ایمنی‌درمانی آتزولیزوماب تأیید FDA را برای درمان خط اول سرطان ریه دریافت کرد

در 6 دسامبر 2018، سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) برای درمان سرطان ریه غیرکوچک‌سلولی غیرسنگفرشی مرحله 4، استفاده از آتزولیزوماب (Tecentriq) را که نوعی ایمنی‌درمانیاست، در ترکیب با بواسیزوماب، پاکلیتاکسل و کربوپلاتین تأیید کرد.

این تأیید بر پایه مطالعه سه‌گروهی یک مطالعه بدون کورسازی و تصادفی‌سازی‌شده (1: 1: 1)، در بیماران متاستاتیک مبتلا به سرطان ریه غیرسنگفرشی غیرکوچک‌سلولی (NSq NSCLC) بود که 1202 بیمار تحت درمان را وارد کرد و IMpower150، یک مطالعه بالینی بود. هشتادوهفت درصد بیماران (1045 بیمار) فاقد جهش EGFR یا ALK بودند. این مطالعه بالینی برای مقایسه هر یک از گروه‌های حاوی آتزولیزوماب با گروه کنترل طراحی شده بود. بیماران به‌طور تصادفی برای دریافت درمان‌های زیر در 3 گروه قرار گرفتند:

• آتزولیزوماب، کربوپلاتین، پاکلیتاکسل و بواسیزوماب (رژیم 4 دارویی)؛
• آتزولیزوماب، کربوپلاتین و پاکلیتاکسل (رژیم 3 دارویی)؛ یا
• کربوپلاتین، پاکلیتاکسل و بواسیزوماب (گروه کنترل).

بواسیزوماب اثربخشی ایمنی‌درمانی را افزایش می‌دهد

بواسیزوماب (Altuzan)دارویی با ساختار آنتی‌بادی مونوکلونال است که از تشکیل عروق جدید در تومورها جلوگیری می‌کند، به‌صورت انفوزیون وریدی تجویز می‌شود و خاصیت ضدرگ‌زایی دارد.

بواسیزوماب در ترکیب با شیمی‌درمانی، پیش‌تر برای درمان سرطان ریه غیرکوچک‌سلولی غیرسنگفرشی متاستاتیک تأیید شده بود. بر اثرات شناخته‌شده ضدرگ‌زایی بواسیزوماب، افزون بر آن، مهار عامل رشد اندوتلیال عروقی (VEGF) موجب می‌شود این دارو اثرات تعدیل‌کننده سیستم ایمنی داشته باشد. با اضافه کردن بواسیزوماب و معکوس کردن سرکوب ایمنی ناشی از VEGF، می‌توان اثربخشی آتزولیزوماب را افزایش داد.

در مطالعه IMpower150 دو پرسش مطرح شد: آیا مهار VEGF اثربخشی ایمنی‌درمانی را افزایش می‌دهد و آیا ایمنی‌درمانی به‌طور مؤثر با شیمی‌درمانی ترکیب می‌شود؟

در زیر، طرح و نتایج مطالعه بالینی IMpower150 دیده می‌شود:

نتایج مطالعه:

• در بیماران مبتلا به NSq NSCLC فاقد جهش EGFR یا ALK، میانه برآوردشده بقای کلی در دریافت‌کنندگان رژیم 4 دارویی 19.2 ماه و در دریافت‌کنندگان کربوپلاتین، پاکلیتاکسل و بواسیزوماب 14.7 ماه بود.
• افزودن ایمنی‌درمانی آتزولیزوماب به رژیم سه‌دارویی، خطر مرگ را 22% کاهش داد.
• میانه برآوردشده بقای بدون پیشرفت (PFS) در دریافت‌کنندگان رژیم 4 دارویی 8.5 ماه و در گروه کنترل 7 ماه بود. افزودن آتزولیزوماب خطر پیشرفت را 29% کاهش داد.
• میزان پاسخ کلی در گروه 4 دارویی 55% و در گروه کنترل 42% بود.
• میان گروه 3 دارویی (آتزولیزوماب، کربوپلاتین و پاکلیتاکسل) و گروه کنترل (کربوپلاتین، پاکلیتاکسل و بواسیزوماب)، تفاوتی در بقای کلی و بقای بدون پیشرفت مشاهده نشد.
• در بیماران دریافت‌کننده 4 دارو، شایع‌ترین عوارض جانبی (در حداقل 20% بیماران) شامل خستگی، آلوپسی (ریزش مو)، تهوع، اسهال، یبوست، کاهش اشتها، درد مفصل، پرفشاری خون و نوروپاتی بود. به علت عوارض جانبی، در 15% بیماران ادامه آتزولیزوماب ممکن نبود. شایع‌ترین عارضه‌ای که به قطع آتزولیزوماب منجر شد پنومونیت بود (1.8%).

آتزولیزوماب با دوزتوصیه‌شده، هر 3 هفته یک‌بار طی 60 دقیقه به‌صورت وریدی و به مقدار 1200 mg تجویز می‌شود.