სრულყოფილი ნაკლოვანებებით სავსე სამყაროსთან მადლიერებით შეგუება

Judy-მ ჟანგბადის ნიღაბი შეისწორა და წვრილი მკლავების დაყრდნობით თეთრი საავადმყოფოს საწოლიდან წამოჯდომა სცადა: „არ ვიცი, როგორ გითხრათ, მაგრამ შეიძლება გთხოვოთ...“ ისევ ღრმად ჩაისუნთქა და წინადადების გაგრძელებისას მისთვის უჩვეულოდ ენა დაება: „ჩემს დაკრძალვაზე სიმღერას ხომ არ დათანხმდებოდით?“ ცოტა ხანს ჯიბეში ჩადებულ სტეტოსკოპს თითქოს ვასწორებდი, რათა უჩვეულო გრძნობა არ შემემჩნია. უცნაური სიჩუმე რომ შევნიშნე, ვუთხარი: „ჩემთვის პატივი იქნება. რომელიმე სიმღერა გაქვს შერჩეული?“

ჟანგბადის ნიღაბს ისწორებდა და უფრო გამართულად დაჯდომას ცდილობდა: „სიმართლე გითხრათ, არა. ოღონდ სევდიანი არ უნდა იყოს. მინდა, ადამიანებმა თეთრი ჩაიცვან და ჩემი ცხოვრება იზეიმონ. შეგიძლიათ Bach-ის მსგავსი რამ მშვენიერი იმღეროთ.“

გარდამქმნელი ძალა

Judy-ს კიბოს ისტორია შვიდი წლის წინ დაიწყო ნაწლავის პრობლემებით, რომლებსაც დიდხანს იკვლევდნენ. ავუხსენი, რომ საკვერცხის კიბოს ნიშნები შეიძლება უფრო მარტივი დაავადებების ნიშნებს ჰგავდეს და იოლად მოჰყვეს ნაწლავთან ან შარდის ბუშტთან დაკავშირებული მცდარი დიაგნოზი.

თვეების განმავლობაში დისკომფორტმა, გაუთავებელმა ტესტებმა და მცდარმა დიაგნოზებმა საბოლოოდ მედიცინისადმი ნდობა დააკარგვინა; თუმცა Judy სწრაფად ბრაზიდან მიღებაზე გადავიდა; თანამედროვე მედიცინის შეზღუდვებისადმი წყენა მის გარშემო სამყაროს ღრმა სიყვარულმა ჩაანაცვლა — ეს გარდამქმნელი ძალა საოცარი მადლიც იყო.

აგრესიული ოპერაციის შემდეგ Judy, მართალია, სირთულით, მაგრამ იოგას დაუბრუნდა. ქიმიოთერაპიისთვის მის ყოველთვიურ ჰოსპიტალიზაციას მადლიერი თანმხლები ახლდა, რომელიც მოსიყვარულე პაციენტთან რამდენიმე დღის გატარებას მოუთმენლად ელოდა. როგორც კი ქიმიოთერაპიის აპარატი ამუშავდებოდა და პირველი წვეთი ჩამოვარდებოდა, ფანჯარაზე მიანიშნებდა და ალუბლის ახლადგაშლილი ყვავილების სილამაზეს გვაჩვენებდა. რემისიისას, მკურნალობის დასრულების შემდეგ, დროს უთმობდა სხვა პაციენტების მოვლას, რომლებიც დაავადების ან მკურნალობის ტვირთით იყვნენ გადაღლილნი. შედარებებითა და ფილოსოფიით ამ პაციენტებსა და პერსონალს ხელახლა ასწავლა, რამდენად ძვირფასია პატარა, მარტივი სიხარულებით სავსე თითოეული დღე.

ბოლო დავალება

როცა დაავადება განმეორდა და გამწვავდა, ოჯახის, მეგობრებისა და ცხოვრების სიყვარული კიდევ უფრო გაუძლიერდა. 72 წლის ასაკში, როცა ამ სამყაროსთან გამოსამშვიდობებლად ემზადებოდა, რთულად შესასრულებელი პასუხისმგებლობა მომანდო და დაკრძალვაზე სიმღერა მთხოვა. მე კი მხოლოდ გაქცევა მინდოდა.

