საშვილოსნოს ლეიომიოსარკომა – საშვილოსნოს ყველაზე ხშირი სარკომის ნიშნები და მკურნალობა

რა არის საშვილოსნოს ლეიომიოსარკომა?

ლეიომიოსარკომა (LMS), სარკომებად წოდებული რბილი (შემაერთებელი) ქსოვილის კიბოების % 5-10-ის შემადგენელი იშვიათი კიბოებისერთ-ერთი სახეა. კვლევებით ის გლუვკუნთოვანი უჯრედებიდან წარმოიშობა.

სხვა სახელით საშვილოსნოს სხეულის ლეიომიოსარკომად ცნობილი ეს დაავადება ქალებში უტერუსის (საშვილოსნოს) სარკომის ყველაზე ხშირი ქვეტიპია. ცნობილია, რომ მიომეტრიუმად წოდებული კუნთოვანი შრიდან წარმოიშობა.

საშვილოსნოს ლეიომიოსარკომა ჩვეულებრივ მენოპაუზურ ქალებს აზიანებს (50 წლისა და უფროსებს). ძუძუს კიბოსთვის ტამოქსიფენის მიმღებ ქალებში რისკი ზომიერად იზრდება. მიზეზი გენეტიკურ ფაქტორებსა და ქრომოსომულ დარღვევებს უკავშირდება.

საშვილოსნოს ლეიომიოსარკომის ნიშნები

უჩვეულო ვაგინალური სისხლდენა, გამონადენი და საზარდულის მიდამოს წნევის შეგრძნება კიბოს ნიშნები შეიძლება იყოს. პრობლემები სტადიასა და გამოყენებულ მკურნალობაზეა დამოკიდებული. შორს წასული სიმსივნეების ფილტვებში მეტასტაზირება დაფიქსირებულია.

მკურნალობა ძირითადად ქირურგიულია; შედეგების გასაუმჯობესებლად რადიოთერაპია და ქიმიოთერაპიაც შეიძლება დაემატოს. პროგნოზი (მიმდინარეობა) უმეტესად სტადიასა და სხვა ფაქტორებზეა დამოკიდებული.

საშვილოსნოს ლეიომიოსარკომას სხვადასხვა მორფოლოგიური ვარიანტი (ქვეტიპი) აქვს:

• თითისტარაუჯრედოვანი (spindle) ლეიომიოსარკომა
• ეპითელოიდური ლეიომიოსარკომა
• მიქსოიდური ლეიომიოსარკომა

ვისთან უფრო გვხვდება საშვილოსნოს ლეიომიოსარკომა?

• ლეიომიოსარკომა საშვილოსნოს ყველაზე ხშირი სარკომაა. ყველა საშვილოსნოს კიბოს % 1-2-ს შეადგენს.
• ამასთან, იშვიათი კიბოა; მილიონ ქალზე მხოლოდ 3-4-ს ემართება.
• ჩვეულებრივ 40-60 წლის ქალები უფრო მგრძნობიარენი არიან. შემთხვევათა უმრავლესობა 50 წელს გადაცილებულ ქალებშია.
• ცნობილი გეოგრაფიული მიდრეკილება არ აქვს და მსოფლიოს ყველა რასასა და ეთნიკურ ჯგუფში გვხვდება.

რა არის საშვილოსნოს ლეიომიოსარკომის რისკფაქტორები?

მკაფიოდ დადგენილი რისკფაქტორი არ არსებობს, თუმცა რამდენიმე წამყვანი თეორიაა:

• ძუძუს კიბოს სამკურნალოდ ტამოქსიფენის სახელწოდების ჰორმონული წამლის გამოყენება.
• ვარაუდობენ, რომ ზოგი მემკვიდრეობითი გენეტიკური თვისება რისკს ზრდის, თუმცა ეს გარკვეული არ არის.
• ვარაუდობენ, რომ მენჯის (ქვედა მუცლის) რადიაციული თერაპია LMS-ის რისკს ზრდის.
• RB (რეტინობლასტომის) გენის არანორმალური ასლით დაბადებულ ადამიანს რისკი შეიძლება გაეზარდოს. თვალის კიბო რეტინობლასტომაც ამ გენის არანორმალური ასლით შეიძლება იყოს გამოწვეული.
• ეპშტეინ-ბარის ვირუსით ინფიცირებული იმუნოდათრგუნული პაციენტები LMS-ისადმი მიდრეკილი ჩანან. მიზეზი გაურკვეველია, თუმცა ვირუსულ ინფექციასა და მრავალრიცხოვანი სინქრონული ლეიომიოსარკომების განვითარებას შორის გარკვეული კავშირი ჩანს.

