مصرف بیش‌ازحد ایمنی‌درمانی در بیماران در حال مرگ
در این مقاله
ایمنی‌درمانی، پیشرفتی امیدبخش در درمان سرطان است. اما آیا در برخی شرایط، به‌ویژه پایان زندگی، ممکن است بیش‌ازحد استفاده شود؟ این پرسش برای بازنگری نقش آن در درمان سرطان مهم است.
داستان‌های موفقیت نادر اما چشمگیر
وقتی بیمار به شیمی‌درمانی پاسخ نمی‌دهد، ایمنی‌درمانی می‌تواند روزنه امید باشد. برای نمونه، می‌دانیم برخی سرطان‌های پیشرفته با ویژگی ژنتیکی مشخص مانند TMB-H, MSI-H در تومور، پاسخ خوب و ماندگار به ایمنی‌درمانی دارند. چنین موفقیت‌هایی جذابیت آن را بیشتر و بیمار و پزشک را به این فکر می‌اندازند: «چرا که نه؟»
اما این امید ممکن است به مصرف بیش‌ازحد در پایان زندگی منجر شود. در شرایطی بدون تأیید FDA، سازمان غذا و داروی ایالات متحده، و بدون داده کافی، مثلاً در نوع متاستاتیک سرطان تخمدان، شاهد استفاده از ایمنی‌درمانی هستیم.
روبه‌رو شدن با واقعیت
نتایج معجزه‌آسا در پایان زندگی نادرند و اکنون پیش‌بینی دقیق پاسخ‌دهنده ممکن نیست. اگرچه ایمنی‌درمانی عموماً کم‌عارضه‌تر از شیمی‌درمانی است، نباید فراموش کرد که عوارض ویژه ایمنی‌درمانی می‌توانند شدید و تهدیدکننده زندگی نیز باشند.
در نمونه گزارش‌شده توسط دکتر Laura Petrillo از Massachusetts General Hospital، زن 95 ساله‌ای با سرطان متاستاتیک به‌علت کولیت شدید ناشی از ایمنی‌درمانی در بیمارستان از عوارض جان باخت. اگرچه این واکنش‌ها نادرند، عوارض خفیف‌تر نیز می‌توانند کیفیت زندگی را پایین آورند.
حتی با عوارض نسبتاً کم، اجرای درمان ممکن است باعث شود بیمار زمان محدودش را به‌جای خانه، در بیمارستان و هنگام انفوزیون بگذراند. همچنین این بیماران معمولاً به مراکز هاسپیس یا مراقبت تسکینی پایان زندگی ارجاع نمی‌شوند و در بیمارستان می‌میرند. هزینه نیز نگران‌کننده است؛ هر چرخه در ایالات متحده ممکن است 20 هزار دلار و در ترکیه 3-5 هزار دلار باشد و دشواری مالی ایجاد کند.
در 4 ژانویه 2024، JAMA Oncology مطالعه‌ای منتشر کرد که داده مهمی در این زمینه ارائه داد.
یافته‌های برجسته
-
میزان شروع ایمنی‌درمانی در 30 روز پایانی: در بیماران ملانوم، ریه و کلیه مرحله IV، میزان شروع ایمنی‌درمانی در 30 روز پایانی زندگی چهار تا پنج برابر افزایش یافت.
-
بیمارانی که طی 30 روز جان باختند:
- در ملانوم، میزان دریافت‌کنندگان ایمنی‌درمانی از 0.8% به 4.3% رسید.
- در NSCLC یا سرطان ریه غیرسلول‌کوچک، از 0.9% به 3.2% رسید.
- در کارسینوم سلول کلیوی، از 0.5% به 2.6% رسید.
-
میزان بقای شروع‌کنندگان ایمنی‌درمانی:
- از 71 هزار بیمار مطالعه، 5192 نفر (7.3%) در 30 روز نخست پس از شروع ایمنی‌درمانی جان باختند.
- 66 هزار نفر (92.7%) بیش از 30 روز زنده ماندند.
-
مدت بقا بر اساس وضعیت عملکردی:
- در امتیاز عملکردی ECOG برابر 0-1، میانه بقا 14.3 ماه و در امتیاز ≥2 فقط 4.5 ماه بود.
ایمنی‌درمانی را نباید برای پایان نگه داشت
ایمنی‌درمانی دیگر آخرین راه‌حل نیست و معمولاً در خط اول استفاده می‌شود. این تغییر تعادل هزینه–سود را بهتر و به کاهش مصرف در بیماران بستری کمک می‌کند. اما برای موفقیت آن و سایر درمان‌های نوآورانه، شناسایی بیمارانی که بیشترین سود را می‌برند با آزمایش‌های ژنومی اهمیت زیادی دارد.
در نتیجه، با همه ابهام‌ها و دشواری‌ها، هدایت درست بیمار همچنان چالش است و تصمیم مشترک بیمار و پزشک بسیار اهمیت دارد. هنگام تصمیم، باید به‌جای تمرکز فقط بر داستان نتایج استثنایی، چشم‌انداز گسترده‌تری داد. امکان اجرای درمان به این معنا نیست که همیشه باید اجرا شود.
منابع
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک می‌کند.
نظرهای خوانندگان
نظر خود را بنویسید
نام و دیدگاه شما فقط پس از تأیید مدیر منتشر می‌شود. نشانی ایمیل شما هرگز به بازدیدکنندگان نمایش داده نمی‌شود.
اولین نظر را شما بنویسید.