იმიტომ არა, რომ სიმღერა არ შემიძლია; კლასიკური განათლების მქონე მომღერალი ვარ და რეგულარულად გამოვდივარ. არც ის იყო, რომ სიმღერას არ ვაპირებდი; ამ თხოვნის დიდ პატივს ვაღიარებდი, თუმცა ვფიქრობდი, უმჯობესი იქნებოდა, არ მემღერა. თითქმის ყველაფერს გავაკეთებდი, რომ დაკრძალვაზე ვინმე დამეყოლიებინა და ტვირთი მხრებიდან მომეხსნა. განრიგიც დატვირთული მქონდა: ალბათ პაციენტების მიღების გაუქმება ან ოპერაციის გადადება მომიწევდა, რაც პაციენტებსა და პერსონალს შეაწუხებდა. სიმღერამდე სად მევარჯიშა? გზაში, მანქანაში? საავადმყოფოს კიბეზე? თან ალერგიის სეზონი იყო — მთელი სიმღერის განმავლობაში ხომ არ ვაცემინებდი და ვიხველებდი? ემოციური მხარეც არსებობდა. ყელში უზარმაზარი ბურთით სიმღერა ძალიან რთული იქნებოდა. პირობები არ ჩანდა ხელსაყრელი იმ როლისთვის, რომელიც Judy-მ ღირსეულ უკანასკნელ გზაზე მთხოვა.

ვიცოდი, რომ ყველა ეს შესაძლო პრობლემა მხოლოდ საბაბი იყო და ვიცოდი გაქცევის სურვილის ნამდვილი მიზეზიც. სინამდვილეში მხოლოდ ერთი მიზეზი არსებობდა: „რატომ უნდა აღმენიშნა სიცოცხლე, რომლის გადარჩენაც ვერ შევძელი?“

შორსწასული საკვერცხის კიბოსთან მებრძოლი მრავალი პაციენტი სრულად რომ ვერ იკურნება და Judy-მ ბევრზე დიდხანს იცოცხლა, ვიცოდი. როცა მრავალი პაციენტის მკურნალობის განათლება და გამოცდილება მქონდა, რატომ ვერ გადავარჩინე ადამიანი, რომელიც გაცნობასთან ერთად ღრმად შევიყვარე და პატივი ვეცი? მცდელობა არ დამიკლია; ოპტიმალური ოპერაცია ჩაუტარდა და ქიმიოთერაპია უახლესი იყო. ჩემი ძალისხმევის არასაკმარისობის რწმენა და სირცხვილი Judy-ს კიბოს გზაზე მიღწევებს ჩრდილავდა. თუ ვერ განვკურნე, როგორ შევხვედროდი ოჯახს და როგორ გავხდებოდი მისი სიცოცხლისა და გარდაცვალების აღნიშვნის მთავარი მონაწილე? თავიდანვე ჩემი ბრალი არ იყო, აქ რომ ვიყავით? ვერ შევძელი. ამ საპატიო დავალებას არ ვიმსახურებდი.

ნაკლოვანებებით სავსე სამყაროსთან შეგუება

როცა საკუთარი ნაკლოვანებებისა და მარცხის გამო დანაშაულის გრძნობას ვაცნობიერებდი და მიღებას ვცდილობდი, ვერ ვწყვეტდი კითხვას: „რატომ ამირჩევდა Judy ასეთი დავალებისთვის?“ Judy-ს ცხოვრების ბოლო 7 წელი არასრულყოფილ სამყაროსთან შეგუების დასტური იყო. აპატია ყველა ექიმს, რომლის მცდარმა დიაგნოზმაც შორსწასული კიბოს დაგვიანებული აღმოჩენა გამოიწვია. ოპერაციის ნაწიბურების, ქიმიოთერაპიით გამოწვეული სიმელოტისა და კოლოსტომის პარკის გამო მრავალი სირთულის მიუხედავად, თავისი მოწყვლადობით ცხოვრება განაგრძო. მისთვის საყვარელი ყველაფერი გვერდით ჰყავდა: მოსიყვარულე ოჯახი, განსაკუთრებით შვილიშვილები, ძაღლი, იოგა და ღმერთი, რომლისაც სწამდა — ყველაფერი დიდებულებითა და სილამაზით ვლინდებოდა და თითოეული ნაკლი უხილავი ხდებოდა.

ახლა ჩემი ჯერი იყო, მისგან მესწავლა და სრულყოფილი ექიმობის სიჯიუტე დამეთმო, საკუთარი წარმოდგენა თავიდან შემექმნა; ის ექიმი მე არ ვიყავი და ვერც ვიქნებოდი. დრო იყო, ადამიანობა საკუთარი თავისთვის მეპატიებინა და მცოდნოდა, რომ მოწყვლადობის დანახვა შემეძლო, მათ მიერ შთანთქმის ნაცვლად კი მათში სილამაზისა და ჰარმონიის პოვნა ამერჩია. Judy-ს მიერ მრავალჯერ ნაჩვენები სიმშვიდისა და გრაციის მაგალითით სრულყოფილებისათვის საკუთარ თავზე დაკისრებული ტვირთი მოვიშორე და სუსტი მხარეები მივიღე.

