نتایج شگفت‌انگیز درمان جریان الکتریکی (TTF) در سرطان ریه
در این مقاله
سرطان ریه، همچنان شایع‌ترین علت مرگ ناشی از سرطان در جهان است و توسعه درمان مؤثر برای بیماران اهمیت زیادی دارد. درمان میدان‌های درمانی تومور (TTF)، فناوری توسعه‌یافته شرکت Novocure با تأیید FDA (سازمان غذا و داروی آمریکا) است. این فناوری پیش‌تر برای گلیوبلاستوما مولتی‌فرم (GBM) و مزوتلیوما تأیید FDA گرفته است. اکنون به‌عنوان گزینه درمانی بیماران سرطان ریه غیرسلول‌کوچک (KHDAK) متاستاتیک (مرحله 4) ارزیابی می‌شود. مطالعه می‌کوشد اثربخشی TTF را در KHDAK بسنجد.
میدان‌های درمان‌کننده تومور (TTF) وسیله درمان موضعی ضدتقسیم سلولی سرطان است که جریان الکتریکی متناوب کم‌شدت به تومور می‌رساند. این جریان‌ها، در تقسیم میتوز و مرحله متافاز، تشکیل دوک و در نتیجه تقسیم سلول را مهار می‌کنند. این امر مرگ سلولی ایمنی‌زا و افزایش پاسخ ایمنی ضدتوموری ایجاد می‌کند. شکل توسعه‌یافته این درمان توسط Novocure در جهان تنها در آمریکا، آلمان و ژاپن وجود دارد.
مطالعه LUNAR
در سپتامبر 2023، Lancet Oncology پژوهش بالینی فاز III موسوم به LUNAR را منتشر کرد که در بیماران متاستاتیک با پیشرفت بیماری پس از شیمی‌درمانی پلاتینی، مبتلا به سرطان ریه غیرسلول‌کوچک (KHDAK) افزودن میدان‌های درمانی تومور به درمان سیستمیک استاندارد را ارزیابی کرد.
بین 2017 و 2021، در مجموع 276 بیمار از 19 کشور وارد پژوهش شدند و به دو گروه تقسیم شدند:
- گروه نخست (137 نفر) تنها درمان استاندارد گرفت.
- گروه دوم (139 نفر) علاوه بر درمان استاندارد، میدان‌های درمانی تومور دریافت کرد.
پژوهشگران یکی از چهار داروی دوسه‌تاکسل، نیوولوماب، پمبرولیزوماب یا آتزولیزوماب را درمان استاندارد انتخاب کردند. دریافت قبلی درمان پلاتینی ضروری بود، اما نوع یا تعداد درمان‌های قبلی محدودیتی نداشت.
میدان‌های درمانی تومور با فرکانس 150 kHz، پیوسته و دست‌کم 18 ساعت در روز در ناحیه ریه به کار رفتند. درمان تا بدتر شدن بیماری یا بروز عوارض غیرقابل‌قبول ادامه یافت. بخش بزرگی از بیماران (57%) سرطان ریه غیرسنگفرشی (KHDAK) داشتند و حدود یک‌سوم (32%) قبلاً ایمنی‌درمانی گرفته بودند. هدف اصلی سنجش اثر درمان بر طول عمر کلی بود.
نتایج بقای کلی
گروه دریافت‌کننده میدان‌های درمانی تومور (گروه درمان) با گروه درمان استاندارد تنها (گروه کنترل) مقایسه شد.
همه بیماران:
- در گروه درمان (TTF)، میانه پیگیری 10,6 ماه بود؛ این زمان برای برخی کمتر از 6,1 و برای برخی تا 33,7 ماه بود.
- در گروه کنترل، میانه پیگیری 9,5 ماه بود؛ این زمان برای برخی کمتر از 0,1 و برای برخی تا 32,1 ماه بود.
از نظر بقای کلی (مدت زنده ماندن بیماران):
- در گروه TTF، میانه بقای کلی 13,2 ماه بود (مطمئن‌ترین برآوردها بین 10,3 و 15,5 ماه بودند).
- در گروه کنترل، میانه بقای کلی 9,9 ماه بود (مطمئن‌ترین برآوردها بین 8,1 و 11,5 ماه بودند).
این نتایج بقای طولانی‌تر گروه درمان را نسبت به کنترل نشان می‌دهند (نسبت خطر 0,74، نشان‌دهنده تفاوت آماری معنادار، P = 0,035).
پس از یک سال:
- در گروه درمان، 53% بیماران هنوز زنده بودند (مطمئن‌ترین برآورد بین 44% و 61%).
