ایمنی‌درمانی در درمان سرطان مثانه تحولی ایجاد کرد

نسل جدیدی از ایمنی‌درمانی از گروه مهارکننده‌های نقاط وارسی، یعنی نیوولوماب، در بیمارانی که برای کارسینوم اوروتلیالِ نفوذکرده به لایه عضلانی (سرطان مثانه و مجاری ادراری) جراحی شده‌اند، هنگام استفاده به‌عنوان درمان کمکی (محافظتی) بسیار مؤثر شناخته شد. این نتایج در سمپوزیوم سرطان‌های دستگاه ادراری‌تناسلی 2021با پژوهش CheckMate 274 اعلام شد.

یکی از مهم‌ترین پژوهش‌های 5 سال گذشته

این پژوهش بالینی، بیماران را مستقل از وضعیت PD-L1 تومور و دریافت شیمی‌درمانی نئوادجوانت (پیش از جراحی) ثبت‌نام کرد.

میانه بقای بدون بیماری در بیماران دریافت‌کننده نیوولوماب کمکی 21 ماه بود؛ در مقابل، در دریافت‌کنندگان دارونما 10.9 ماه بود؛ یعنی تقریباً دو برابر تفاوت.

بقای بدون بیماری، مدت‌زمان پس از جراحی تا عود سرطان یا متاستاز آن است. نقطه پایانی اصلی این پژوهش «میانه مدت بقای بدون بیماری» انتخاب شد.

همان‌طور که انتظار می‌رفت، عوارض ناشی از درمان با نیوولوماب شایع‌تر بود، اما کیفیت زندگی مرتبط با سلامت با دارونما مشابه بود.

نیوولوماب به‌عنوان نخستین ایمنی‌درمانی سیستمیک که هنگام تجویز کمکی در بیماران سرطان مثانه گسترش‌یافته به لایه عضلانی، بهبود آماری و بالینی معناداری در نتایج نشان داده است، در تاریخ سرطان‌شناسی ثبت شد!

دکتر دین اف. باجورین، ارائه‌کننده پژوهش، گفت: «این نتایج از تک‌درمانی نیوولوماب به‌عنوان استانداردی تازه در درمان کمکی بیماران مبتلا به سرطان اوروتلیال پرخطر پس از برداشتن مثانه با جراحی، مستقل از وضعیت PD-L1 و شیمی‌درمانی نئوادجوانت قبلی، حمایت می‌کند».

جزئیات پژوهش CheckMate 274

در این پژوهش بین‌المللی فاز-3، از میان افراد پرخطری که برای سرطان اوروتلیال گسترش‌یافته به لایه عضلانی مثانه، حالب یا لگنچه کلیه جراحی شده بودند، 709 بیمار شرکت داده شدند.

در % 20 گروه بیماران، تومور از ناحیه حالب و لگنچه کلیه منشأ گرفته بود، در حالی که در %80 تومور در مثانه بود.

حدود % 43 بیماران شیمی‌درمانی نئوادجوانت مبتنی بر سیس‌پلاتین دریافت کرده بودند و % 40 آن‌ها تومور PD-L1 مثبت داشتند.

بیماران در مطالعه‌ای دوسوکور به‌طور تصادفی به دو بازو تقسیم شدند تا تا 1 سال نیوولوماب کمکی یا دارونما دریافت کنند.

در میانه پیگیری حدود 20 ماه، پژوهش بالینی به نقطه پایانی اولیه خود رسید و درمان با نیوولوماب در مقایسه با دارونما افزایش معناداری در میانه بقای بدون بیماری نشان داد: به‌ترتیب 21 ماه و 10.9 ماه (نسبت خطر، 0.70؛  P  <.001).

در تحلیل زیرگروه‌ها بر اساس محل بیماری، گفته شد بیماران دارای تومور مثانه از ایمنی‌درمانی بیشتر بهره‌مند بودند.

سود بقای بدون بیماری در بیمارانی که تومورشان PD-L1 مثبت بود بیشتر بود. در بیماران PD-L1 مثبت، چون سرطان در بیش از نیمی از بیماران عود نکرده بود، میانه بقای بدون بیماری در گروه نیوولوماب به دست نیامد؛ در مقابل، در گروه دارونما 10.8 ماه بود (HR، 0.53؛  P  <.001).

بیماران گروه نیوولوماب عوارض جدی مرتبط با درمان (درجه 3. یا بالاتر) بیشتری داشتند (% 17.9 در برابر % 7.2) که عمدتاً ناشی از فراوانی بیشتر افزایش سطح آمیلاز و لیپاز بود. اما در مقایسه با دارونما هیچ افتی در کیفیت زندگی مرتبط با سلامت رخ نداد.

شایع‌ترین عوارض درجه 3. یا بدترِ مرتبط با نیوولوماب که احتمالاً واسطه ایمنی داشتند، با احتساب دو مرگ بر اثر پنومونی ناشی از درمان، شامل اسهال (% 0,9)، کولیت (% 0,9) و پنومونیت (% 0,9) بودند.

• موضوع مرتبط: عوارض داروهای ایمنی‌درمانی چیست و چگونه درمان می‌شود؟

دکتر باجورین، ارائه‌کننده پژوهش، اذعان کرد که داده‌های بقای کلی و نشانگرهای زیستی به پیگیری طولانی‌تر نیاز دارند. این کارآزمایی حدود 7 سال پیش طراحی شده بود و پس از بحث‌ها، مدت بقای بدون بیماری به‌عنوان نقطه پایانی اولیه آن انتخاب شده بود.