جایزه برای دکتر وایکسل‌باوم، پایه‌گذار مفاهیم شیمی‌پرتودرمانی و الیگومتاستاز

انجمن انکولوژی بالینی آمریکا (ASCO) هر سال با اهدای جوایز از شخصیت‌های اثرگذار در تاریخ مراقبت سرطان قدردانی می‌کند. در نشست سالانه ASCO، پیشرفت‌هایی که مبنای این جوایز بوده‌اند و سهم آنها در انکولوژی ارائه می‌شود تا تاریخ پزشکی سرطان و مسیر دشوار آن را بهتر درک کنیم.

ASCO 2018 : نخستین جایزه، جایزه دیوید A. کارنوفسکی نام دارد. این جایزه که نخستین بار در 1970 اهدا شد، به انکولوژیستی تعلق گرفت که سهم مهمی در پژوهش، تشخیص و/یا درمان سرطان داشت. امسال پروفسور Ralph R. Weichselbaum , مدیر مشترک مرکز پژوهش متاستاز لودویگ و رئیس بخش پرتودرمانی و انکولوژی سلولی دانشگاه شیکاگو، شایسته این جایزه شناخته شد.

رالف وایکسل‌باوم، متولد 12 دسامبر 1945، متخصص انکولوژی پرتویی آمریکایی است. او در شیکاگو، ایلینوی، محل کنگره‌های سالانه ASCO بزرگ شد و در 1971 تحصیل پزشکی را در دانشگاه ویسکانسین به پایان رساند. پس از بورس پژوهشی انکولوژی جراحی، در 1975 تخصص خود را از مرکز پرتودرمانی دانشکده پزشکی هاروارد گرفت و تا 1984 عضو هیئت علمی آنجا ماند و به دانشیاری بخش انکولوژی پرتویی رسید. در 1984 ریاست بخش پرتودرمانی و انکولوژی سلولی علوم زیستی دانشگاه شیکاگو را بر عهده گرفت و از آن زمان همان‌جا مانده است. او متأهل و دارای سه فرزند بزرگسال، صدها پتنت و بیش از 790 مقاله است. مقاله مشهورش درباره سرطان سر و گردن بیش از 1600 بار استناد شده است. همچنین یکی از ویراستاران مشترک کتاب جامع Cancer Medicine است.

پژوهش‌هایی که جایزه را به ارمغان آوردند

دکتر وایکسل‌باوم از دانشمندانی است که سازوکارهای پایه ژن‌درمانی تحریک‌پذیر با پرتو و استفاده هم‌زمان از شیمی‌درمانی و پرتودرمانی (شیمی‌پرتودرمانی) را مشخص کردند. شیمی‌پرتودرمانی یکی از راهبردهای اصلی درمان سرطان سر و گردن و ریه است. او همچنین پس از مواجهه تومورها با پرتو، سازوکارهای پایه انتقال پیام و بیان ژن را کشف کرد.

وایکسل‌باوم همراه دکتر ساموئل هلمن، برای توضیح اینکه همه سرطان‌های مرحله 4. (متاستاتیک) زیست‌شناسی یکسان ندارند، نظریه طیف متاستازرا تعریف کردند. طبق این نظریه پیش‌بینی کردند که برخی بیماران فقط به وضعیت موسوم به الیگومتاستاز ، یعنی بیماری متاستاتیک محدود، مبتلا می‌شوند. این مفهوم که اکنون بسیار بهتر می‌شناسیم، بیماری الیگومتاستاتیکاست. یعنی بیماران با تعداد کم متاستاز در اندام‌های مشخص، نسبت به متاستاز گسترده سیر مطلوب‌تری دارند و می‌توان برای آنها درمان موضعی با هدف شفای کامل انجام داد. دو مثال عبارت‌اند از سرطان کولون با متاستاز فقط در کبد و سرطان پستان با متاستاز فقط در استخوان. در سرطان پستان با متاستاز صرفاً استخوانی، برای ضایعه استخوان می‌توان از یکی از درمان‌های غیرجراحی سرطان یا پرتودرمانی و برای تومور پستان از درمان موضعی استاندارد استفاده کرد.

وایکسل‌باوم و همکارانش اکنون رابطه میان پرتودرمانی و ایمونوتراپی را بررسی می‌کنند. پژوهش‌ها بر اثرات سیستمیک پرتوی موضعی از راه دستگاه ایمنی تمرکز دارند.

• آیا پرتودرمانی می‌تواند اثر واکسن سرطان ایجاد کند؟