دارولوتامید همراه دوستاکسل در سرطان پروستات متاستاتیک حساس به مهار هورمون

برای بیماران مبتلا به نوع متاستاتیکِ سرطان پروستات حساس به هورمون، درمان استاندارد شامل افزودن شیمی‌درمانی دوستاکسل یا یک مهارکننده مسیر گیرنده آندروژن به درمان مهار تستوسترون است. می‌دانیم افزودن دوستاکسل یا یک مهارکننده این مسیر (آبیراترون، انزالوتامید یا آپالوتامید) به مهار تستوسترون، در مقایسه با مهار تستوسترون به‌تنهایی، به بقای به‌طور محسوسی بهتر می‌انجامد.

افزودن تنها دوستاکسل یا تنها یک مهارکننده گیرنده آندروژن به درمان مهار آندروژن، بقا را بهتر می‌کرد؛ اما معلوم نبود افزودن هم‌زمان هر دو چه اثری بر بقا دارد.

مطالعه‌ای در سمپوزیوم سرطان‌های ادراری‌تناسلی ASCO در 2022 ارائه و در The New England Journal of Medicine به‌طور هم‌زمان منتشر شد؛ مطالعه دکتر Matthew R. Smith و همکاران نشان داد در مردان مبتلا به سرطان پروستات متاستاتیک حساس به هورمون (یعنی مرحله پیشرفته تازه‌تشخیص‌داده‌شده که قبلاً درمان نگرفته‌اند)، افزودن هم‌زمان دوستاکسل و یک مهارکننده گیرنده آندروژن، یعنی دارولوتامید به درمان مهار تستوسترون، بقای کلی را در مقایسه با مهار تستوسترون همراه دوستاکسل به‌تنهایی به‌طور قابل‌توجهی بهتر کرد.

دارولوتامید چیست؟

دارولوتامید (نام تجاری Nubeqa)، نخستین و تنها تأیید FDA خود را در 2019 برای درمان سرطان پروستاتِ هنوز متاستازنداده ولی مقاوم‌شده به مهار هورمون گرفت. این داروی سرطان از نظر ساختاری متفاوت، با نفوذ کم از سد خونی‌مغزی و خطر نسبتاً کمتر تداخل دارویی، یک مهارکننده گیرنده آندروژن است.

در زیر سازوکار داروهای نسل جدید سرطان پروستات، آبیراترون، انزالوتامید، آپالوتامید و دارولوتامید، ساده نشان داده شده است. آبیراترون آنزیم‌های مؤثر در تولید آندروژن را مهار می‌کند؛ اما مسدودکننده‌های گیرنده آندروژن مانند دارولوتامید، مانع اتصال آندروژن به گیرنده، ورود به هسته و اتصال به DNA در هسته می‌شوند.

مطالعه ARASENS

مطالعه بین‌المللی فاز III با نام ARASENS، تصادفی، دوسوکور و با کنترل دارونما، به سرپرستی دکتر Smith و همکاران، 1306 بیمار را وارد کرد. در گروه آزمایشی، 651 بیمار افزون بر مهار هورمون و دوستاکسل، دارولوتامید گرفتند؛ در گروه کنترل، 655 بیمار افزون بر درمان استاندارد دارونما گرفتند. افزودن دارولوتامید به درمان استاندارد، بقا را به‌طور محسوسی افزایش داد. این افزایش مشابه نتایج پیشین افزودن آبیراترون به مهار هورمون و دوستاکسل در مطالعه فاز III PEACE-1 بود.

پژوهشگران در گزارش منتشرشده اعلام کردند که دارولوتامید خطر مرگ را نیز %32,5 کاهش داده است.

توضیح شکل: چون بیش از نیمی از بیماران گروه دارولوتامید هنوز زنده بودند، به میانه بقا نرسیدند؛ این مدت در گروه درمان استاندارد 48,9 ماه بود. KT: شیمی‌درمانی؛ ADT: درمان مهار آندروژن

میان ترکیب سه‌دارویی و دودارویی تفاوتی به شکل افزایش اثرات سمی دیده نشد. در مطالعات آبیراترون و دارولوتامید، فراوانی عوارض شایع مرتبط با مهارکننده گیرنده آندروژن در مقایسه با گروه‌های دارونما، حداکثر %2 بود.

بیشتر بیماران واردشده، در تشخیص نخست متاستاز استخوانی، احشایی (اندام‌های داخلی) یا هر دو داشتند. بنابراین اطلاعات ارزیابی سود و خطر برای بیماران حساس به هورمون با بیماری عودکرده، فقط متاستاز غدد لنفاوی، یا هر دو وضعیت و پیش‌آگهی بهتر، محدود است.

در نتیجه، مطالعه دکتر Smith و همکاران از کاربرد ترکیب دارولوتامید، مهار تستوسترون و دوستاکسل در سرطان پروستات متاستاتیک حساس به هورمون حمایت می‌کند. با این ترکیب، افزایش بقای کلی و بهبود، بدون افزایش عوارض مشاهده شد.