پایان دوران مهار هورمونی تنها در درمان سرطان پروستات متاستاتیک

داده‌های تازه ارائه‌شده در کنگره ESMO 2021 درباره درمان مردان مبتلا به سرطان پروستات متاستاتیک حساس به کاستراسیون یا مهار هورمونی که درمان قبلی نداشته‌اند، می‌تواند رویه بالینی ما را تغییر دهد.

نوع تازه‌تشخیص‌داده‌شده و فاقد درمان هورمونی (مهار آندروژن) از سرطان متاستاتیک پروستات، سرطان پروستات حساس به کاستراسیون نامیده می‌شود. این گروه شامل بیماران با متاستاز استخوان یا اندام‌های دیگر و نیز افرادی است که قبلاً برای سرطان پروستات، بدون هیچ درمان هورمونی، جراحی یا پرتودرمانی موضعی داشته‌اند و سپس دچار عود متاستاتیک شده‌اند.

در سال‌های اخیر، برای سرطان پروستات متاستاتیک عودکرده یا تازه‌تشخیص‌داده‌شده بدون درمان هورمونی قبلی، دو پیشرفت مهم رخ داد:

• نخست، افزودن شیمی‌درمانی دوستاکسل به درمان هورمونی کلاسیک،
• و دیگری افزودن درمان هورمونی نسل تازه، آبیراترون استات، به درمان هورمونی کلاسیک بود.

برتری این دو راهبرد نسبت به درمان هورمونی کلاسیکِ رایجِ چندین‌ساله، در بیماران پرخطر نشان داده شده است. این دو پیشرفت، یک پرسش مهم دیگر را نیز مطرح کردند:

اگر هم آبیراترون و هم دوستاکسل را به درمان هورمونی کلاسیک اضافه کنیم، نتیجه چه می‌شود؟ مطالعه PEACE-1 برای یافتن پاسخ همین پرسش انجام شد.

مطالعه برجسته ESMO

نتایج تازه کارآزمایی PEACE-1 نشان می‌دهد افزودن آبیراترون (Zytiga) به‌علاوه دوستاکسل به درمان استاندارد مهار هورمونی، اثر بالینی معنی‌داری بر بقا دارد؛ هم بقای بدون پیشرفت رادیولوژیک و هم بقای کلی به‌طور مهمی بهتر شدند. نتایج درازمدت این پژوهش در ESMO 2021 ارائه شد.

با این ترکیب سه‌گانه، یعنی مهار هورمونی + آبیراترون + دوستاکسل، در بقای بدون پیشرفت رادیولوژیک میانه 2,5 سال بهبود و %25 کاهش خطر مرگ گزارش شد. با وجود انتقال بخش بزرگی از بیماران گروه استاندارد به گروه آبیراترون طی مطالعه، نتایج معنی‌دار بودند.

طراحی مطالعه PEACE-1

از سال 2015، درمان استاندارد مردان مبتلا به سرطان پروستات متاستاتیک حساس به کاستراسیون، افزودن دوستاکسل یا مهارکننده پیام‌رسانی آندروژن، مانند آبیراترون یا انزالوتامید (Xtandi)، به درمان هورمونی بوده است؛ یا در مردان با بار متاستاتیک کم، پرتودرمانی تومور اصلی انجام می‌شد.

تا پیش از نتایج تازه PEACE-1، روشن نبود که افزودن «ترکیبی از درمان‌های دیگر» به مهار هورمونی می‌تواند نتیجه را باز هم بهتر کند یا خیر.

در مطالعه، درمان استاندارد به‌صورت درمان هورمونی با یا بدون دوستاکسل تعریف شد.

گروه‌های مطالعه:

• درمان استاندارد به‌تنهایی (296 بیمار)،
• آبیراترون به‌علاوه درمان استاندارد (292 بیمار)،
• پرتودرمانی به‌علاوه درمان استاندارد (293 بیمار) و
• پرتودرمانی + آبیراترون + درمان استاندارد (292 بیمار).

خطر پیشرفت سرطان نصف شد

در دریافت‌کنندگان مهار هورمونی + دوستاکسل + آبیراترون، با یا بدون پرتودرمانی، میانه بقای بدون پیشرفت رادیولوژیک 4,5 سال و در گروه درمان استاندارد تنها، 2 سال بود. این با کاهش %50 خطر پیشرفت سرطان توسط آبیراترون مطابقت دارد (HR: 0.50؛ P < .0001).

در مردان با بار متاستاتیک زیاد، میانه بقای بدون پیشرفت رادیولوژیک با آبیراترون 4,1 سال و با درمان استاندارد تنها 1,6 سال بود (HR، 0.47؛ P < .0001).

اما در مردان با متاستاز کم‌حجم، فایده کمتر آشکار بود، زیرا موارد پیشرفت یا مرگ نسبتاً کمتری رخ داده بود. در این گروه با آبیراترون و درمان استاندارد، هنوز به میانه بقای بدون پیشرفت رادیولوژیک نرسیده بودند؛ برای درمان استاندارد به‌تنهایی این مدت 2.7 سال بود.

عوارض شایع‌تر با آبیراترون شامل سمیت کبدی، پرفشاری خون و هیپوکالمی یا کاهش پتاسیم بودند.

دیدگاه

نقاط قوت PEACE-1، راهبرد ترکیبیِ کمک‌کننده به پاسخ پرسش‌های بی‌پاسخ قبلی و استفاده از درمان‌هایی است که هم‌اکنون در دسترس‌اند.

بااین‌حال هنوز روشن نیست ترکیب مهار هورمونی + دوستاکسل + آبیراترون، در مقایسه با مهار هورمونی + آبیراترون تنها چه نتیجه‌ای دارد.

خلاصه، تازه‌ترین داده‌های PEACE-1 و مطالعات دیگر دوستاکسل و مهارکننده‌های پیام‌رسانی آندروژن نشان می‌دهند درمان مردان مبتلا به سرطان پروستات متاستاتیک حساس به کاستراسیون با مهار هورمونی به‌تنهایی، دیگر قابل‌قبول نیست.

در آن زمان برای این گروه، گزینه‌های درمانی مطلوب عبارت بودند از:

• مهار هورمونی به‌علاوه آبیراترون، انزالوتامید یا آپالوتامید
• مهار هورمونی به‌علاوه دوستاکسل و
• ترکیب سه‌گانه مهار هورمونی + docetaxel + آبیراترون، به‌ویژه در بیماری پُرحجم.

درباره ترکیب احتمالی مهار هورمونی + دوستاکسل و آپالوتامید یا انزالوتامید، به داده‌های بیشتری نیاز است.