მნიშვნელოვანია, რისკფაქტორი არ ნიშნავს შესაბამისი დაავადების აუცილებლად განვითარებას. ის არმქონე ადამიანთან შედარებით ალბათობას ზრდის. ზოგი ფაქტორი სხვაზე მნიშვნელოვანია.

რისკფაქტორის არქონაც არ ნიშნავს, რომ ადამიანი არ დაავადდება. მათი გავლენის ექიმთან ერთად შეფასება ყოველთვის მნიშვნელოვანია.

რა მიზეზები აქვს საშვილოსნოს ლეიომიოსარკომას? (ეტიოლოგია)

გლუვი კუნთის ეს კიბო ძალიან იშვიათია, ამიტომ ზუსტი მიზეზი მკაფიოდ არ განისაზღვრება. გლუვი კუნთები ნებით არ კონტროლდება. რადგან სხეულის თითქმის ყველგანაა, LMS-ისადმი ყველა შეიძლება მგრძნობიარე იყოს.

• ცნობილია, რომ ლეიომიოსარკომის მსგავსი გლუვკუნთოვანი სიმსივნეები გენომური არასტაბილურობით (გენეტიკური არამდგრადობით) ხასიათდება. მათში ქრომოსომული დარღვევებიც (ქრომოსომის ნაწილების დაკარგვა ან შეძენა) გამოვლინდა.
• პროტოონკოგენ c-MYC-ის ჭარბი ექსპრესია სიმსივნეთა % 50-ში აღირიცხება; რეტინობლასტომის გენთან დაკავშირებული დარღვევები — % 90-ში
• ზოგმა კვლევამ სიმსივნეებში სიმსივნის დათრგუნვის გამომწვევი p-16-ის ქრომოსომული წაშლა გამოავლინა.
• ვარაუდობენ, რომ ლეიომიოსარკომა გენეტიკური დარღვევებით სპონტანურად ჩნდება. საშვილოსნოს მიომებისგან (ლეიომიომისგან) განსხვავებით ოჯახურ ისტორიასთან კავშირი აღწერილი არ არის.
• ასევე იკვლევენ მიომის ავთვისებიან ლეიომიოსარკომად გარდაქმნის შესაძლებლობას. ამჟამად ასეთი გარდაქმნები საბოლოოდ დადასტურებული არ არის.

რა ნიშნები აქვს საშვილოსნოს ლეიომიოსარკომას?

• LMS უმეტესად საშვილოსნოში ერთ სიმსივნედაა, თუმცა კეთილთვისებიან მიომებთან ერთადაც შეიძლება იყოს. მიომებთან ერთად არსებობისას კიბო ძალიან დიდ ზომამდე შეიძლება გაიზარდოს.
• საშვილოსნოს LMS-ის ბევრი სიმპტომი და ნიშანი მიომისას ჰგავს.
• დიაგნოზისას სიმსივნეთა უმრავლესობა დაახლოებით 10 cm-ია; 5 cm-ზე ნაკლები ზომა იშვიათია (მხოლოდ 4 შემთხვევიდან 1-შია დიაგნოზისას 5 cm-ზე ნაკლები).
• სიმსივნეები არარეგულარული საზღვრების მქონე რბილ და მკვრივ მასად ჩანს.

სიმსივნეები მდებარეობით შეიძლება კლასიფიცირდეს

• ინტრამურული სიმსივნეები საშვილოსნოს კედლებშია; სიმსივნეთა % 65.
• სუბმუკოზური სიმსივნეები ლორწოვანი შრის ქვეშ თხელ ქსოვილებშია; სიმსივნეთა % 20.
• სუბსეროზული სიმსივნეები შემაერთებელ ქსოვილებშია; სიმსივნეთა % 10 სეროზაში გვხვდება
• ზოგადად დარჩენილი ლეიომიოსარკომების % 5 საშვილოსნოს ყელშია.