- در گروه کنترل، 42% هنوز زنده بودند (مطمئن‌ترین برآورد بین 33% و 50%).
بیماران دریافت‌کننده ایمنی‌درمانی:
- گروه درمان: میانه بقای کلی 18,5 ماه بود (برای برخی کمتر از 10,6 و برای برخی تا 30,3 ماه). پس از یک سال، 60% بیماران زنده بودند.
- گروه کنترل: میانه بقای کلی 10,8 ماه بود (برای برخی کمتر از 8,2 و برای برخی تا 18,4 ماه). پس از یک سال، 46% بیماران زنده بودند.
بیماران دریافت‌کننده دوسه‌تاکسل:
- گروه درمان: میانه بقای کلی 11,1 ماه بود (برای برخی کمتر از 8,2 و برای برخی تا 14,1 ماه). پس از یک سال، 46% بیماران زنده بودند.
- گروه کنترل: میانه بقای کلی 8,7 ماه بود (برای برخی کمتر از 6,3 و برای برخی تا 11,3 ماه). پس از یک سال، 38% بیماران زنده بودند.
در بیماران دریافت‌کننده ایمنی‌درمانی، بقا با میدان‌های درمانی تومور طولانی‌تر بود (تفاوت آماری معنادار، P = 0,030). اما در دریافت‌کنندگان دوسه‌تاکسل تفاوت معنادار نبود (P = 0,28).
بیماران KHDAK غیرسنگفرشی:
- گروه درمان: میانگین بقا 12,6 ماه بود (برای برخی کمتر از 8,8 و برای برخی تا 19,8 ماه).
- گروه کنترل: میانگین بقا 9,9 ماه بود (برای برخی کمتر از 6,9 و برای برخی تا 16,4 ماه).
- تفاوت گروه درمان و کنترل در این گروه معنادار نبود (P = 0,28).
بیماران KHDAK سلول سنگفرشی:
- گروه درمان: میانگین بقا 13,9 ماه بود (برای برخی کمتر از 9,7 و برای برخی تا 17,1 ماه).
- گروه کنترل: میانگین بقا 10,1 ماه بود (برای برخی کمتر از 8,3 و برای برخی تا 14,3 ماه).
- تفاوت میان درمان و کنترل در این گروه در مرز معناداری آماری بود (P = 0,050).
حدود یک‌سوم بیماران (28%) پس از پیشرفت بیماری درمان بیشتری گرفتند؛ رایج‌ترین داروها دوسه‌تاکسل (31%) و جمسیتابین (27%) بودند.
عوارض جانبی
- گروه درمان: در 59% بیماران عوارض جدی (درجه 3 یا بالاتر) دیده شد.
- گروه کنترل: در 56% بیماران عوارض جدی دیده شد.
- شایع‌ترین عوارض: لکوپنی (14%)، پنومونی (10%) و کم‌خونی (8%).
عوارض جدی:
- عوارض جدی در 53% گروه درمان و 38% گروه کنترل رخ داد.
قطع درمان:
- به دلیل عوارض، درمان در 36% گروه درمان و 20% گروه کنترل قطع شد.
- میدان‌های درمانی تومور در 14% بیماران به دلیل عوارض قطع شد.
عوارض مرتبط با میدان‌های درمانی تومور:
- در 71% بیماران عوارض مرتبط با میدان‌های درمانی تومور گزارش شد.
- 85% این عوارض، اختلالات پوست و بافت زیرپوستی با شدت خفیف یا متوسط (درجه 1 یا 2) بودند.
- مرگ مرتبط با میدان‌های درمانی تومور گزارش نشد.
نتیجه
درمان TTF روشی نویدبخش برای بیماران سرطان ریه به نظر می‌رسد. این روش به‌ویژه در دریافت‌کنندگان درمان پلاتینی می‌تواند بقای کلی را در مقایسه با درمان استاندارد به‌طور معناداری بیشتر کند و افزایش عوارض ایجاد نمی‌کند. مشاهده شد این درمان بقای دریافت‌کنندگان ایمنی‌درمانی را بیشتر هم افزایش می‌دهد. این نتایج مثبت نشان می‌دهند TTF می‌تواند گزینه‌ای مؤثر برای KHDAK متاستاتیک باشد و تأیید FDA بگیرد.
منابع
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک می‌کند.
نظرهای خوانندگان
نظر خود را بنویسید
نام و دیدگاه شما فقط پس از تأیید مدیر منتشر می‌شود. نشانی ایمیل شما هرگز به بازدیدکنندگان نمایش داده نمی‌شود.
اولین نظر را شما بنویسید.