گزینه درمانی تازه سرطان سر و گردن با ایمنی‌درمانی و پرتودرمانی

همایش چندرشته‌ای سرطان سر و گردن 2020پژوهش تازه ارائه‌شده در آن، کارآزمایی بالینی فاز IIدر آن، پرتودرمانی و پمبرولیزوماب ترکیبشان در بیماری پیشرفته موضعی، کارسینوم سلول سنگفرشی سر و گردن پیامد بقای بهتر و عوارض قابل‌قبول نشان داد. این، پرتودرمانی به‌اضافه ایمنی‌درمانی ترکیب, سیس‌پلاتین برای بیماران نامناسب شیمی‌درمانی آن می‌تواند گزینه تازه‌ای فراهم کند.

خلاصه نتایج

• میزان بقای بدون پیشرفت و کلی 1 ساله به‌ترتیب % 76 و % 86 بود.
• سرطان اوروفارنکس P16 مثبت در این بیماران بقای بدون پیشرفت و کلی 1 ساله به‌ترتیب % 88 و % 94 و در دیگران % 58 و % 75 بود.
• عوارض جز در % 59 بیماران با درجه 3-4، لنفوپنی خفیف با درجه 1-2 بود.

یادداشت: ایمنی‌درمانی سرطان سر و گردن تاکنون فقط، مرحله 4 (پیشرفته)تأیید FDA داشت (ببینید بهترین درمان آغازین سرطان مرحله 4 یا عودکرده سر و گردن چیست). جامعه انکولوژی مدتی منتظر نتیجه ایمنی‌درمانی هم‌زمان پرتودرمانی در مراحل زودتر مانند مطالعه این مطلب بود.

این مطالعه تک‌بازویی ویژه بیمارانی طراحی شد که معمولاً شیمی‌درمانی پلاتینی همراه پرتودرمانی می‌گیرند، اما به علت مشکل قبلی شنوایی و خطر ناشنوایی دائمی عوارض را تحمل نمی‌کنند. آسیب کلیه و عصب قبلی با سیس‌پلاتین تشدید و خطر عارضه پایدار ایجاد می‌کند.

دکتر جرد وایس، ارائه‌دهنده مطالعه، «دوراهی رایج است؛ سیس‌پلاتین با وجود اثربخشی برای بیمار به‌ویژه سمی است و در برخی عارضه ماندگار می‌سازد» گفت.

خلاصه مطالعه

مطالعه تک‌بازویی شامل 29 بیمار سرطان سنگفرشی سر و گردن پیشرفته موضعی بود. علت نامناسب بودن سیس‌پلاتین شامل مشکل شنوایی (% 69.0)، بیماری کلیه (% 20.7) و نوروپاتی (آسیب عصب % 6.9) بود.

بیماران در 6 هفته سه دوره پمبرولیزوماب با پرتودرمانی هم‌زمان و سپس سه دوره اضافه پمبرولیزوماب گرفتند.

در میانگین پیگیری 21 ماه، بقای بدون پیشرفت و کلی 1 ساله % 76 و % 86 بود. برآورد بقای بدون پیشرفت 2 ساله % 71 و بقای کلی % 75 بود. در سرطان اوروفارنکس P16 مثبت، بقای بدون پیشرفت و کلی 1 ساله % 88 و % 94 و برای دیگران % 58 و % 75 بود.

بیشتر عوارض، جز در % 59 بیماران که لنفوپنی درجه 3-4 داشتند، خفیف (درجه 1-2) بود.

دکتر وایس، «نمایه عوارض از آنچه معمولاً با سیس‌پلاتین و پرتودرمانی تجربه می‌شود بهتر است» گفت. «جز لنفوپنی زیادِ نیازمند مداخله اضافه، بیشتر با پرتودرمانی تنها سازگار بود.»

این مطالعه، داروهای ایمنی‌درمانی مهارکننده PD-1، از نخستین مطالعات نشان‌دهنده اثربخشی آن‌ها در مراحل زودتر است.

نتیجه

یافته قانع‌کننده هست که پرتودرمانی بیمار را به ایمنی‌درمانی حساس و اثرش را بیشتر می‌کند. عکس آن نیز درست به نظر می‌رسد؛ برای اثر پرتودرمانی یک سامانه ایمنی کارآمد لازم است و امید داریم پمبرولیزوماب حساس‌کننده پرتویی این بیماران باشد.

پمبرولیزوماب و پرتودرمانی هم‌زمان، مستقل از وضعیت p16 یا محل آناتومیک، در سرطان سنگفرشی سر و گردن پیشرفته موضعی با عوارض مناسب، بقای بدون پیشرفت و کلی خوبی نشان داد و شایسته پژوهش بالینی گسترده‌تر است.