سورافنیب در درمان تومور دسموئید پیشرفته و مقاوم

تومور دسموئید، یا فیبروماتوز تهاجمی، از بافت پیوندی منشأ و در محل رفتار تهاجمی دارد؛ از، سرطان‌های نادر،است. سالانه حدود 1000 مورد در آمریکا پدید می‌آید. معمولاً جوانان دهه 20 و 30 ولی کودک، نوجوان و سالمند نیز مبتلا می‌شوند. بیش از %90، اسپورادیک،غیرارثی‌اند و CTNBB1، جهش،دارند؛ بخش کمی با جهش زایشی APC و سندرم گاردنر، نوع ارثی، مرتبط‌اند. مناطق اصلی دیواره شکم، مزانتر، اندام ریشه‌مانند نگهدارنده روده، و دست و پاست. تومور دسموئید، متاستاز، نمی‌دهد و جز گاردنر مرگ کم دارد، ولی عوارض مهم ایجاد می‌کند.

بیمار ممکن است بی‌علامت یا دارای درد شدید، تورم، بدشکلی، کاهش دامنه حرکت، انسداد یا سوراخ روده یا از دست رفتن عملکرد اندام حیاتی باشد. در جوان، مصرف طولانی اپیوئید، انزوای اجتماعی، بی‌خوابی، اضطراب، افسردگی و قطع تحصیل و کار نیز عوارض مرتبط‌اند.

هرچند برخی داروها علیه تومورهای دسموئید فعالیت دارند، برای درمان سیستمیک این تومورها، استاندارد پذیرفته‌شده‌ای نیست،. جز چند مطالعه آینده‌نگر، مرتبط‌ترین داده‌ها از مجموعه موارد و تحلیل گذشته‌نگر است.

دسموئید ممکن است رشد سریع و سپس تثبیت، پسرفت خودبه‌خود یا رشد بعدی داشته باشد. پسرفت تا % 20 گزارش شده و «صبر و مشاهده» بیشتر برای بسیاری توصیه می‌شود. جراحی درمان اولیه استاندارد بوده، ولی عود موضعی (،بازگشت سرطان،) غیرقابل قبول بالا، >% 40، است. درمان موضعی (،پرتودرمانی،) یا سیستمیک اغلب برای علامت مرتبط یا بیماری پیش‌رونده لازم است. گزینه سیستمیک، مهار هورمون، شیمی‌درمانی سیتوتوکسیک، و مهارکننده تیروزین‌کیناز (،قرص هوشمند سرطان،) است. پاسخ متغیر، % 0 تا 40، است. مثلاً مطالعات کوچک آینده‌نگر، ایماتینیب،فعالیت محدود % 6 تا 11 و بدون نشانگر پیش‌بینی داشت. در تحلیل گذشته‌نگر، دوز آغاز روزانه 400 mg خوراکی مهارکننده چندهدفه تیروزین‌کیناز، گیرنده، یعنی، سورافنیب،(Nexavar) ایمنی قابل قبول داشت، کیفیت زندگی را بهتر کرد و با ارزیابی معیار پاسخ در تومورهای جامد (RECIST نسخه 1.1)، با پاسخ % 25 همراه بود. بر این اساس برای ارزیابی ایمنی و اثربخشی سورافنیب در دسموئید، مطالعه موضوع مقاله در 20 دسامبر 2018 در، NEJM،منتشر شد: تصادفی دوسوکور، دارونما، کنترل‌شده، کارآزمایی فاز 3، انجام شد.

جزئیات مطالعه

• 87 بیمار دسموئید پیش‌رونده، علامت‌دار یا عودکرده وارد شدند.
• تصادفی دو گروه شدند؛ یک گروه روزانه 2 بار 400 mg سورافنیب و دیگری دارونما گرفت.
• پیشرفت در دارونما اجازه انتقال به سورافنیب داشت.
• نقطه اصلی ارزیابی‌شده توسط پژوهشگر، بقای بدون پیشرفت، بود. پاسخ عینی و عوارض نیز بررسی شد.

نتایج مطالعه

• با میانه پیگیری 27.2 ماه، بقای بدون پیشرفت 2 ساله، میزان آن، در سورافنیب % 81 و دارونما % 36 بود. • جایگزینی دارونما با سورافنیب خطر پیشرفت یا مرگ را % 87 کم کرد.
• پیش از جابه‌جایی، پاسخ عینی سورافنیب % 33 و دارونما % 20 بود؛ پاسخ‌دهندگان همچنان پاسخ داشتند.
• شایع‌ترین خفیف درجه 1 و 2 در سورافنیب، عوارض جانبی،؛ بثورات پوستی (% 73)، خستگی، (% 67)، فشار بالا (% 55) و اسهال (% 51) بود.

نتیجه

در دسموئید پیش‌رونده، مقاوم و علامت‌دار، سورافنیب بقای بدون پیشرفت را معنادار بهتر و پاسخ پایدار را طولانی کرد. پس شاید در آینده برای درمان دسموئید، FDA، تأیید بگیرد.