنوبی برنامهریزی شده است. هر دستگاه حدود 140 میلیون دلار است. این کشورها نهتنها زیرساخت اجرای این فناوری با هزینهاثربخشی اثباتنشده ندارند، بلکه در تجهیزات پایه پرتودرمانی و نیروی انسانی حدود % 60 کمبود دارند.
جنبه دیگر جراحی سرطان است. در فقیرترین کشورها کمتر از % 5 بیماران به جراحی ایمن، بهصرفه و بهموقع دسترسی دارند؛ در درآمد متوسط % 22 است. همان کشورها سالانه صدها میلیون دلار برای ایمونوتراپی خرج میکنند.
با این حال هر پیشرفت پزشکی سرطان بسیار ارزشمند است، چون توان نجات جان میلیونها نفر دارد. ایمونوتراپیها, داروهای هدفمند سرطان, CAR-T و crispr و درمانهای تازه مشابه چون محصول دانش عظیم و فناوری پیشرفتهاند بسیار پرهزینهاند. اما برای نخستین بار در تاریخ چند هزار ساله سرطان فکر میکنیم میتوان با آنها ابتدا بیماری را قابل مدیریت و سپس کاملاً درمانپذیر کرد (پیشگامان علم مدتهاست فهمیدهاند سرطان با عصارههای بهدستآمده از گیاهان درمان نمیشود، بلکه با محصولات ویژه زیستشناسی پیچیدهاش؛ بیشتر تلاش درمان سرطان به فناوریهای ژنتیکی هدایت شده است). مانند هر محصول تازه، پس از مدتی دسترسی آسانتر میشود، مثلاً با پایان حق ثبت و ساخت زیستمشابههای آنها . اما هیجان نباید نکته اصلی را پنهان کند: با استفاده برابر و هوشمندانه از امکانات موجود و آموزش کارکنان خدمات خوب، میتوان بیش از دارو و فناوری تازهای که دسترسی به آن دشوار است به طول عمر و کیفیت زندگی کمک کرد.
خلاصه اینکه در کشورهای در حال توسعه، درمانهای نجاتبخش مانند تشخیص زودهنگام با آزمایشهای غربالگری سرطان، جراحی و پرتودرمانی پایه کم استفاده میشوند و مداخلات پرهزینه بیشازحد، بدون فایده معنادار، به کار میروند. کمتوجهی به کیفیت مراقبت فقط مشکل کشورهای محدود نیست، بلکه پیشرفتهها هم دارند. پیشنهادهای سریع و کمهزینه ما:
- آموزش کارکنان سلامت برای مراقبت بهتر با هزینه بسیار کمتر از توسعه داروی تازه، پیامد بهتر نوید میدهد.
- تیم انکولوژی باید متخصص سلامت کافی در این زمینه داشته باشد، مانند پرستاران انکولوژی، متخصص مراقبت تسکینی و متخصص طب مکمل،
- به آموزش بیمار و نزدیکان در کل درمان اهمیت داده شود،
- در کنار درمان، هم حمایت اجتماعی و هم حمایت روانی ارائه شود،
- توانبخشی انکولوژیک و مراقبت تسکینی بهعنوان بخش معمول درمان سرطان ارائه شوند،
- ترک سیگار حمایت شود (زیاد میگوییم، اما اهمیت با این اعداد روشنتر است: فقط %5 کاهش مصرف سیگار در اروپا، با جلوگیری از مرگ زودرس سرطان و هزینه درمان، سالانه 10 میلیارد یورو به اقتصاد کمک میکند).
- گرچه بیشتر سرطانها پس از دهه 50 زندگی دیده میشوند، باید سیاست سلامت برای آگاهی از ضرورت شروع عادات محافظتی سالم از کودکی تدوین و قاطع اجرا شود.
نوشته را با گفته نویسنده مقاله Nature که از آن الهام گرفتیم، پروفسور دکتر Richard Sullivanپایان دهیم: «فناوریها در سرطان فقط ابزارند. برای نتیجه خوب، سامانههای اجتماعیسیاسی و اقتصادی مهماند.»
منابع
Cancer patients need better care, not just more technology.
Nature - 21 September 2017.
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک میکند.





نظرهای خوانندگان
نظر خود را بنویسید
نام و دیدگاه شما فقط پس از تأیید مدیر منتشر میشود. نشانی ایمیل شما هرگز به بازدیدکنندگان نمایش داده نمیشود.
اولین نظر را شما بنویسید.