ایمنی‌درمانی در یک نوع نادر دیگر سرطان نیز امیدبخش شد

ایمنی‌درمانی در درمان سرطان‌های تروفوبلاستیک بارداری

برخی اصطلاح‌ها و معانی آن‌ها:

• گستاسیونال، به معنای بارداری است و فرایند رشد جنین در رحم را توصیف می‌کند.
• جفت،ساختاری از دستگاه گردش خون است که هم به جنین و هم به مادر تعلق دارد و تقریباً همه منابع مورد نیاز کودک در رحم مادر را فراهم می‌کند.
• به سلول‌هایی که در بارداری رویان را احاطه می‌کنند، تروفوبلاست، گفته می‌شود.

گروه تومورهای بدخیمی که بر اثر تکثیر غیرطبیعی این بافت تروفوبلاستیک جفت ایجاد می‌شوند، سرطان‌های تروفوبلاستیک بارداری، (GTK) نامیده می‌شوند.

سرطان‌های تروفوبلاستیک بارداری یکی از بسیار، سرطان‌های نادر،هستند؛ به‌طوری که برآورد می‌شود در هر 40 هزار تولد یک بار رخ دهند. این سرطان‌ها معمولاً از، شیمی‌درمانی‌ها،سود بسیار خوبی می‌برند، اما در گروهی از بیماران، عود سرطان، ممکن است رخ دهد یا مقاومت در برابر شیمی‌درمانی ایجاد شود.

سرطان‌های تروفوبلاستیک بارداری از نظر ساختاری سطح بالایی از لیگاند مرگ برنامه‌ریزی‌شده سلولی 1 (PD-L1) دارند. همان‌طور که می‌دانیم، ایمنی‌درمانی‌ها، با نشان دادن اثربخشی در انواع زیادی از سرطان وارد استفاده بالینی شده‌اند. با تکیه بر مثبت بودن بالای PD-L1 در سرطان‌های تروفوبلاستیک بارداری، پژوهش‌های بالینی دو داروی متفاوت ایمنی‌درمانی در این نوع سرطان انجام شد. آولوماب، (Bavencio) و، پمرولیزوماب، (Keytruda)، ایمنی‌درمانی‌هایی بودند که در هر دو مطالعه آزمایش شدند و نشان داده شد مهارکننده‌های نقاط وارسی ایمنی در سرطان‌های تروفوبلاستیک بارداری مقاوم به شیمی‌درمانی مؤثرند.

در مطالعه ارزیابی پمبرولیزوماب، 4 بیمار پرخطر مقاوم به شیمی‌درمانی وارد شدند. از 3 بیمار پاسخ کامل، گرفته شد. در هر چهار بیمار، میزان PD-L1 برابر > %90 تعیین شد. در این 3 بیمار پاسخ‌دهنده کامل، افزون بر آن، لنفوسیت‌های نفوذکننده به تومور، با میزان بالایی مثبت یافت شدند. این مطالعه همان‌طور که اثر پمبرولیزوماب در این نوع سرطان را نشان داد، اهمیت لنفوسیت‌های نفوذکننده به تومور در پاسخ به ایمنی‌درمانی را نیز آشکار کرد.

داده‌های اولیه آولوماب در کنگره سرطان اروپا 2018 (ESMO) گزارش شده بود. 11 بیمار سرطان تروفوبلاستیک بارداری مقاوم به شیمی‌درمانی ارزیابی شدند. نشان داده شد استفاده از آولوماب سطح hCG، نشانگر زیستی مهم در پیگیری این سرطان، را در %95 بیماران به محدوده طبیعی کاهش داد. مرتبط با درمان، عارضه جانبی، میزان بروز آن %73 تعیین شد. فقط %2 از آن عارضه جدی ارزیابی شد. از این عوارض، %80 را کم‌کاری غده تیروئید تشکیل می‌داد. همه عوارض ایجادشده قابل مدیریت و غیرتهدیدکننده زندگی ارزیابی شدند. با اشتیاق منتظر اعلام نتایج مطالعه شامل میزان پاسخ هستیم.

تعداد بیماران واردشده به هر دو مطالعه بسیار کم است. اما این نوع سرطان نادر است و در میان آن‌ها، بیمار مقاوم به شیمی‌درمانی حتی کمتر دیده می‌شود. در نتیجه به نظر می‌رسد ایمنی‌درمانی‌ها جایگاه خود را به‌عنوان گزینه درمانی خوبی پیدا کنند که در بیماران نادر سرطان تروفوبلاستیک بارداری مقاوم به شیمی‌درمانی قابل بررسی است. در مطالعات بعدی، با اشتیاق منتظر نتایج پژوهش‌هایی خواهیم بود که اثربخشی آن را در بیماران این گروه که شیمی‌درمانی نگرفته‌اند نشان دهند.