پولیپ‌های کولون و رکتوم که کامل برداشته نمی‌شوند، اغلب عود می‌کنند

یک پولیپ رشد بافتی از یک سطح بدن است که معمولاً در حفره اندام‌ها پدید می‌آید. پولیپ‌ها بیشتر در کولون و رکتوم، بخش‌های روده بزرگ، و نیز در مجرای گوش و دهانه رحم دیده می‌شوند.

سرطان‌های روده بزرگ (کولون و رکتوم) با بدخیم شدن تدریجی بخشی از آدنوم‌ها و پولیپ‌های خوش‌خیم آغاز می‌شوند. وقتی پولیپ‌ها بزرگ یا متعدد باشند، خطر سرطانی شدن بالاتر است. با روش‌های غربالگری مانند کولونوسکوپی، می‌توان پولیپ‌ها را زود تشخیص داد و فراوانی سرطان‌های کولورکتال را کاهش داد.

پولیپ‌های کولورکتال (روده بزرگ) ضایعاتی‌اند که از مخاط، داخلی‌ترین لایه روده بزرگ، پدید می‌آیند، آهسته رشد می‌کنند و خطر سرطانی شدن پایینی دارند ( < % 1 ). بااین‌حال این پولیپ‌ها در جامعه بسیار شایع‌اند و فراوانی آن‌ها با سن افزایش می‌یابد. پولیپ‌ها زمینه مهمی برای سرطان کولورکتال ایجاد می‌کنند؛ بنابراین پس از شناسایی باید برداشته و خارج شوند.

پولیپ‌های کولورکتالِ کامل برداشته‌نشده

در برخی موارد متخصصان گوارش هنگام برداشتن پولیپ در کولونوسکوپی، ممکن است ناآگاهانه مقداری بافت نئوپلاستیک (سلول‌های تشکیل‌دهنده تومور) باقی بگذارند. پژوهش‌ها نشان داده‌اند که گاهی بیوپسی حاشیه برداشت، حتی پس از برداشتن ظاهراً کامل ضایعه، حاوی بقایای پولیپ است. اما اهمیت برداشت ناکامل روشن نیست.

در مقایسه برداشت ناکامل و کامل، یک پژوهش نشان داد که احتمال یافتن پولیپ در کولونوسکوپی پیگیری، در کولونوسکوپی ناکامل به‌طور معناداری افزایش می‌یابد. دکتر Heiko Pohl از پژوهشگران گفت شواهد قویاً از این فرضیه پشتیبانی می‌کنند که بافت باقی‌مانده پولیپ موجب عود پولیپ نئوپلاستیک و در پی آن احتمالاً سرطان کولورکتال می‌شود.

در میان 166 شرکت‌کننده مطالعه برداشت کامل آدنوم (CARE) که در سال‌های بعد کولونوسکوپی پیگیری داشتند، نئوپلازی هم‌زمان (تشکیل توموری) در قطعات کولون با پولیپ‌های ناکامل برداشته‌شده، بیشتر از قطعات با برداشت کامل یافت شد (%52 در برابر %23).

همچنین در CARE، قطعات کولون با برداشت ناکامل بیشتر احتمال داشت پولیپ‌های 10 mm یا بزرگ‌تر داشته باشند (%18 در برابر %3). در پیگیری 32 شرکت‌کننده با دست‌کم یک برداشت ناکامل در طول مطالعه، احتمال داشتن پولیپ سه برابر بیشتر بود. اما در پیگیری هیچ مورد سرطان یا دیسپلازی درجه بالا وجود نداشت.

دکتر Shai Freidland، استاد گوارش و کبد دانشگاه Stanford که در مطالعه شرکت نداشت، «چرا افراد پس از کولونوسکوپی سرطان می‌گیرند؟ شاید علت همین پولیپ‌هایی باشد که کامل برداشته نشده‌اند.» گفت. Friedland افزود هرچند یافتن بقایای پولیپ در قالب پولیپ در معاینه پیگیری تعجب‌آور نیست، تفاوت عود میان گروه‌ها برای اینکه در این مطالعه کوچک به‌روشنی دیده شود باید «بسیار چشمگیر باشد». نتایج نشان می‌دهند نیاز است «نه‌فقط امیدوار باشیم پولیپ‌ها پس از کاری ناکامل ناپدید شوند، بلکه تلاشمان را برای اطمینان از برداشتن کامل آن‌ها دو برابر کنیم» و برای آن بکوشیم.