სრულყოფილად მთლიანობის განცდის სილამაზე

ბოლოს Mendelssohn-ის Elijah-დან სიმღერა „If With All Your Hearts You Truly Seek Me“ ავირჩიე. მუსიკის მარტივი, მაგრამ აზრიანი გზავნილი და აღმავალი, მხიარული მელოდია Judy-ს ცხოვრების ფილოსოფიას ასახავდა. როგორც მოსალოდნელი იყო, ხსოვნის მსახურება ჩემს ოპერაციას დაემთხვა. პაციენტებთან შეხვედრებს შორის საოპერაციოდან გამოვედი, მუქი კოსტიუმი და თეთრი პერანგი ჩავიცვი, საავადმყოფოს გასახდელიდან მანქანაში გადავედი და ხმის ვარჯიში დავიწყე. იმ დილით ეკლესიისკენ მიმავალს ნარცისებსა და ფორსითიებზე მოყრილი თოვლი დამხვდა — უცნაურად არასრულყოფილი სილამაზე და შესანიშნავი მეტაფორა Judy-ს მიერ ნაზად ნაჩუქარი სიბრძნისთვის.

შავებში ჩაცმული ათეულობით ადამიანი სამლოცველოსკენ მიმავალ დერეფნებში პატარა ჯგუფებად შეიკრიბა. ცარიელ ოთახს მოვკარი თვალი და დავალებისთვის მოსამზადებლად შიგნით ჩავიკეტე, თუმცა გარედან გაგონილი სხვა დაკრძალვებს არ ჰგავდა. ადამიანები ხმადაბლა კი არა, თითქოს ყველას გასაგონად, Judy-ს მიერ მათ ცხოვრებაში შეტანილ სილამაზეზე საუბრობდნენ. ამ საუბრებში სიცილი ისმოდა.

Judy-ს ვაჟი რომ დავინახე, ბნელი ოთახიდან გამოვედი, რათა მასსა და ოჯახს სამძიმარი მეთქვა. მანაც გულწრფელად გადამიხადა მადლობა იმ როლისთვის, რომელიც წლების განმავლობაში ოჯახის ერთიანობის შენარჩუნებაში მქონდა; Judy-ს საყვარელ შვილიშვილებთან, ოჯახსა და მეგობრებთან გატარებული შვიდი წლისთვის; დახმარებისთვის, რომ კიდევ 7 წელი მისი დედა ყოფილიყო. როგორც Judy-ს კიბოს გზაზე ჩემთან ერთად დასაწყისის არჩევამ მომანიჭა პატივი, დღესაც ამ გზის დასრულება პატივი იყო. ბრაზითა და შიშით დაწყებული ჩვენი გზა სიხარულითა და სიმღერით დასრულდა და ყველა ნაკლი პატიებითა და სიყვარულით მთლიანობის სილამაზედ იქცა...

*

ექიმ Richard M. Boulay-ის წერილი, რომლის თარგმანიც ზემოთ წარმოვადგინეთ, გვახსენებს, რომ სიცოცხლე ძვირფასი და მყიფეა და დაავადებასთან ბრძოლის დროსაც სიყვარულისა და სილამაზის დანახვა უნდა განვაგრძოთ. კიბოსთან მებრძოლი Judy-ს ისტორია გვიჩვენებს, როგორ შევეგუოთ სირთულეებით სავსე სამყაროს და როგორ დავაფასოთ საყვარელი ადამიანები და ჩვენი სამყარო ისე, რომ ცხოვრების თითოეულ წამს ფასი მივანიჭოთ.

ასევე გვიყვება, რომ პაციენტებმა და ექიმებმა წარმატებებთან ერთად მარცხი და ნაკლიც უნდა მიიღონ და მათგან ისწავლონ. ეს გაკვეთილი ყველას ეხება, მხოლოდ კიბოს მქონე პაციენტებს კი არა. ცხოვრების სირთულეებთან გამკლავებისას არ უნდა დაგვავიწყდეს, რომ სილამაზე და ჰარმონია ნაკლოვანებებსა და შეზღუდვებშიც შეიძლება ვიპოვოთ.