სუბმუკოზური და სუბსეროზული სიმსივნეები ჩვეულებრივ პოლიპს ჰგავს ან პარკისებრი სტრუქტურით კიდია (ფეხიან სიმსივნეებადაა ცნობილი)

საშვილოსნოს ლეიომიოსარკომის ნიშნები და ჩივილები (სიმპტომები)

• შემთხვევათა % 50-ში ვაგინალური სისხლდენა და მენჯში შესაგრძნობი მასაა
• დაახლოებით % 25-ში მენჯის (ქვედა მუცლის) ტკივილია
• მენჯში უჩვეულო სისავსე: ზოგჯერ შეშუპებული მასა საშვილოსნოდან გამოდის; სიმსივნური მასის % 50 შეიძლება მის გარეთ იყოს
• ვაგინალური გამონადენი
• ქვედა მუცლის გადიდება და მუცლის ტკივილი
• სიმსივნის წნევით ხშირი შარდვა
• წელის ტკივილი
• ტკივილი სქესობრივი კავშირისას
• დიდ სიმსივნეებში სისხლდენა შეიძლება განვითარდეს
• სიმსივნეში სისხლდენამ ქსოვილის სიკვდილი (ინფარქტი) შეიძლება გამოიწვიოს

მნიშვნელოვანია, რომ ლეიომიოსარკომის საშვილოსნოს სხვა რბილი ქსოვილის სარკომებისგან განმასხვავებელი სპეციალური კლინიკური ნიშანი არ არსებობს. მისი არსებობის დასადგენად ჩვეულებრივ ბიოფსიაა საჭირო.

როგორ დიაგნოსტირდება საშვილოსნოს ლეიომიოსარკომა?

პირველადი შეფასება მოიცავს:

• სრულ ფიზიკურ გასინჯვას
• სამედიცინო (და ოჯახური) ისტორიის შეფასებას
• ტრანსვაგინალური ულტრაბგერა საშვილოსნოსა და მიმდებარე მენჯის ორგანოების გამოსახულებას იძლევა და მიომეტრიუმზე (კუნთოვან შრეზე) მოქმედი სიმსივნის არსებობასაც განსაზღვრავს.
• მრტ სკანირება ინფორმაციას იძლევა საშვილოსნოს სიმსივნის კიბოს თვისებებსა და გავრცელებაზე.
• კომპიუტერული ტომოგრაფია და პოზიტრონულ-ემისიური ტომოგრაფიის (PET-კტ) სკანირება დიაგნოზისას მეტასტაზების არსებობის დასადგენად შეიძლება გამოიყენებოდეს.
• სისხლში ესტროგენის / პროგესტერონის დონის განსაზღვრა
• მასის პირდაპირ სანახავად და ბიოფსიის სამართავად შეიძლება ჰისტეროსკოპია ჩატარდეს. ეს არის საშვილოსნოს შიგნიდან დათვალიერება თხელი ტელესკოპით, რომლის ბოლოში განათებული კამერაა.
• ჰისტეროსალპინგოგრაფია: ჩვეულებრივ უნაყოფობის გამოსაკვლევად გამოიყენება. საშვილოსნოსა და ფალოპის მილების სტრუქტურას საღებავითა და რენტგენის გამოსახულებებით იკვლევენ.
• ნემსით ბიოფსია: ამ ძალიან იშვიათი და პათოლოგიურად რთულად სადიაგნოსტიკო სარკომის დასადგენად მეტი ქსოვილია საჭირო. მრავალი კიბოსთვის სასარგებლო და ხშირად გამოყენებული ნემსით ბიოფსია ლეიომიოსარკომაში შეიძლება გამოუსადეგარი იყოს, რადგან სიმსივნის სხვადასხვა მორფოლოგიური უბნიდან საკმარისი ნიმუშის აღებას ვერ უზრუნველყოფს.
• სიმსივნის ღია ბიოფსია: ღია ოპერაციით ქსოვილს იღებენ, ლაბორატორიაში გზავნიან და მიკროსკოპით იკვლევენ. კლინიკურ ნიშნებთან, ქსოვილის სპეციალურ კვლევებთან (საჭიროებისას) და მიკროსკოპულ მიგნებებთან ერთად პათოლოგი ზუსტ დიაგნოზს სვამს.

შენიშვნა: ბევრი თვისება კეთილთვისებიან მიომას ჰგავს. ასეთ შემთხვევაში, თუ 45 წლამდე ქალს, რომელიც ჰორმონულ მკურნალობას არ იღებს, მიომის ნიშნები აქვს, ლეიომიოსარკომაც უნდა განვიხილოთ.

მრავალ კლინიკურ მდგომარეობას მსგავსი ნიშნები აქვს. ზუსტი დიაგნოზისა და სხვა მდგომარეობების გამოსარიცხად ექიმმა დამატებითი ტესტები შეიძლება ჩაატაროს.

