مقایسه اثر مغزی lorlatinib و crizotinib در سرطان ریه ALK مثبت
در این مقاله
گیرنده ALK (کیناز لنفوم آناپلاستیک)، در انسان‌ها به‌وسیله ژن ALK کد می‌شود و مسئول رشد و تکثیر است. ژن ALK, در صورت همجوشی با ژن EML4 (ادغام)، می‌تواند سرطان ریه را تحریک کند. این وضعیت از علت‌های مهم سرطان ریه در افراد غیرسیگاری است.
ژن همجوشی EML4-ALK در سرطان‌های ریه غیرسلول‌کوچک (KHDAK) مسئول حدود %5 موارد است. شاید این سهم کم به نظر برسد، اما با توجه به شیوع سرطان ریه در جهان، معادل 70 هزار بیمار تازه مبتلا به سرطان ریه در سال است.
ژن ALK در 1977 کشف شد. در 1983، ارتباط ALK با سرطان ریه غیرسلول‌کوچک (KHDAK) و لنفوم شناسایی شد. در 2007 جهش همجوشی ALK-EML4 در KHDAK تعریف شد. در 2011، crizotinib (Xalkori)، نخستین داروی هدفمند علیه سرطان ریه ALK مثبت، تأیید FDA (سازمان غذا و داروی ایالات متحده) را گرفت. در سال‌های بعد ceritinib، alectinib، brigatinib و سرانجام lorlatinib برای سرطان ریه ALK مثبت تأیید FDA گرفتند.
سرطان‌های ریه ALK مثبت در مرحله پیشرفته به متاستاز (گسترش) به مغز تمایل دارند و مشخص است پس از متاستاز سرطان به مغز، سیر بیماری نامطلوب‌تر می‌شود. اثر داروهای هدفمند ساخته‌شده علیه همجوشی ALK بر متاستاز مغزی متفاوت است.
در Journal of Clinical Oncology در 9 ژوئیه 2022 مطالعه فاز III به نام CROWN گزارش شد که نشان داد lorlatinib در مقایسه با crizotinib باعث بهبود معنادار بقای بدون پیشرفت و کاهش خطر پیشرفت متاستاز مغزی در بیماران مبتلا به سرطان ریه ALK مثبت پیشرفته و درمان‌نشده، با یا بدون متاستاز مغزی هنگام تشخیص، شد.
Lorlatinib در 3 مارس 2021 تأیید FDA را برای درمان خط اول سرطان ریه پیشرفته ALK مثبت دریافت کرده بود. این دارو همچنین برای درمان خط اول این بیماری در کشور ما مجوز وزارت بهداشت جمهوری ترکیه را دارد.
جزئیات مطالعه CROWN
در مطالعه، بیماران به‌طور تصادفی برای دریافت روزانه یک بار 100 mg از lorlatinib (149 بیمار) یا روزانه دو بار 250 mg از crizotinib (147 بیمار) انتخاب شدند؛ جابه‌جایی میان گروه‌های دارویی مجاز نبود.
در آغاز، متاستاز مغزی در گروه lorlatinib در 38 بیمار (%26) و در گروه crizotinib در 40 بیمار (%27) وجود داشت. از این بیماران، 8 نفر (%21) و 10 نفر (%25) پیش‌تر پرتودرمانی مغز دریافت کرده بودند.
یافته‌های مهم
در بیماران دارای متاستاز مغزی اولیه که lorlatinib می‌گرفتند، میانه بقای بدون پیشرفت به دست نیامد؛ زیرا بیش از نیمی از آن‌ها همچنان به درمان پاسخ می‌دادند. این مدت در گروه crizotinib برابر 7,2 ماه بود.
استفاده از lorlatinib خطر پیشرفت سرطان را %80 کاهش داد (hazard ratio [HR] = 0.20، 95% CI = 0.10–0.43، P < .0001).
نرخ بقای بدون پیشرفت در 12 ماه، در گروه lorlatinib برابر %78 و در گروه crizotinib برابر %22 بود.
در دریافت‌کنندگان lorlatinib بدون متاستاز مغزی اولیه، میانه بقای بدون پیشرفت به دست نیامد. در مقابل، این مدت برای crizotinib برابر 11 ماه بود. در این گروه، نرخ بقای بدون پیشرفت 12 ماهه %78 در برابر %45 بود.
بروز تجمعی پیشرفت در مغز، در بیماران دارای متاستاز مغزی اولیه %7 در برابر %72 و در افراد بدون متاستاز اولیه %1 در برابر %18 بود.
عوارض مغزی مرتبط با دارو در %35 بیماران گروه lorlatinib و %11 گروه crizotinib رخ داد (عوارض خفیف درجه 1-2، %90 در برابر %100؛ عوارض شدید درجه 3، %10 در برابر %0). از مجموع 86 رویداد ناخواسته در گروه lorlatinib، %62 بدون مداخله و %23 با تغییر دوز lorlatinib (کاهش یا وقفه)، همراه یا بدون داروی هم‌زمان، مدیریت شدند؛ lorlatinib در دو بیمار قطع شد.
نتیجه
درمان خط اول با lorlatinib در بیماران سرطان ریه غیرسلول‌کوچک پیشرفته ALK مثبت، با یا بدون متاستاز مغزی اولیه، پیامدهای بقای بدون پیشرفت را بهتر کرد و پیشرفت مغزی را نسبت به crizotinib کاهش داد. نیمی از همه رویدادهای ناخواسته مغزی، بدون مداخله یا با تغییر دوز lorlatinib برطرف شدند.
منابع
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک می‌کند.
نظرهای خوانندگان
نظر خود را بنویسید
نام و دیدگاه شما فقط پس از تأیید مدیر منتشر می‌شود. نشانی ایمیل شما هرگز به بازدیدکنندگان نمایش داده نمی‌شود.
اولین نظر را شما بنویسید.