ایمنی‌درمانی سرطان و سموم Coley

داروهای نسل جدید ایمنی‌درمانی که «مهارکننده‌های نقاط وارسی دستگاه ایمنی» نامیده می‌شوند، در سرطان پوست، ملانومای بدخیم و بسیاری از انواع سرطان، به‌ویژه آن، کارایی نشان می‌دهند. این داروها به‌جای کشتن سلول‌های سرطانی، با پشتیبانی از دستگاه ایمنی بیمار باعث می‌شوند دستگاه ایمنی وظیفهٔ خود را انجام دهد.

اگرچه این داروهای ایمنی‌درمانی بسیار جدیدند، اندیشهٔ درمان سرطان با فعال کردن دستگاه ایمنی به زمان‌های بسیار دور بازمی‌گردد. چنان‌که این اندیشه متعلق به جراح جوانی در 100 سال پیش بود که مایل بود از زاویه‌های متفاوت فکر کند.

موضوع مرتبط: 

• همهٔ انواع ایمنی‌درمانی سرطان و واکسن‌های سرطان

نام این جراح جوان، William Coleyبود. اواخر تابستان سال 1890 در نیویورک آمادهٔ معاینهٔ بیماری جدید می‌شد. چیزی که نمی‌دانست این بود که این بیمار زن جوان زندگی او و آیندهٔ پژوهش‌های سرطان را تغییر خواهد داد.

نام بیمار زن جوان، که Bessie نیز شناخته می‌شد، Elizabeth Dashiell بود. Bessie، 17 سال داشت و با شکایت زخمی در دستش آمد. شبیه آسیب کوچکی به نظر می‌رسید. در محل آسیب تورم کوچکی بود، اما به‌هیچ‌وجه بهبود نمی‌یافت و درد زیادی داشت. پزشکان دیگری را دیده بود اما هیچ‌کدام نتوانسته بودند تشخیص درستی بدهند.

Coley ابتدا فکر کرد Bessie عفونت گرفته است. اما وقتی نمونه‌برداری کرد، روشن شد این سرطان بدخیم پیشرفته‌ای است که سارکوم نامیده می‌شود.

آن روزها کار زیادی برای Bessie نمی‌شد کرد. این رویداد پیش از پرتودرمانی و شیمی‌درمانی این درمان‌ها بود. به همین دلیل Coley تنها کاری را که می‌توانست انجام داد و برای متوقف کردن انتشار بیماری، دست راست Bessie را از زیر آرنج قطع کرد. اما این مداخله مؤثر نبود و ظرف 1 ماه سرطان به ریه‌ها، کبد و تمام بدن بیمار متاستاز داد.

روزهای آخر Bessie در درد گذشت و وضعیتش دل‌ها را به درد آورد. هنگامی که بیمارش در 23 ژانویهٔ 1891 درگذشت، Coley کنارش بود. مرگ Bessie میان جراحان جوان اثر بزرگی گذاشت.

مرگ Bessie، Coley را به حرکت درآورد. آن زمان دربارهٔ سرطان چیز زیادی نمی‌دانستند. به همین دلیل Coley شروع به بررسی ده‌ها پروندهٔ قدیمی بیماران بیمارستان نیویورک کرد. دنبال چیزی بود که به او در درک این بیماری بی‌رحم و تهاجمی کمک کند.

Coley فکر می‌کرد وقتی وضعیتی از نظر زیستی استثنایی است، باید دقت کند و از خود بپرسد «چرا این رخ داد؟»

Coley یکی از این وضعیت‌های استثنایی زیستی را کشف کرد. این مورد مهاجری آلمانی به نام Fred Stein بود. Stein، 8 سال پیش در بیمارستان نیویورک بیمار بود. در گردن توموری داشت که پزشکان بارها تلاش کرده بودند بردارند. اما متأسفانه تومور Stein پس از هر مداخلهٔ جراحی برگشته بود و پزشکان انتظار داشتند از این بیماری بمیرد.

آن زمان Stein بر اثر باکتری‌ای به نام استرپتوکوک در پوست، عفونتی تب‌دار گرفت. به نظر می‌رسید روزهای Stein شمرده‌اند، اما نمرد. حتی تومورش ناپدید شد و از بیمارستان مرخص شد. Coley کنجکاو بود آیا Stein پس از این همه سال هنوز زنده است یا نه.

به این ترتیب در زمستان 1891، William Coley جراح به William Coley کارآگاه تبدیل شد. شروع به بررسی ساکنان بخش جنوب‌شرقی منهتن، محل زندگی مهاجران آلمانی، کرد. در جست‌وجوی Fred Stein با جای زخم مشخص در گردن، خانه‌به‌خانه گشت. پس از چند هفته جست‌وجو، Coley او را یافت و دید نمرده و دوباره سرطان نگرفته است.

