پرسشی مهم در هورمون‌درمانی کمکی سرطان پستان پاسخ داده شد
در سرطان پستان حساس به هورمونِ تشخیص‌داده‌شده در زنان پس از یائسگی، با هدف محافظتی (کمکی)، یعنی کاهش عود بیماری، از 3 داروی متفاوت مهارکننده آنزیم آروماتاز استفاده می‌شود؛ اینکه آیا یکی بر دیگری برتری دارد، برای نخستین بار در مطالعه مقایسه‌ای مستقیم بررسی شد.
این مطالعه در Lancet Oncologyدر تاریخ 23 فوریه 2018 منتشر شد. بیماران جراحی‌شده دارای گیرندههورمونی مثبت و مبتلا به سرطان پستان به تعداد 3697 نفر، بین 9 مارس 2007 و 31 ژوئیه 2012 در 76 مرکز انکولوژی ایتالیا وارد مطالعه شدند. شرکت‌کنندگان به‌صورت تصادفی در یکی از شش گروه درمانی رایج در انکولوژی قرار گرفتند.
-موضوع مرتبط: انواع هورمون‌درمانی در سرطان پستان
گروه پژوهش ایتالیایی انجام‌دهنده مطالعه گزارش کرد که در نخستین مقایسه مستقیم سه مهارکننده آروماتاز کمکی مورد استفاده در درمان سرطان پستان زودرس با گیرنده هورمونی مثبت پس از یائسگی، تفاوت معنی‌داری در اثربخشی بالینی یا ایمنی نشان داده نشددر این بررسی.
سه داروی هورمون‌درمانی پرکاربرد سرطان پستان شامل لتروزول (Femara)، آناستروزول (Arimidex) و اگزمستان (Aromasin)، با تصادفی‌سازی 3700 زن در پژوهش برچسب‌باز فاز 3 FATA-GIM3 به شکل مطالعه بالینیآزمایش شدند. میزان زندگی بدون عود در 5 سال، در بیماران دریافت‌کننده آناستروزول %90، اگزمستان %88 و لتروزول %89.4 بود.
هیچ مورد غیرمنتظره و جدی از عوارض جانبی مرتبط با این سه دارو یا مرگ ناشی از درمان شناسایی نشد. با اینکه بیش از %50 بیماران اضافه‌وزن داشتند یا چاق بودند، هیچ تفاوتی میان زیرگروه‌های بیماران مشاهده نشد.
در مطالعه، راهبرد دیگری که در کار روزمره استفاده می‌کنیم نیز آزمایش شد: پس از 2 سال مصرف تاموکسیفن ، ادامه یکی از این سه دارو برای 3 سال با مصرف هر یک به‌تنهایی برای 5 سال مقایسه شد. از این نظر نیز مطالعه مجهول مهمی را روشن کرد و تفاوتی در اثربخشی درمان مشاهده نشد. طی 5 سال، عوارض مرتبط با دستگاه عضلانی‌اسکلتی در مصرف 5 ساله سه دارویی که مهارکننده آروماتاز می‌نامیم بیشتر دیده شد، در حالی که در بیمارانی که پس از 2 سال تاموکسیفن، 3 سال مهارکننده آروماتاز استفاده کردند، عوارض عضلانی‌اسکلتی کمتر بود.
مطالعه نشان می‌دهد هر دو راهبرد درمانی از نظر آماری مشابه و از نظر بالینی مناسب هستند.
در پایان مطالعه، پژوهشگران تأکید کردند:
- تاموکسیفن همچنان گزینه خوبی است،
- در انتخاب درمان برای این گروه، ترجیح بیماران نیز باید در نظر گرفته شود و
- انتخاب میان سه دارو یا تعویض داروی مصرفی با دارویی دیگر به علت عوارض، برای پزشکان پیامد منفی ایجاد نخواهد کرد.
در مجموع 1847 شرکت‌کننده درمان را مستقیماً با یکی از سه مهارکننده آروماتاز آغاز کردند و به مدت 5 سال مصرف کردند. این بیماران طی 5 سال، روزی یک بار آناستروزول خوراکی 1 mg، اگزمستان 25 mg یا لتروزول 2.5 mg گرفتند. در مجموع 1850 بیمار که مستقیماً با تاموکسیفن شروع کردند، پس از 2 سال تاموکسیفن با مقدار 20 mg/gün، به مدت 3 سال روزی یک بار آناستروزول خوراکی 1 mg، اگزمستان 25 mg یا لتروزول 2.5 mg دریافت کردند.
میزان قطع زودهنگام درمان به علت عوارض در دریافت‌کنندگان تاموکسیفن % 11 و در دریافت‌کنندگان مهارکننده آروماتاز % 7 بود. در مصرف‌کنندگان مهارکننده آروماتاز پس از تاموکسیفن، قطع زودهنگام درمان در حد %5 بود.
این مطالعه به دلیل روشن‌کردن مجهولی مهم در راهبرد هورمون‌درمانی محافظتی ما برای بیماران هورمون‌مثبت سرطان پستان که پس از یائسگی تشخیص داده و جراحی شده‌اند، بسیار ارزشمند است. علم هر روز به ارائه روشنایی تازه‌ای به بیماران ما ادامه می‌دهد.
موضوعات مرتبط
تازه‌های درمان سرطان پستان ـ 2017 و 2018
چگونه بیمارانی را مشخص کنیم که پس از جراحی سرطان پستان شیمی‌درمانی نخواهند گرفت؟
منابع
Adjuvant anastrozole versus exemestane versus letrozole, upfront or after 2 years of tamoxifen, in endocrine-sensitive breast cancer (FATA-GIM3): a randomised, phase 3 trial.
Lancet Oncol. 2018.
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک می‌کند.
نظرهای خوانندگان
نظر خود را بنویسید
نام و دیدگاه شما فقط پس از تأیید مدیر منتشر می‌شود. نشانی ایمیل شما هرگز به بازدیدکنندگان نمایش داده نمی‌شود.
اولین نظر را شما بنویسید.