თავისა და კისრის კიბოს მკურნალობის ახალი ვარიანტი იმუნოთერაპიითა და რადიოთერაპიით

2020 წლის თავისა და კისრის კიბოს მულტიდისციპლინურ სიმპოზიუმზეწარდგენილ ახალ II ფაზის კლინიკურ კვლევაში, სხივური თერაპიის და პემბროლიზუმაბის კომბინაციამ რეგიონულად გავრცელებული თავისა და კისრის ბრტყელუჯრედოვანი კარცინომის მქონე პაციენტებში უკეთესი გადარჩენის შედეგები და მისაღები გვერდითი ეფექტები აჩვენა. ამ რადიოთერაპიისა და იმუნოთერაპიის კომბინაციამ, ცისპლატინის ქიმიოთერაპიისთვის შეუფერებელი პაციენტებისთვის მკურნალობის ახალი ვარიანტი შეიძლება შექმნას.

შედეგების შეჯამება

• 1-წლიანი პროგრესირების გარეშე და საერთო გადარჩენის მაჩვენებლები, შესაბამისად, % 76 და % 86 იყო.
• P16-დადებითი ოროფარინქსის კიბოს მქონე პაციენტებში 1-წლიანი პროგრესირების გარეშე და საერთო გადარჩენის მაჩვენებლები, შესაბამისად, % 88 და % 94 იყო; სხვა პაციენტებისთვის მაჩვენებლები % 58 და % 75 იყო.
• გვერდით ეფექტებს შორის გამონაკლისი იყო პაციენტების % 59-ში გამოვლენილი 3-4 ხარისხის ლიმფოპენიის ; დანარჩენი მსუბუქი (1-2 ხარისხის) იყო.

შენიშვნა: თავისა და კისრის კიბოს დროს იმუნოთერაპიას აქამდე FDA-ს დამტკიცება მხოლოდ 4. (შორსწასულ) სტადიაზეჰქონდა მიღებული (იხილეთ რა არის 4. სტადიის ან მორეციდივე თავისა და კისრის კიბოს საუკეთესო საწყისი მკურნალობა). ონკოლოგიური სამყარო გარკვეული დროის განმავლობაში ელოდა თავისა და კისრის უფრო ადრეული სტადიის კიბოს დროს რადიოთერაპიასთან ერთდროული იმუნოთერაპიის შედეგებს, როგორც ამ სტატიის საგნად ქცეულ კვლევაშია.

ეს ერთჯგუფიანი კლინიკური კვლევა სპეციალურად შეიქმნა იმ პაციენტებისთვის, რომლებიც ჩვეულებრივ სხივურ თერაპიასთან ერთად პლატინის ქიმიოთერაპიას იღებენ, მაგრამ მის გვერდით ეფექტებს ვერ იტანენ წინასწარ არსებული სმენის პრობლემების გამო, რომლებიც ხშირად სმენის მუდმივი დაკარგვის საფრთხეს ქმნის. ცისპლატინი უკვე არსებულ თირკმლისა და ნერვის დაზიანებას ამძიმებს და პაციენტებს მუდმივი გვერდითი ეფექტების რისკის წინაშე აყენებს.

კვლევის წარმდგენმა დოქტორმა Jared Weiss-მა „ეს გავრცელებული დილემაა, რადგან ცისპლატინი ეფექტურია, თუმცა პაციენტებისთვის განსაკუთრებით ტოქსიკური შეიძლება იყოს და ზოგიერთში მუდმივ გვერდით ეფექტებს იწვევდეს“, განაცხადა.

კვლევის შეჯამება

ერთჯგუფიან კვლევაში რეგიონულად გავრცელებული თავისა და კისრის ბრტყელუჯრედოვანი კიბოს მქონე 29 პაციენტი მონაწილეობდა. ცისპლატინისთვის შეუფერებლობის მიზეზებს შორის იყო ოტოპათოლოგია (სმენის პრობლემა პაციენტების % 69.0-ში), ნეფროპათია (თირკმლის პრობლემა % 20.7) და ნეიროპათია (ნერვის დაზიანება % 6.9).

პაციენტებს 6 კვირის განმავლობაში პემბროლიზუმაბის სამი კურსი და ერთდროული სხივური თერაპია ჩაუტარდათ, შემდეგ — პემბროლიზუმაბის სამი დამატებითი ციკლი.

საშუალოდ 21-თვიანი დაკვირვებისას 1-წლიანი პროგრესირების გარეშე და საერთო გადარჩენის მაჩვენებლები % 76 და % 86 იყო. სავარაუდო 2-წლიანი პროგრესირების გარეშე გადარჩენა % 71, ხოლო საერთო გადარჩენა % 75 იყო. P16-დადებითი ოროფარინქსული კიბოს მქონე პაციენტებში 1-წლიანი პროგრესირების გარეშე და საერთო გადარჩენის მაჩვენებლები, შესაბამისად, % 88 და % 94 იყო; სხვა პაციენტებისთვის მაჩვენებლები % 58 და % 75 იყო.

გვერდითი ეფექტების უმეტესობა მსუბუქი იყო, გარდა პაციენტების % 59-ში გამოვლენილი 3-4 ხარისხის ლიმფოპენიისა; დანარჩენი მსუბუქი (1-2 ხარისხის) იყო.

დოქტორმა Weiss-მა „გვერდითი ეფექტების ეს პროფილი უკეთესია, ვიდრე ის, რასაც პაციენტები ჩვეულებრივ ცისპლატინითა და სხივური თერაპიით განიცდიან“, განაცხადა. „ლიმფოპენიის მაღალი სიხშირის გარდა, რომელიც დამატებით ჩარევას საჭიროებს, შედეგი უფრო შეესაბამებოდა იმას, რასაც მხოლოდ სხივური თერაპიისგან ვხედავთ.“

ეს კვლევა ერთ-ერთი პირველი კვლევაა, რომელმაც PD-1 ინჰიბიტორთა კლასის იმუნოთერაპიული პრეპარატებისეფექტურობა ადრეულ სტადიებზეც აჩვენა.

დასკვნა

არსებობს დამაჯერებელი მიგნებები, რომ დასხივება პაციენტებს იმუნოთერაპიისადმი მგრძნობიარეს ხდის და მისი მოქმედების გაძლიერება შეუძლია. საპირისპიროც მართებული ჩანს — სხივური თერაპიის მოქმედებისთვის ფუნქციური იმუნური სისტემა არის საჭირო და იმედი გვაქვს, რომ პემბროლიზუმაბი ამ პაციენტებისთვის დასხივებისადმი მგრძნობელობის გამაძლიერებელი შეიძლება იყოს.

ერთდროულმა პემბროლიზუმაბმა და რადიოთერაპიამ p16 სტატუსისა თუ ანატომიური მდებარეობის მიუხედავად, რეგიონულად გავრცელებული თავისა და კისრის ბრტყელუჯრედოვანი კიბოს დროს მისაღები გვერდითი ეფექტების პროფილით კარგი პროგრესირების გარეშე და საერთო გადარჩენა აჩვენა და უფრო ფართო კლინიკურ კვლევას იმსახურებს.