سپس Coley پرسید چرا پس از عفونت باکتریایی، سرطان Stein از بین رفته و عود نکرده است و فکر کرد عفونت استرپتوکوکی سرطان را معکوس کرده است. بعد کنجکاو شد اگر با تزریق باکتری به بیماران سرطانی بخواهد این اثر را بازتولید کند چه رخ خواهد داد.

تصمیم گرفت این اندیشه را در بیماران سرطانی بدحال بیازماید. نخستین آزمایش خود را در مهاجری ایتالیایی به نام Zola انجام داد که درست مانند Bessie Dashiell سارکوم داشت. Zola تومورهایی داشت که گلویش را تحت تأثیر قرار می‌دادند. بسیار بیمار بود؛ به‌سختی غذا می‌خورد، صحبت می‌کرد و حتی به‌سختی نفس می‌کشید. Coley ماه‌ها تلاش کرد Zola به عفونت باکتری استرپتوکوک دچار شود. اما پاسخ کافی از بیمار نگرفت.

سپس Coley از باکتری قوی‌تری استفاده کرد. این بار Zola به بیماری بسیار شدید و تب‌داری گرفتار شد و شروع به دست‌وپنجه نرم کردن با عفونتی کرد که به‌آسانی می‌توانست او را بکشد. و ظرف 24 ساعت، تومور Zola که به بزرگی پرتقال بود شروع به کوچک شدن کرده بود.

Zola کاملاً بهبود یافت. Coley می‌دانست به چیزی رسیده است. به پژوهش و کار بر استفاده از باکتری ادامه داد. با گذر زمان این روش درمان سرطان با ایجاد عفونت تب‌دار را سموم Coley نامید.

این دوره هیجان‌انگیز بود. Coley موفقیت‌هایی بی‌سابقه به دست می‌آورد و تلاش‌هایش در آمریکا و کشورهای خارجی تحسین می‌شد. فقط Coley نبود که کشف کرد عفونت‌های تب‌دار در برخی سرطان‌ها مؤثرند (Busch 1866, Fehleisen 1883, Eschweller 1898, Schmidt 1910, Wolffheim 1921, Braunstein 1929, Engel 1934, Sinek 1936, Schulz 1969). اما هیچ‌کس نمی‌دانست سموم Coley، یعنی عفونت‌های تب‌دار، چگونه کار می‌کنند یا چرا گاهی مؤثرند و گاهی نیستند. حتی Coley هم نمی‌توانست توضیح دهد. بعدها بهتر روشن می‌شد که سموم Coley با ایجاد عفونت تب‌دار در بدن، سازوکارهای گوناگون فعال‌کننده و تنظیم‌کنندهٔ دستگاه ایمنی را تحریک می‌کنند. درست مانند ایمنی‌درمانی‌های امروزیبه شکلی مشابه، اما با سازوکارهایی متفاوت.

رابطهٔ دستگاه ایمنی و سرطان تا دههٔ 1990 نیز راز می‌ماند. اهمیت دستگاه ایمنی که زیر سایهٔ شیمی‌درمانی‌های دارای داروهای مستقیماً کشندهٔ سلول سرطانی مانده بود، با کارهای پروفسور دکتر James Allison پس از دههٔ 90 شروع به آشکار شدن کرد.

وقتی در اوایل دههٔ 1900 پرتودرمانی توسعه یافت، توجه به سموم Coley زیر سایهٔ این درمان جدید قرار گرفت. پس از مرگ Coley در 1936، دخترش Helen Coley Nauts هنگام پژوهش برای زندگی‌نامهٔ پدر، همهٔ یادداشت‌هایش را مرور کرد و نتیجه گرفت پدرش با سموم Coley بیماران بسیاری را درمان کرده است. اما این نتایج Coley که می‌توان موفقیت‌آمیز نامید، در مطالعات بعدی به‌روشنی تکرار نشدند.

از آن زمان پژوهشگران دربارهٔ دستگاه ایمنی اطلاعات بیشتری به دست آوردند و ایمنی‌درمانی‌های مدرن توسعه یافتند. امروز به لطف این پیشرفت، نتایج موفقی در درمان سرطان حاصل می‌شود. درمان‌های استفاده‌کننده از قدرت دستگاه ایمنی را می‌توان علاوه بر ملانوما، در انواعی مانند سرطان کلیه، ریه، سر و گردن، معده، لوسمی و مثانه اجرا کرد.

برای هر درمانی که از قدرت دستگاه ایمنی برای مبارزه با سرطان استفاده می‌کند، باید به مطالعاتی که 100 سال پیش Willim Coley آغاز کرد احترام گذاشت.

موضوع‌های مرتبط

• پیشگیری از عود سرطان با ژل ایمنی‌درمانی مورد استفاده در جراحی
• نشانگر زیستی پیش‌بینی‌کنندهٔ مؤثر بودن یا نبودن ایمنی‌درمانی در سرطان کشف شد
• عوارض جانبی داروهای ایمنی‌درمانی چیست، چگونه درمان می‌شوند؟
• تنوع فلور روده ممکن است کارایی ایمنی‌درمانی‌ها را افزایش دهد