როგორ მკურნალობენ საშვილოსნოს ლეიომიოსარკომას?

კიბოს დიაგნოზის შემდეგ პირველ რიგში სიმსივნის გავრცელების ხარისხი უნდა შეფასდეს. ამას სტადიის განსაზღვრა ჰქვია.

ივლისში 2016 წელს განახლებული ამერიკის კიბოს საზოგადოების (AJCC) საშვილოსნოს კიბოს სტადირების პროტოკოლი ასეთია:

I სტადიის საშვილოსნოს კიბო: კიბო მხოლოდ საშვილოსნოშია. გავრცელების მიხედვით I სტადია IA და IB ქვეჯგუფებად იყოფა.

• სტადია IA: კიბო ენდომეტრიუმში ან მიომეტრიუმის (კუნთოვანი შრის) ნახევარზე ნაკლებშია.
• სტადია IB: კიბო მიომეტრიუმის ნახევარზე მეტშია შეჭრილი.

II სტადიის საშვილოსნოს კიბო: კიბო ცერვიქსის (ყელის) შემაერთებელ ქსოვილშია გავრცელებული, მაგრამ საშვილოსნოს გარეთ არ გასულა.

III სტადიის საშვილოსნოს კიბო: კიბო საშვილოსნოსა და ყელს გასცდა, მაგრამ მენჯს არა. მენჯში გავრცელების მასშტაბით III სტადია IIIA, IIIB და IIIC ქვესტადიებად იყოფა.

• სტადია IIIA: კიბო საშვილოსნოს გარეთა შრეში და / ან ფალოპის მილებში, საკვერცხეებსა და იოგებშია გავრცელებული.
• სტადია IIIB: კიბო საშოსა და / ან პარამეტრიუმშია გავრცელებული (შემაერთებელი ქსოვილი და საშვილოსნოს გარშემო ცხიმი).
• სტადია IIIC: კიბო მენჯის და / ან აორტის გარშემო ლიმფურ კვანძებშია (აორტა: გულიდან სისხლის წამღები სხეულის უდიდესი არტერია).

IV სტადიის საშვილოსნოს კიბო: კიბო მენჯს გასცდა. გავრცელების მიხედვით IV სტადია IVA და IVB ქვესტადიებად იყოფა.

• სტადია IVA: კიბო შარდის ბუშტსა და / ან ნაწლავის კედელში მეტასტაზირებულია არის.
• სტადია IVB: კიბო მენჯს გარეთ სხეულის სხვა უბნებშია გავრცელებული, მათ შორის მუცლის ღრუსა და / ან საზარდულის ლიმფურ კვანძებში.

ზოგადად ლეიომიოსარკომა საკმაოდ აგრესიული კიბოა და მკურნალობა რთული შეიძლება იყოს. ამ კიბოსთვის მაღალი სპეციალიზაციის მულტიდისციპლინური გუნდით მომუშავე ცენტრები უკეთეს შედეგებს გვპირდება.

საშვილოსნოს ლეიომიოსარკომის მთავარი მკურნალობა ოპერაციაა

ჰისტერექტომია: ჰისტერექტომია, ანუ საშვილოსნოს ქირურგიული ამოკვეთა, ლოკალიზებული (არამეტასტაზური) კიბოს ყველაზე გავრცელებული პროცედურაა. იკვეთება საშვილოსნო და ყელი. ის კეთდება მუცელზე განაკვეთით (აბდომინური ჰისტერექტომია), საშოს გზით (ვაგინალური) ან ლაპაროსკოპით (ლაპაროსკოპიული). ოპერაცია საერთო ან ეპიდურული ანესთეზიით ტარდება, თუმცა შვილის გაჩენის უნარი იკარგება. იშვიათად შეიძლება სისხლდენა, ინფექცია, საშარდე ან ნაწლავის სისტემის დაზიანება განვითარდეს.

რადიკალური ჰისტერექტომია: საშვილოსნოსა და მიმდებარე ქსოვილების ქირურგიული ამოკვეთაა და ჩვეულებრივ მის გარეთ გასული სიმსივნეებისთვის უფრო შესაფერისია. იკვეთება საშვილოსნო, ყელი, საშოს ზედა ნაწილი და ქსოვილები. დამატებით ზოგი მენჯის ლიმფური კვანძიც შეიძლება ამოიკვეთოს. ოპერაცია ანესთეზიით, მუცლის განაკვეთით ან ლაპაროსკოპიულად ტარდება. იშვიათად შეიძლება სისხლდენა, ინფექცია, საშარდე ან ნაწლავის სისტემის დაზიანება განვითარდეს. კვანძების ამოკვეთამ ფეხების შეშუპება (ლიმფედემა) შეიძლება გამოიწვიოს.

