سرکوب تخمدان‌ها در سرطان پستان برای چه کسانی مفید است؟ نتایج پیگیری 12 ساله
در این مقاله
بیشتر سرطان‌های پستان، گیرنده‌های استروژن و/یا پروژسترون را به میزان زیادی در سلول‌های خود دارند و به آن‌ها سرطان پستان هورمون‌مثبت گفته می‌شود. در سرطان‌های پستان هورمون‌مثبت، درمان‌های سرکوب‌کننده هورمون می‌توانند با کاهش یا توقف تولید هورمون‌های استروژن و پروژسترون، رشد سلول‌های سرطانی را کند یا متوقف کنند. رایج‌ترین داروهای مورد استفاده برای این هدف که به‌صورت قرص خوراکی مصرف می‌شوند، داروهایی مانند تاموکسیفن، آریمیدکس و آروماسین هستند. جدا از این داروها، راه دیگر جلوگیری از عملکرد هورمون‌های زنانه، سرکوب عملکرد تخمدان‌ها است. به همین دلیل سرکوب تخمدان‌ها یکی از درمان‌های استانداردشده در سرطان پستان است.
موضوع مرتبط: گزینه‌های درمانی جدید برای سرطان پستان هورمون‌مثبت
راه‌های سرکوب عملکرد تخمدان عبارت‌اند از برداشتن تخمدان‌ها با جراحی (اووفورکتومی دوطرفه)، انجام پرتودرمانی برای تخمدان‌ها یا تزریق عضلانی آمپول‌های سرکوب‌کننده تخمدان، هر ماه یا هر 3 ماه یک‌بار.
در سرطان پستان، درمان‌های سرکوب‌کننده تخمدان در کنار درمان‌های هورمونی استاندارد به‌عنوان درمان اضافی داده می‌شوند و به‌ویژه در زنان پیش از یائسگی به کار می‌روند. این درمان‌ها به‌ویژه برای بیمارانی ترجیح داده می‌شوند که از نظر عود سرطان، ویژگی‌های بالینی-پاتولوژیک پرخطر دارند.
مدت درمان هورمونی در سرطان پستان هورمون‌مثبت
درمان هورمونی ادجوانت یا محافظتی پس از جراحی، دست‌کم 5 سال ادامه می‌یابد و اغلب همین مدت ترجیح داده می‌شود. با این حال، برای برخی بیماران دارای ویژگی‌های پرخطر، مدت درمان می‌تواند تا 1o سال افزایش یابد. این درمان طولانی‌تر ممکن است برای برخی بیماران مفید باشد؛ زیرا نشان داده شده است که خطر عود دوردست در زنان مبتلا به سرطان پستان پس از 5 سال، بیش از 20 سال دیگر ادامه دارد. با این حال، فایده درمان هورمونی طولانی‌تر ممکن است برای برخی بیماران کمتر باشد و در برخی دیگر خطرهای آن از فوایدش بیشتر باشد. بنابراین، انکولوژیست‌ها با ارزیابی فواید و خطرهای ادامه درمان، به‌صورت فردی تصمیم می‌گیرند. توصیه می‌شود زنان مبتلا به سرطان پستان با غدد لنفاوی مثبت، در مجموع تا 10 سال درمان هورمونی ادجوانت دریافت کنند.
تصمیم برای افزودن درمان سرکوب‌کننده تخمدان به درمان استاندارد، بر اساس عوامل مختلفی مانند سن بیمار، وضعیت یائسگی، خطر سرطان پستان و سایر وضعیت‌های سلامت گرفته می‌شود. با این حال، افزودن درمان سرکوب‌کننده تخمدان پس از جراحی برای همه زنان پیش از یائسگی مبتلا به سرطان پستان اولیه توصیه نمی‌شود و انتخاب بیمارانی که سود می‌برند مهم است. به‌طور خلاصه، اینکه کدام بیماران مبتلا به سرطان پستان از سرکوب تخمدان سود می‌برند، همچنان یکی از پرسش‌های مهم انکولوژی است.
