ایمونوتراپی در درمان سرطان ریه موفق شد شیمی‌درمانی را ناک‌اوت کند!

ASCO 2018در مطالعه‌ای قابل توجه که در این نشست ارائه شد، در مرحله پیشرفته (4.) سرطان ریه غیرسلول کوچک در بیشتر بیماران مبتلا به این بیماری (KHDAK)، حتی هنگامی که PD-L1 به میزان اندکی مثبت بود، ایمونوتراپی پمبرولیزوماب (Keytruda) به‌عنوان درمان خط اول، برتر از شیمی‌درمانی شناخته شد.

نتایج این مطالعه از سوی متخصصان انکولوژی به‌عنوان یک نقطه عطف واقعی پذیرفته شد.

بیان PD-L1 (میزان بروز) در بیمارانی که این میزان فقط % 1 و بالاتر بود، پمبرولیزوماب با بقای کلی حدود % 20 بهتر از شیمی‌درمانی همراه بود.

در 24 اکتبر 2016، سازمان غذا و داروی آمریکا FDAبرای سرطان ریه غیرسلول کوچک مرحله 4. خط اول مصرف داروی ایمونوتراپی پمبرولیزوماب را برای درمان تأیید کرده بود؛ اما این تأیید برای بیمارانی بود که در تومورشان %50 یا بیشتر بیان PD-L1 وجود داشت.

هرچه میزان پروتئین سطح سلولی PD-L1 که مانع شناسایی سلول‌های سرطانی به‌عنوان عوامل بیگانه توسط دستگاه ایمنی می‌شود افزایش یابد، پاسخ حاصل از این ایمونوتراپی‌های مهارکننده PD-L1نیز افزایش می‌یابد. بیمارانی که مثبت بودن PD-L1 در آنان %20 و بالاتر بود و ایمونوتراپی دریافت کردند، نسبت به دریافت‌کنندگان شیمی‌درمانی بقای کلی %23 بهتری داشتند؛ به همین نسبت، در افرادی که میزان PD-L1 آنان %50 و بالاتر بود، بقای کلی %31 بهتر بود.

افزون بر این، این مطالعه با حضور بیش از 1250 بیمار مبتلا به سرطان ریه غیرسلول کوچک پیشرفته، با نام KEYNOTE-042 شناخته می‌شود؛ این کارآزمایی بالینی، نشان داد که ایمونوتراپی، صرف‌نظر از میزان بیان PD-L1، مدت پاسخ کلی به درمان را بیش از دو برابر افزایش می‌دهد.

همچنین بیمارانی که پمبرولیزوماب را به‌عنوان درمان خط اول دریافت کردند، در مقایسه با بیماران تحت شیمی‌درمانی، عوارض جانبی کمتری داشتند؛ به‌طوری که عوارض جانبی grade-3 (شدید) کمتر از نصف شیمی‌درمانی بود. از آنجا که عوارض درمان نیز از علل مهم مرگ ناشی از سرطان ریه است، ایمونوتراپی‌ها هم به دلیل عوارض کمتر و هم اثر چشمگیر کوچک کردن تومور، سودی دوگانه را نوید می‌دهند.

• عوارض ایمونوتراپی، محبوب‌ترین درمان سرطان در سال‌های اخیر، چیست و چگونه درمان می‌شود؟

با مطالعات ایمونوتراپی که پس از سال 2016 در سرطان ریه توجه‌ها را جلب کردند، امروزه برای بیماران مبتلا به سرطان ریه غیرسلول کوچک، دورانی که شیمی‌درمانی تنها انتخاب برای آغاز درمان بود، پایان یافته استو می‌توان این موضوع را بیان کرد.

با این حال، بسیاری از مطالعات حوزه سرطان ریه نشان داده‌اند که ایمونوتراپی‌ها برای درمان خط دوم، صرف‌نظر از میزان PD-L1، می‌توانند مؤثر باشند.

جزئیات مطالعه

1274 بیمار به نسبت 1 به 1 به‌طور تصادفی به دو گروه تقسیم شدند. برای درمان آغازین این بیماران مبتلا به سرطان ریه، در یک گروه هر 3 هفته پمبرولیزوماب با دوز 200 mg داده شد و در گروه دیگر، بنا بر انتخاب، کربوپلاتین به‌علاوه پاکلیتاکسل یا کربوپلاتین به‌علاوه پمترکسد تجویز شد.

یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های مطالعه حاضر این است که cros over یعنی جابه‌جایی میان درمان‌ها، مجاز نبود و هیچ بیماری در گروه‌های درمان اجازه نداشت به درمان دیگر منتقل شود؛ این موضوع با کارآزمایی‌های سرطان ریه که داروی ایمونوتراپی دیگری به نام نیولوماب (Opdivo) را آزموده‌اند تفاوت دارد.

نتایج مطالعه

بیان PD-L1 در 599 بیمار %50 یا بالاتر و در 818 بیمار %20 یا بیشتر بود. پس از پیگیری با میانه (مقدار وسط) 12.8 ماه، %13.7 از بیماران همچنان پمبرولیزوماب و %4.9 نیز شیمی‌درمانی نگهدارنده دریافت می‌کردند.

نتایج نشان داد که بقای کلی با پمبرولیزوماب، در تمام سطوح بیان PD-L1، به‌طور معنی‌داری بهتر از شیمی‌درمانی است.

در ASCO مطالعات تازه‌ای درباره ترکیب شیمی‌درمانی و ایمونوتراپی‌ها دیدیم. در مه 2018 در NEJM مطالعه KEYNOTE-189 منتشر شد که در آن نتایج ترکیب پمبرولیزوماب و شیمی‌درمانی از این مطالعه نیز بهتر بود. تصور می‌کنیم در سال‌های آینده با ترکیب ایمونوتراپی‌ها با ایمونوتراپی‌های دیگر، نتایج بهتری به دست آید. «اینکه PD-L1 تا چه اندازه یک نشانگر زیستی مناسب است» یا «بار جهشی تومور (TML) و دیگر نشانگرهای زیستی ایمنی را می‌توان همراه آن به کار برد یا نه» از پرسش‌های مهمی هستند که همچنان بی‌پاسخ مانده‌اند و ورود ایمونوتراپی‌ها به درمان سرطان ریه به معنای درمان شدن همه بیماران نیست. با این حال، به نظر من این پیشرفت نقطه عطف مهمی است؛ زیرا دورانی که شیمی‌درمانی تنها گزینه سرطان ریه غیرسلول کوچک بود، پایان یافته است.