მენჯის ექზენტერაცია: იკვეთება საშვილოსნო, მის გარშემო ქსოვილები, ყელი, მენჯის ლიმფური კვანძები და საშოს ზედა ნაწილი. გავრცელების მიხედვით დამატებით შეიძლება საშოს, შარდის ბუშტის, სწორი ნაწლავისა და კოლონის ნაწილიც ამოიკვეთოს. ეს უფრო მასშტაბური ოპერაციაა.

• მიუხედავად იმისა, რომ ლეიომიოსარკომა ახლომდებარე კვანძებში შეიძლება გავრცელდეს, მათი ქირურგიული ამოკვეთის მკაფიო დადებითი გავლენა შედეგებზე ჯერ დადასტურებული არ არის.
• არტერიული ემბოლიზაცია (არტერიის თრომბით დახშობა) სიმსივნის მკვებავ სისხლის ნაკადს ამცირებს და ჩივილების დროებით შესამსუბუქებლად და ოპერაციისას სისხლის დანაკარგის შესამცირებლად შეიძლება გამოიყენებოდეს.

ქიმიოთერაპია და რადიოთერაპია

ქიმიოთერაპია კიბოს უჯრედების გასანადგურებელი წამლებია, რომლებიც პირით აბის ან ვენაში ინფუზიის სახით მიეწოდება. საშვილოსნოს ლეიომიოსარკომის სპეციფიკური ქიმიოთერაპია არ არსებობს; გამოიყენება რბილი ქსოვილების სარკომების სტანდარტული რეჟიმები.

ადრეულ სტადიაზე ოპერაციის შემდეგ ადიუვანტური (დამცავი) ქიმიოთერაპია: პრეპარატი დოქსორუბიცინი, კომბინირებული ქიმიოთერაპია და რადიოთერაპია, ადრეული დაავადების მქონე ქალებში ადიუვანტურ მკურნალობად შეფასდა. თუმცა მისი სარგებელი ამჟამად მკაფიო არ არის.

ტრადიციული ადიუვანტური მკურნალობის გარდა ლეიომიოსარკომაში იმუნოთერაპიაც გამოიცდება. მიზანია პაციენტის იმუნური სისტემის წახალისება კიბოს უჯრედების ამოსაცნობად და გასანადგურებლად. ახალი თაობის იმუნოთერაპიების, იმუნური საკონტროლო წერტილების ინჰიბიტორების (ნივოლუმაბისა და პემბროლიზუმაბის) კლინიკურ კვლევებში სხვა რბილი ქსოვილის სარკომებთან შედარებით სუსტი და ცვალებადი პასუხები მიიღეს. მიზეზი შეიძლება LMS-ის მკვეთრი სტრუქტურული და მოლეკულური ჰეტეროგენობა (მრავალფეროვნება) და ქვეტიპების განსხვავებული პასუხი იყოს.

4. სტადიის (მეტასტაზური) ლეიომიოსარკომის პირველი ხაზის მკურნალობად დოქსორუბიცინი და ტრაბექტედინი

დოქსორუბიცინი (ადრიამიცინი) პლუს ტრაბექტედინი კომბინაციით მეტასტაზურ ლეიომიოსარკომაში იმედს იძლევა.

საშვილოსნოს ან მის გარეთ რბილი ქსოვილის სარკომიდან წარმოშობილი მეტასტაზური ლეიომიოსარკომის მქონე 150 პაციენტის რანდომიზებულ კვლევაში, რომელიც ივლისში 2022 წელს Lancet Oncology-ში გამოქვეყნდა, დოქსორუბიცინი პლუს ტრაბექტედინი და შემდგომ ტრაბექტედინი მხოლოდ დოქსორუბიცინთან შედარებით უფრო ხანგრძლივ პროგრესირების გარეშე გადარჩენას იძლეოდა (12.2 და 6.2 თვე, კორექტირებული საფრთხის თანაფარდობა 0.41).

