موفقیت ایمنی‌درمانی در سرطان ریه سلول کوچک، راهبرد درمان را به‌کلی تغییر داد

در 18 مارس 2019، سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) ایمنی‌درمانی با ماده مؤثره آتزولیزوماب (نام تجاری Tecentriq) را برای درمان خط اول بیماران بزرگسال مبتلا به سرطان ریه سلول کوچک پیشرفته، در ترکیب با کربوپلاتین و اتوپوزاید به‌عنوان داروهای شیمی‌درمانی تأیید کرد.

این تأیید بر مطالعه‌ای استوار است که در بیماران سرطان ریه سلول کوچک، بدون شیمی‌درمانی قبلی برای بیماری پیشرفته و با وضعیت عملکردی ECOG برابر با 0 انجام شد؛ 403 بیمار در یک کارآزمایی تصادفی‌شده (1: 1)، چندمرکزی، دوسوکور، کنترل‌شده با دارونما و فاز-3 به نام IMpower133شرکت کردند.

سرطان ریه سلول کوچک (SCLC)یک تومور نورواندوکرین است که حدود 15% همه سرطان‌های ریه را تشکیل می‌دهد و تقریباً همه موارد آن بر اثر سیگار کشیدن ایجاد می‌شوند.

سلول‌های سرطان ریه سلول کوچک در مقایسه با سلول‌های سرطان ریه سلول غیرکوچک رشد و تقسیم سریع‌تر و قابلیت زودهنگام‌تر متاستاز دارند.

سرطان ریه سلول کوچک هنگام تشخیص اغلب در مرحله 4است و تعداد و تنوع داروهای قابل استفاده برای درمان آن از دیگر سرطان‌های ریه کمتر است. به‌گونه‌ای که طی 40 سال، در درمان خط اول (آغازین) سرطان ریه سلول کوچک پیشرفته تغییری رخ نداده و میانه بقای کلی این گروه از بیماران حدود 10 ماه است. همچنین با آنکه SCLC هم به شیمی‌درمانی و هم به پرتودرمانی پاسخ بالایی می‌دهد، با وجود درمان، طی چند ماه عود سرطان رخ می‌دهد.

مطالعه IMpower133

بالا بودن میزان جهش توموری در سرطان ریه سلول کوچک این پرسش را مطرح کرد که آیا ایمنی‌درمانی‌ها در این سرطان مؤثرند. همچنین نشان داده شده بود که مهار پیام‌رسانی PD-1 و PD-L1 می‌تواند سلول‌های Tسیستم ایمنی را علیه سلول‌های سرطان ریه سلول کوچک فعال کند؛ این موضوع در کارآزمایی بالینیپیشین نشان داده شده بود و در 17 اوت 2018، برای مصرف به‌تنهایی در درمان خط «دوم» SCLC، یک مهارکننده نقطه وارسی ایمنی دیگر، یعنی نیولوماب، تأیید FDA را دریافت کرده بود. به دنبال آن این پرسش مطرح شد: «در SCLC پیشرفته، آیا در خط اول درمان نیز ایمنی‌درمانی‌ها مؤثرند؟» برای پاسخ به همین پرسش، اثربخشی افزودن آتزولیزوماب به شیمی‌درمانی دوگانه استاندارد خط اول، یعنی کربوپلاتین + اتوپوزاید در کارآزمایی بالینی IMpower133 از فاز-3 سنجیده شد که در 6 دسامبر 2018 در NEJMمنتشر شد.

یادداشت: آتزولیزوماب (Tecentriq) پیش‌تر در سال 2016 برای درمان خط 2 سرطان‌های اوروتلیال (مثانه و مجاری ادراری) و درمان خط دوم سرطان ریه سلول غیرکوچک (NSCLC)، در سال 2017 برای درمان خط اول سرطان‌های اوروتلیال، در دسامبر 2018 برای درمان خط اول NSCLC غیرسنگفرشی و در مارس 2019 برای درمان خط اول سرطان پستان سه‌گانه منفی تأییدهای FDA را دریافت کرده بود (مراجعه کنید به تاریخ ایمنی‌درمانی‌ها)

در این مطالعه دوسوکور، کنترل‌شده با دارونما و فاز 3، تعداد 403 بیمار مبتلا به سرطان ریه سلول کوچک پیشرفته که قبلاً درمان نشده بودند، وارد شدند. بیماران برای دریافت درمان هر 21 روز به مدت 4 دوره، به‌طور تصادفی و به نسبت مساوی به دو گروه تقسیم شدند. یک گروه شیمی‌درمانی دوگانه استاندارد به‌علاوه آتزولیزوماب و گروه دیگر درمان استاندارد به‌علاوه دارونما دریافت کرد و درمان تا مشاهده عارضه غیرقابل قبول یا پیشرفت بیماری ادامه یافت. نقاط پایانی اصلی مورد سنجش، بقای بدون پیشرفت بیماری و بقای کلی تعیین شدند.

برای مشاهده محتوای خارجی، تنظیمات را مدیریت کنید

نتایج

• در مجموع 201 بیمار به‌طور تصادفی در گروه آتزولیزوماب و 202 بیمار در گروه دارونما قرار گرفتند.
• با میانه پیگیری 13.9 ماه، میانه بقای کلی در گروه آتزولیزوماب 12.3 ماه و در گروه دارونما 10.3 ماه بود. افزودن آتزولیزوماب به درمان استاندارد، خطر مرگ را 30% کاهش داد. • میانه بقای بدون پیشرفت بیماری به‌ترتیب 5.2 ماه و 4.3 ماه بود. آتزولیزوماب خطر پیشرفت بیماری را 23% کاهش داد.
• در مقایسه عوارض جانبی، نمایه ایمنی آتزولیزوماب به‌علاوه کربوپلاتین و اتوپوزاید با کارآزمایی‌های بالینی پیشین سازگار بود و عارضه جدیدی مشاهده نشد.
• در تحلیل زیرگروه‌های مطالعه، این یافته‌ها قابل توجه بودند:
1. بیماران بالای 65 سال از آتزولیزوماب بیشتر سود بردند،
2. افزودن آتزولیزوماب به درمان استاندارد، در بیماران دارای متاستاز مغزی طول عمر را افزایش نداد,
3. بار جهشی تومور در بیمارانی که بیش از 16 بود، سود بیشتری از آتزولیزوماب مشاهده شد.

در مطالعه IMpower133، در ≥ 20% بیماران دریافت‌کننده آتزولیزوماب، شایع‌ترین عوارض جانبی, خستگی، آستنی (بی‌حالی، ضعف)، تهوع، آلوپسی (ریزش مو)، یبوست و بی‌اشتهایی.

برای بیماران سرطان ریه سلول کوچک، آتزولیزوماب با دوزپیشنهادی هر 3 هفته یک‌بار، به مدت 60 دقیقه، به‌صورت داخل‌وریدی و به میزان 1200 mg تجویز می‌شود. در صورت تجویز در یک روز، آتزولیزوماب باید پیش از شیمی‌درمانی داده شود. اگر نخستین انفوزیون تحمل شود، همه انفوزیون‌های بعدی می‌توانند طی 30 دقیقه انجام شوند.

در نتیجه درمان استاندارد خط اول سرطان ریه سلول کوچک پیشرفته، با این تأیید FDA که بر پایه نتایج مطالعه IMpower133 و افزایش بقای کلی با ایمنی‌درمانی به دست آمد، تغییر کرده است.