در مطالعه CARE که میان 2009 و 2012 در دو مرکز پزشکی دانشگاهی انجام شد، پژوهشگران بر پایه وجود بافت نئوپلاستیک در بیوپسی‌های حاشیه برداشت دریافتند که حدود %10 پولیپ‌های نئوپلاستیکِ ظاهراً کاملاً برداشته‌شده، همچنان کامل برداشت نشده بودند.

پژوهشگران بر پولیپ‌های کولورکتال بدون پایه به اندازه 5 تا 20 mm تمرکز کردند که هنگام پولیپکتومی معمول با الکتروکوتر برداشته شده بودند. شرکت‌کنندگان با برداشت ناکامل به معاینه پیگیری در مدت 1 سال تشویق شدند؛ برای افراد با برداشت کامل، توصیه‌های پیگیری مبتنی بر راهنما ارائه شد. در تحلیل پیگیری، میانه زمان تا معاینه نخست برای برداشت ناکامل 17 ماه و برای برداشت کامل 45 ماه بود.

«این نتایج اهمیت حصول برداشت کامل را نشان می‌دهند؛ زیرا در غیر این صورت، خطر شناسایی نئوپلازی پیشرفته در آینده از نظر آماری به‌طور معناداری افزایش می‌یابد. اندازه بزرگ پولیپ پس از برداشت ناکامل طی دوره پیگیری نسبتاً کوتاه، ممکن است نشانه رشد سریع باشد؛ حتی اگر هیچ‌یک از پولیپ‌های ظاهراً عودکرده ویژگی بافت‌شناختی پیشرفته نداشته باشند.»

پژوهشگران گفتند تفاوت‌های درون‌گروهی شرکت‌کنندگان و پولیپ‌ها ممکن است مشاهدات را مخدوش کند. شاید به‌سبب یافته‌های اولیه، آندوسکوپیست‌های کولونوسکوپی پیگیری، قطعات کولون با برداشت ناکامل پیشین را دقیق‌تر برای پولیپ جست‌وجو کرده باشند. همچنین با اینکه مهارت شناسایی و برداشت مرتبط نیستند، ممکن است در افراد دارای سهم بالاتری از برداشت‌های ناکامل، آندوسکوپیست‌ها بیشتر پولیپ‌ها را ندیده باشند و آن‌ها در پیگیری‌های بعد پیدا شده باشند.

Friedland گفت هدف برداشت، خارج کردن پولیپ به‌صورت یک‌تکه و همراه حاشیه‌هاست؛ اما پژوهشگران می‌دانند روش‌های برداشتن پولیپ «بی‌نقص نیستند». پرسش این است که باید بر بهبود روش‌های استاندارد تمرکز کرد یا روش‌های جدیدتر و پیشرفته‌تری مانند دیسکسیون زیرمخاطی آندوسکوپیک را هم به کار گرفت؛ روشی مؤثر که در دست افراد غیرمتخصص خطر قابل‌توجه سوراخ‌شدگی دارد.

Pohl، «در طول سال‌ها یکی از مهم‌ترین تمرکزهای ما یافتن پولیپ‌ها برای پیشگیری از سرطان احتمالی بوده است. اما CARE نشان داد در برداشتن کامل پولیپ‌ها عملکرد خوبی نداریم.» گفت. او تأکید کرد حتی اگر در کار معمول راهی برای تأیید برداشت کامل وجود نداشته باشد، متخصصان باید همه تلاششان را برای برداشتن کامل پولیپ به کار گیرند و برای این هدف مهارت و روش خود را بهبود دهند. Pohl با اشاره به اینکه ارزیابی ویدئویی با راهنمایی متخصص هم می‌تواند کمک کند، «باید درباره ارزیابی کیفیت کار انجام‌شده بسیار جدی فکر کنیم.» گفت.