یک مطالعه 12 ساله
نتایج 12 ساله مطالعه SOFT که برای پاسخ به این پرسش طراحی شد، در 9 دسامبر 2022 در Journal of Clinical Oncology منتشر شد.
مطالعه SOFT پژوهشی درباره افزودن داروهای کاهش‌دهنده عملکرد تخمدان به درمان هورمونی در زنان پیش از یائسگی مبتلا به سرطان پستان هورمون‌مثبت است. در این پژوهش، 3047 بیمار به‌طور تصادفی در گروه تاموکسیفن به‌علاوه داروی کاهش‌دهنده عملکرد تخمدان (1015)، اگزمستان به‌علاوه داروی کاهش‌دهنده عملکرد تخمدان (1014) یا تاموکسیفن به‌تنهایی (1018) قرار گرفتند.
داروهای کاهش‌دهنده عملکرد تخمدان به شکل تزریق عضلانی تریپتورلین، برداشتن تخمدان‌ها با جراحی یا تخریب آن‌ها با پرتودرمانی به کار رفتند.
در مجموع، 85% بیماران سرطان پستان هورمون‌مثبت و HER2 منفی داشتند.
تحلیل نخست، تاموکسیفن همراه با داروی کاهش‌دهنده عملکرد تخمدان را با تاموکسیفن به‌تنهایی مقایسه می‌کرد؛ مقایسه اگزمستان همراه با داروی کاهش‌دهنده عملکرد تخمدان با تاموکسیفن، هدف دوم تعیین شد.
در نتایج 5 ساله، افزودن داروی کاهش‌دهنده عملکرد تخمدان به تاموکسیفن هیچ اثر مثبتی نداشت. در سال 8، تفاوت معناداری در بقای بدون بیماری و طول عمر کلی در گروه تاموکسیفن همراه با داروی کاهش‌دهنده عملکرد تخمدان مشاهده شد. تحلیل کنونی نتایجی با میانگین پیگیری 12 سال را ارائه می‌کند.
نتایج
بقای بدون بیماری در 12 سال:
- با تاموکسیفن همراه با سرکوب عملکرد تخمدان، 76,1%؛
- با اگزمستان همراه با سرکوب عملکرد تخمدان، 79,0%؛ و
- با تاموکسیفن به‌تنهایی، 71,9% بود.
بقای کلی 12 ساله:
- با تاموکسیفن همراه با سرکوب عملکرد تخمدان، 89,0%؛
- با اگزمستان همراه با سرکوب عملکرد تخمدان، 89,4%؛ و
- با تاموکسیفن، 86,8% بود.
در بقای کلی 12 ساله، افزودن سرکوب تخمدان به درمان هورمونی در گروه‌های دارای ویژگی‌های بالینی-پاتولوژیک پرخطر، فواید مطلقی ایجاد کرد.
ویژگی‌های مرتبط با خطر بالا به شرح زیر بودند:
- افرادی که پیش‌تر شیمی‌درمانی نئوادجوانت دریافت کرده بودند،
- افراد 35 ساله یا جوان‌تر، و
- زیرگروه‌های مرتبط با ویژگی‌های بالینی-پاتولوژیک پرخطر، مانند درجه 3
در نتیجه، به نظر می‌رسد گنجاندن سرکوب عملکرد تخمدان در درمان هورمونی محافظتی پس از جراحی، به‌ویژه در بیماران جوان، افرادی که به دلیل پیشرفت موضعی سرطان هنگام تشخیص درمان نئوادجوانت دریافت کرده‌اند و بیماران دارای ویژگی‌های بالینی-پاتولوژیک پرخطر، سود معناداری ایجاد می‌کند.
منابع
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک می‌کند.
نظرهای خوانندگان
نظر خود را بنویسید
نام و دیدگاه شما فقط پس از تأیید مدیر منتشر می‌شود. نشانی ایمیل شما هرگز به بازدیدکنندگان نمایش داده نمی‌شود.
اولین نظر را شما بنویسید.