جراحی بقا را در سرطان کلیه مرحله 4 افزایش نمی‌دهد

در بیماران مبتلا به نوع متاستاتیک (مرحله 4) سرطان کلیه سلول روشن، برداشتن کلیه بقای کلی را بهبود نمی‌دهد؛ این موضوع با پژوهشی در مجله JAMA Network Open نشان داده شد که در 16 مه 2022 منتشر شد و حدود 13 هزار بیمار را دربر می‌گرفت... گزینه‌های درمان سیستمیک تازه و مؤثرتری برای سرطان کلیه وجود دارند.

به‌عنوان یکی از قواعد کلی انکولوژی، می‌دانیم که وقتی سرطان به مرحله 4 می‌رسد، یعنی به اندام‌ها و بافت‌های دیگر گسترش می‌یابد، دیگر از جراحی سود نمی‌برد. در بعضی سرطان‌ها اطلاعاتی با قدرت شواهد ضعیف وجود دارد که نشان می‌دهد برداشتن تومور اصلی با جراحی حتی در مرحله 4 ممکن است مفید باشد؛ سرطان کلیه نیز یکی از آنها بود. در مطالعه موضوع این مطلب، برای اصلاح سوگیری ناشی از متغیرهای اندازه‌گیری‌نشده از «تحلیل متغیر ابزاری» استفاده شد و نتایجی به دست آمد که با یافته‌های مجموعه‌داده‌های مشاهده‌ای پیشین مغایرت داشت.

تحلیل پیشرفته این مطالعه با سن میانه 63، با %68 مرد و %88 سفیدپوست و در مجموع 12.766 بیمار، ارتباطی میان برداشتن کلیه و بقای کلی نشان نداد (HR، 0.92؛ فاصله اطمینان %95، 0.78-1.09).

این ناسازگاری با اطلاعات پیشین احتمالاً بازتاب این واقعیت است که مناسب‌بودن بیمار برای «نفرکتومی کاهنده حجم تومور»، یعنی جراحی کاهش بار تومور در سرطان پیشرفته کلیه، اساساً تحت تأثیر عواملی است که اندازه‌گیری نمی‌شوند یا در مجموعه‌داده‌های مشاهده‌ای وجود ندارند.

برای چندین دهه، رویکرد آغازین درمان استاندارد در بیماران مبتلا به سرطان کلیه سلول روشن متاستاتیک که بیماری پرخطر نداشتند، جراحی نفرکتومی کاهنده حجم تومور بوده است. در اوایل دوره استفاده از داروهای هدفمند مهارکننده تیروزین‌کیناز، چند مطالعه مشاهده‌ای بزرگ نشان داده بودند که نفرکتومی کاهنده حجم تومور همچنان سود قابل‌توجهی برای بقای کلی دارد. اما این مطالعات سوگیری انتخاب بیماران مناسب برای جراحی را در نظر نگرفته بودند.

در این مطالعه تازه، پژوهشگران از پایگاه ملی داده‌های سرطان که از 1 ژانویه 2006 تا 31 دسامبر 2016 بیش از %70 موارد سرطان تشخیص‌داده‌شده در آمریکا را دربر می‌گرفت، 12.766 مورد سرطان کلیه سلول روشن را شناسایی کردند. آنها با استفاده از تحلیل متغیر ابزاری، اثر نفرکتومی کاهنده حجم تومور بر بقای کلی بیماران مبتلا به سرطان کلیه سلول روشن متاستاتیک را ارزیابی کردند تا آن را با نتایج حاصل از تعدیل‌های متداول سوگیری انتخاب مقایسه کنند.

متغیرهای ابزاری در مطالعات مشاهده‌ای برای کنترل عوامل مخدوش‌کننده و خطای اندازه‌گیری به کار می‌روند. در این مطالعه، افزایش فاصله تا مرکز درمان یک متغیر ابزاری مهم بود (P < .001). هرچه فاصله تا بیمارستان بیشتر می‌شد، نسبت بیمارانی که نفرکتومی کاهنده حجم تومور دریافت می‌کردند نیز افزایش می‌یافت. زیرا احتمالاً بیماران برای مراجعه کمتر به بیمارستان، به جای درمان‌های سیستمیک نیازمند مراجعه مکرر، جراحی را به‌عنوان انتخابی رادیکال‌تر می‌خواستند.

اما این مطالعه، همسو با تازه‌ترین شواهد، نشان داد که در تحلیل متغیر ابزاری، نفرکتومی کاهنده حجم تومور با بهبود بقای کلی بیماران مبتلا به سرطان کلیه سلول روشن متاستاتیک ارتباطی ندارد.

پس از 2016

باید به یاد داشت که این مطالعه سهم داروهای جدید تأییدشده برای سرطان کلیه پس از 2016 را در بقا اندازه‌گیری نکرده است. با این درمان‌های تازه، میزان بقای سرطان پیشرفته کلیه در مقایسه با 10 سال پیش به‌طور معنی‌داری بهبود یافته و این وضعیت جایگاه داروهای سیستمیک را به‌عنوان درمان خط اول تقویت کرده است.

*

برای مشاهده محتوای خارجی، تنظیمات را مدیریت کنید