سارکوپنی چیست؟ کاهش عضله در سرطان چه معنایی دارد؟

سارکوپنی چیست؟

کاهش توده عضلانی، یا از دست دادن آن سارکوپنی نام دارد؛ این اصطلاح اواخر دهه 1980 وارد متون پزشکی شد و پژوهش روی آن متمرکز گردید. این مشکل سلامت عمومی در فرد عادی معمولاً دهه چهل آغاز و ادامه دارد. مشکلات همراه آن را مسئله جدی می‌کند.

در سالمندان خطر اختلال عملکرد، معلولیت، افتادن و شکستگی، از دست دادن استقلال جسمی و مرگ را بالا می‌برد. هزینه معلولیت ناشی از آن برای سیستم آمریکا بیش از 18 میلیارد دلار تخمین زده می‌شود.

سارکوپنی ابتدا بیشتر پدیده وابسته به سن بود، اما با افزایش پژوهش روشن شد از دست دادن توده و قدرت عضلانی مسئله‌ای پیچیده‌تر و چندوجهی است. عوامل بسیار متنوع، از زیست‌شناسی فرد تا سبک زندگی و فرایندهای بالینی، بر ایجاد سارکوپنی اثر دارند. سرطان، هم یکی از وضعیت‌های بالینی کاهش توده و قدرت است. اثر، پیشگیری و اصلاح سارکوپنی در آن بسیار بررسی می‌شود.

چگونه اندازه می‌گیرند؟

روش رایج ارزیابی تغذیه هنوز، شاخص توده بدن،(VKI) است. عملی است، اما ترکیب بدن یعنی نسبت چربی/عضله را کافی نشان نمی‌دهد. از اندازه ساده تن‌سنجی تا، تصویربرداری MR، روش‌های زیادی وجود دارد. در سی‌تی‌اسکن (BT)، ارزیابی برش عضله در سطح مهره کمری 3 (L3) روشی ارزشمند و آسان برای مقدار عضله و ترکیب ساختاری (نسبت بافت عضله/چربی در برش) است. آسانی BT از استفاده مکرر آن در تشخیص و پیگیری سرطان ناشی می‌شود و پژوهش‌های متعدد را نیز ممکن می‌کند.

چرا در سرطان مهم است؟

در بیماران سرطان، شیوع سارکوپنی %11 - 74، با میزان‌های متفاوت گزارش می‌شود. در بیماران دارای هم‌زمان سرطان و سارکوپنی، بسیاری از نشانگرهای سیر بیماری، منفی، با فراوانی بالا دیده می‌شوند. یعنی کاهش عضله سرطان با پیش‌آگهی بد (سیر نامطلوب) مرتبط است. مطالعات بسیاری سارکوپنی و اثرش بر نتایج سرطان را ارزیابی کرده‌اند. در یک، فراتحلیل، اخیر، 7843 بیمار سرطان،داده داشتند و بقای کلی در توده پایین کمتر بود.

مطالعات بسیاری رابطه معکوس توده عضلانی و سمیت (عوارض) شیمی‌درمانی را نشان می‌دهند. چنان‌که می‌دانیم دوز بعضی داروهای شیمی‌درمانی نه بر وزن، بلکه، سطح بدن، (VYA) تنظیم می‌شوند. افزایش عارضه سارکوپنی در آن‌ها بیشتر است. مطالعه تازه با، 533 بیمار،نتایج را ارزیابی کرد؛ FOLFOX، در سرطان کولون زودرس، افراد با توده عضله پایین بیشتر دچار توقف زودهنگام شیمی‌درمانی و تأخیر درمان بودند. مطالعه‌ای با نتایج مشابه نیز سمیت بیشتر شیمی در زنان دارای عضله کم را نشان داد. از میان مصرف خوراکی (از دهان)، داروهای سرطان،داروی، sorafenib، (Nexavar) در مطالعه‌ای عوارض منجر به کاهش دوز در سارکوپنی بیشتر بود. همچنین سارکوپنی بر روند و نتایج جراحی اثر نامطلوب دارد. در بیمار دارای سارکوپنی، ترمیم دیر زخم جراحی،عفونت پس‌عمل بیشتر و بستری طولانی‌تر وجود دارد.

در سرطان باید به‌طور معمول ارزیابی شود

نخست شناسایی با تحلیل مناسب مهم است. پس ارزیابی روتین بر پایه BT در پیگیری لازم است. نرم‌افزار نیمه‌خودکار استفاده‌کننده داده BT وجود دارد، اما هنوز در رادیولوژی معمول جا نیفتاده است.

درمان سارکوپنی در سرطان

انکولوژی، بیماران آن برای مقابله، روش‌های اصلی مطرح و پژوهش‌شده،

• حمایت تغذیه‌ای،
• حمایت دارویی و،
• ورزش،

هستند.

مطالعات مکمل ویتامین، پروتئین و آمینواسید ضروری شواهد کافی فایده نمی‌دهند. تستوسترون اثرگذار بر گیرنده آندروژن، اینترلوکین 1آلفا و میوستاتین مطالعه شده، هیچ تأیید کاربرد ندارد. آنامورلین آگونیست گیرنده گرلین مؤثر بر اشتها امیدبخش بود، اما چون قدرت را بیشتر نکرد و نسبت کنترل اثر بر عمر نداشت تأیید نشد.

ورزش، اثر مثبت در، 1199 بیمار پروستات، در فراتحلیلی شامل نتایج بیماران گزارش شد. طبق آن توده عضله بیماران واردشده به برنامه ورزش مقاومتی به شکل مشخص افزایش یافت.

خلاصه و نتیجه

گرچه مطالعات بسیار تاکنون ارتباط سارکوپنی و نتایج منفی را نشان داده‌اند، بخش بسیار بزرگ آن‌ها گذشته‌نگر است. برای کاهش توده عضلانی، عوامل غیر از سن، نشان داده شده، اما سازوکارهای زمینه‌ای هنوز کاملاً فهمیده نشده‌اند. برای روشن‌تر شدن این حوزه به پژوهش‌های آینده‌نگر نیاز است.

در بسیاری شیمی‌ها دوز از سطح بدن با قد و وزن محاسبه می‌شود. دو بیمار با VYA یکسان ممکن است نسبت عضله/چربی متفاوت داشته باشند. ترکیب متفاوت حتی با VYA یکسان در عوارض متفاوت تعیین‌کننده‌تر است. پژوهش روشن‌کننده لازم است.

در نتیجه، اثر منفی عضله کم بر سرطان محل بحث نیست، اما فهم سازوکار و معرفی، بحث و پژوهش اصلاح آن عناوین مهم‌اند. ارزیابی سارکوپنی باید بخش روتین مراقبت انکولوژی باشد.