درمان نگهدارنده با اولاپاریب در سرطان تخمدان دارای جهش BRCA – مطالعه SOLO1
در این مقاله
تازه‌تشخیص‌داده‌شده، در سرطان تخمدان زنانرویکرد استاندارد درمان جراحی، یعنی جراحی کاهش حجم تومور، و سپس شیمی‌درمانی است. اما در %70-80 بیماران طی 2 سال سرطان عود می‌کند. گرچه درمان‌های بعدی نیز سود دارند، با هر عود زمان تا رشد مجدد بعدی کوتاه‌تر می‌شود. سال‌ها داروهای بسیاری برای طولانی‌کردن فاصله تا رشد دوباره بیماری، یعنی بقای بدون بیماری، در بیماران پاسخ‌داده به درمان آزموده شدند. این مطالعات در سال‌های اخیر به نتیجه رسیده‌اند. اکنون برای طولانی‌کردن دوره بدون بیماری در سرطان تخمدان پرخطر از نظر عود، داروهای اثبات‌شده داریم. این داروها با مواد مؤثره اولاپاریب، نیراپاریب، روکاپاریب و ولیپاریب، مهارکننده‌های PARPهستند. مهارکننده‌های PARP هم برای درمان و هم درمان نگهدارنده، یعنی درمانی برای طولانی‌کردن دوره بهبود، از FDA تأییدیه گرفته‌اند.
در نوشته‌های پیشین به این موضوع پرداخته بودیم. خلاصه مطالعات و نتایج آن‌ها در جدول و نمودارهای زیر ارائه شده است. در این نوشته می‌خواهیم درباره مهارکننده PARP با ماده مؤثره اولاپاریب و مقاله به‌روزشده آن در اوت 2020صحبت کنیم.
نخستین مهارکننده PARP تأییدشده FDA در سرطان تخمدان: اولاپاریب
اولاپاریب نخستین تأییدیه خود را در 2014 برای درمان سرطان تخمدان پس از درمان‌های متعدد گرفت. سپس در اوت 2017 برای نگهدارنده پس از شیمی‌درمانی خط دوم و در دسامبر 2018 برای نگهدارنده پس از شیمی‌درمانی خط اول تأیید شد. اولاپاریب نخستین مهارکننده PARP تأییدشده پس از شیمی‌درمانی خط اول است و تأییدیه FDA را با مطالعه SOLO1 دریافت کرد.
در مطالعه SOLO1 مشخص شد در سرطان تخمدان تازه‌تشخیص‌داده‌شده دارای جهش BRCA و خطر عود بالا، در مرحله موضعی پیشرفته یا پیشرفته، تجویز اولاپاریب پس از شیمی‌درمانی استاندارد خطر پیشرفت بیماری را %69 کاهش می‌دهد.
در مطالعه، زنان دارای جهش BRCA1 و BRCA2 با تشخیص تازه سرطان تخمدان، شامل 391 بیمار، وارد شدند. شیمی‌درمانی مبتنی بر پلاتین پس از آن، بیماران دارای پاسخ کامل یا نسبی در یک گروه دارونما و در گروه دیگر اولاپاریب گرفتند. در پایان، خطر عود بیماری در گروه اولاپاریب %69 کاهش داشت.
در گروه دارونما پس از 15.3 ماه عود رخ داد، اما در گروه اولاپاریب چون هنوز بیماران بسیار کمی عود داشتند، میانه بقای بدون بیماری هنوز به دست نیامد.
در مقاله تازه، تحلیل زیرگروه‌های مطالعه SOLO1 منتشر شد و در همه زیرگروه‌ها، زمان تا عود بیماری در دریافت‌کنندگان درمان نگهدارنده اولاپاریب بسیار بهتر بود:
میانه بقای بدون پیشرفت (PFS) بر حسب پاسخ به شیمی‌درمانی
- پس از شیمی‌درمانی، اگر پاسخ کامل وجود داشت، چون در گروه اولاپاریب نگهدارنده بیماران بسیار کمی عود داشتند، میانه بقای بدون پیشرفت (PFS) هنوز حاصل نشده بود.
- اگر پاسخ نسبی وجود داشت، این زمان در گروه اولاپاریب 30.9 ماه و در گروه دارونما 8.4 ماه بود.
با بررسی زمان تا عود بر حسب انجام جراحی در ابتدا، یعنی upfront، یا پس از شیمی‌درمانی، یعنی interval، دیده شد:
- اگر بیمار از ابتدا فرصت جراحی داشت، یعنی ناتوان نبود و بیماری بسیار گسترده شکم یا آسیت نداشت، میانه بقای بدون پیشرفت در گروه اولاپاریب هنوز حاصل نشده بود. پس از جراحی فاصله‌ای، این زمان با اولاپاریب 33.6 ماه و با دارونما 9.8 ماه بود.
- گروهی که بیشترین سود را برد، بیمارانی بودند که ابتدا جراحی شدند و هیچ بیماری باقیمانده نداشتند. در این گروه حتی با دارونما نیز 21.9 ماه بقای بدون بیماری دیده شد.
در مطالعات مهارکننده PARP برای نگهدارنده خط اول، به‌جز SOLO1، در مطالعات دیگر (POLA1، VELIA، PRIMA) هم بیماران دارای جهش BRCA، هم افراد با نقص نوترکیبی همولوگ غیر BRCA و هم بیماران بدون جهش وارد شدند. نتایج نشان داد نه‌فقط افراد دارای جهش BRCA یا نقص نوترکیبی همولوگ، بلکه بیماران بدون هیچ جهش نیز کاهش خطر بسیار معناداری داشتند. بیشترین سود در گروه BRCA مثبت یا دارای نقص نوترکیبی همولوگ بود. بنابراین اکنون بررسی BRCA و دیگر آزمایش‌های ژنتیکی برای زنان مبتلا به سرطان تخمدان، به‌ویژه با ویژگی‌های پرخطر توصیه می‌شود. اگرچه در کشور ما این داروها هنوز بازپرداخت SGK ندارند و نمی‌توانیم استفاده کنیم، به دلیل نتایج مؤثر و تغییردهنده کار بالینی، امیدواریم به‌زودی وارد پوشش بازپرداخت شوند.
منابع
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک می‌کند.
نظرهای خوانندگان
نظر خود را بنویسید
نام و دیدگاه شما فقط پس از تأیید مدیر منتشر می‌شود. نشانی ایمیل شما هرگز به بازدیدکنندگان نمایش داده نمی‌شود.
اولین نظر را شما بنویسید.