სარგებელი საშვილოსნოს და არასაშვილოსნოს წარმოშობის ორივე ქვეჯგუფში იყო. ტრაბექტედინით და მის გარეშე ყველაზე ხშირი ხარისხი ≥3 გვერდითი ეფექტები იყო ნეიტროპენია (80 პროცენტი და 13 პროცენტი), ანემია (31 პროცენტი და 5 პროცენტი), თრომბოციტოპენია (47 პროცენტი და 0 პროცენტი) და ფებრილური ნეიტროპენია (28 პროცენტი და 9 პროცენტი).

შესაბამისად, შორს წასული ლეიომიოსარკომისა და კარგი საერთო მდგომარეობის პაციენტებში დოქსორუბიცინი პლუს ტრაბექტედინი და შემდგომ ტრაბექტედინი მძიმე გვერდითი ეფექტების პოტენციალის მიუხედავად ეფექტიანი საწყისი მკურნალობა შეიძლება იყოს.

როგორია საშვილოსნოს ლეიომიოსარკომის პროგნოზი? (მიმდინარეობა და შედეგები)

• პროგნოზი ჩვეულებრივ ცუდია, მაშინაც კი, როცა სიმსივნე რეგიონულია. საერთო 5-წლიანი გადარჩენა % 15-25-ია; I და II სტადიებისთვის 5-წლიანი გადარჩენა % 40-70-ია. შედეგების ყველაზე ძლიერი განმსაზღვრელი სტადიაა.
• საშვილოსნოში შემოფარგვლისას ზომა უმნიშვნელოვანესი ფაქტორია; 5 cm ან ნაკლები სიმსივნე უკეთეს პროგნოზსა და გადარჩენას გვპირდება.
• ზოგი კვლევა აღნიშნავს, რომ უჯრედების გაყოფის აქტივობაც პროგრესსა და შედეგებს განსაზღვრავს.
• პროგნოზი სხვადასხვა ფაქტორზეა დამოკიდებული, მათ შორის:
  • ზომა და გავრცელება: მცირე სიმსივნის მქონეებს უფრო დადებითი შედეგები აქვთ.
  • კიბოს უჯრედების ზრდის მაჩვენებელი (Ki-67): Ki-67 უჯრედების ზრდის სისწრაფის კარგი მაჩვენებელია და მათში არსებულ ცილას ეფუძნება. Ki-67-ს პათოლოგი განსაზღვრავს და ჩვეულებრივ დასკვნაში წერს. ლეიომიოსარკომებში მიომებთან შედარებით უფრო მაღალი Ki-67 დონეა.
  • საერთო ჯანმრთელობა: დიაგნოზისას უკეთესი მდგომარეობა უკეთეს პროგნოზს იძლევა
  • ასაკი: ხანდაზმულებს ჩვეულებრივ ახალგაზრდებზე უარესი პროგნოზი აქვთ
  • რეგიონული ლიმფური კვანძების დაზიანება პროგნოზზე უარყოფითად მოქმედი ფაქტორია.
  • სასიცოცხლო ორგანოების დაზიანებამ მდგომარეობა შეიძლება გაართულოს
  • რეციდიულ სიმსივნეებს არარეციდიულებთან შედარებით უარესი პროგნოზი აქვს
  • მკურნალობაზე პასუხი: მოპასუხე სიმსივნეების პროგნოზი უპასუხოებთან შედარებით უკეთესია.
• ადრეული დიაგნოზი და სწრაფი მკურნალობა ჩვეულებრივ გვიან დიაგნოზსა და დაგვიანებულ მკურნალობაზე უკეთეს შედეგს იძლევა
• ცნობილია, რომ თითისტარაუჯრედოვანი (spindle) ვარიანტი ადრეულად (ჩვეულებრივ 2 წელიწადში) განმეორებისკენაა მიდრეკილი, ეპითელოიდური და მიქსოიდური კი დიდხანს შეიძლება არ განმეორდეს (10 წლამდე).
• ამიტომ ძალიან მნიშვნელოვანია მჭიდრო სამედიცინო დაკვირვება და რეგულარული შემოწმებები, ზოგჯერ წლებისა თუ ათწლეულების განმავლობაში.

შენიშვნა: საშვილოსნოს ყველაზე ხშირი კიბო შიგნითა შრიდან წარმოშობილი ენდომეტრიუმის კიბოა. ამ სტატიაში ენდომეტრიუმის კიბოს ნიშნებისა და მკურნალობის შესახებ დეტალურ ინფორმაციას გაეცნობით.